Saturday, 18 July 2015
05 December 2020
بررسی نگاه روانشناختی جامعه ایرانی

«آیا زود عصبانی می‌شوید»

2013 July 08

 

شهروز فرهمند / رادیو کوچه

در صورتی که مقاله های قبلی را مطالعه نکرده اید، می توانید از اینجا آغاز کنید.

سوال این تحقیق: آیا زود عصبانی می‌شوید؟

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

جمعیت مورد آزمایش: ۹۷۲۶۰ نفر

سوال

آیا زود عصبانی می‌شوید؟

٪

رای

پاسخ اول

خیر

۱۵.۰۷

۱۴۶۵۳

پاسخ دوم

بلی

۸۴.۹۳

۸۲۶۰۷

 

 

۱۰۰

۹۷۲۶۰

سوالی بسیار ساده که اگر با خودمان صادق باشیم به راحتی می‌توانیم به آن پاسخ دهیم. در نگاه اول و منتقدانه می‌توان چنین بیان کرد که معیار «زود» به چه معناست. اما در زندگی روزمره و عادی اجتماعی و با در نظر گرفتن تمامی حالات و احتمالات محتمل در طول یک روز عادی و با توجه به برخوردهای سهوی و ناخواسته یا حتی عمدی در کوچه و خیابان و محل کار و منزل و وسایل نقلیه عمومی و غیره و با اتکا به مفهوم «خرد جمعی» و «جمع سپاری» ۱، دانسته‌هایی وجود دارد که حتی اگر به تعریف دقیق نیز بیان نگردد باز دارای معنا و مفهوم قابل درک برای مخاطب است، چرا که این واژه‌ها به عنوان ساختارهای بنیادین در ضمیر ناخودآگاه جامعه نقش بسته‌اند.

در این تحقیق، واژه «زود» مدت زمانی را مشخص می‌کند که بغیر از مخاطب، حتی خود شخص فاعل (شخصی که عصبانی می‌شود) نیز مدت طی شده تا رسیدن به آستانه عصبانیت را بسیار کوتاه می‌داند.

این تحقیق حقیقتی تلخ و انکار ناپذیر را به ما نشان می‌دهد و آن این است که حدود ۸۵% جامعه ایرانی بسیار کوتاه‌تر از آن‌چه که خود فکر می‌کنند به آستانه عصبانیت می‌رسند و این کوتاهی زمان باعث بروز مشکلات بسیاری می‌شود که اولین آن‌ها عدم توانایی حل مشکلات عادی با روش مذاکره و سازش‌کارانه است.

 داد و فریاد، برخوردهای فیزیکی، آسیب‌رسانی‌های فردی و یا حتی اجتماعی، کینه‌ورزی‌ها و تلافی‌های آتی و بسیاری دیگر از این موارد از گزینه‌های قابل انتخاب برای فرد عصبانی است

روشی که در دنیای متمدن امروزی و در بسیاری از کشور‌ها تنها روش حل مشکلات است و روش‌های دیگر به هیچ عنوان کاربردی ندارند. با یک حساب سر انگشتی و با در نظر گرفتن جمعیت بالای ۱۵ سال در ایران که ۷۶% از کل را تشکیل می‌دهن۲ (حدود ۵۷ میلیون نفر) می‌توان گفت که بیش از ۴۸ میلیون نفر از جمعیت ایران به این عارضه مبتلا هستند.

 به عبارتی دیگر این خیل عظیم جامعه ایرانی، به دلایل بسیار متعددی که در تحقیق‌های قبلی به آن پرداختیم، توانایی کنترل رفتار و تمرکز کافی برای باقی ماندن در یک بحث یا مذاکره را ندارند و نیز کوچک‌ترین مساله‌ای که باب طبعشان نباشد آن‌ها را به سرعت در مرز عصبانیت قرار می‌دهد و پر واضح است که انسان عصبانی از چه ابزاری برای حل مشکلات خود استفاده می‌نماید. داد و فریاد، برخوردهای فیزیکی، آسیب‌رسانی‌های فردی و یا حتی اجتماعی، کینه‌ورزی‌ها و تلافی‌های آتی و بسیاری دیگر از این موارد از گزینه‌های قابل انتخاب برای فرد عصبانی است. حال تصور کنید که تمام جامعه این روش را برای حل مشکلات خود برگزیده است.

اما فارق از این‌که چه میزان از مردم چنین روشی را برای حل مشکلات خود دارند، مهم یافتن دلایلی است که باعث شده تا آستانه تحمل جامعه ایرانی تا این حد پایین بیاید. برای این منظور، نگاهی بر آمار جهانی Legatum می‌اندازیم. این موسسه هر ساله آماری را با عنوان ۳Prosperity Index (شاخص موفقیت) منتشر می‌کند که ۸ فاکتور گوناگون در آن دخیل هستند. این فاکتور‌ها عبارتند از:

       اقتصاد (Economy)

       فرصت و اشتغال زایی (Entrepreneurship & Opportunity)

       حکومت (Governance)

       آموزش (Education)

       سلامت (Health)

       آسایش و امنیت (Safety and Security)

       آزادی فردی (Personal Freedom)

       سرمایه اجتماعی Social Capital) ۴)

در آماری که این موسسه برای سال ۲۰۱۲ اعلام کرده ۱۴۲ کشور مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند و در این میان، ایران در رتبه ۱۰۲ قرار گرفته است.

2013078-Kooche-Shahrooz1

همان‌طور که در تصویر فوق پیداست، از این هشت فاکتور مورد بررسی، ایران در ۴ مورد در پایین‌ترین سطح ممکن قرار دارد و در موارد دیگر نیز چنگی به دل نمی‌زند.

حال نگاهی می‌اندازیم به این شاخص در ساله‌ای گذشته تا ببینیم دولت جمهوری اسلامی ایران در ۲ سال گذشته چه برآیندی داشته و به چه میزان برای بهبود این شاخص‌ها تلاش کرده است.

2013078-Kooche-Shahrooz2

هر یک عددهای موجود در این جدول نشان دهنده رتبه آن کشور در هر یک از ۸ زمینه مورد تحقیق است. مقایسه ساده این اعداد نشان می‌دهد که ایران در ۲ سال گذشته یعنی از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ در ۶ مورد از این ۸ مورد پسرفت بسیار فاحشی داشته است. به عنوان مثال آزادی فردی که در سال ۲۰۱۰ در رتبه ۱۰۸ دنیا بوده که این خود فاجعه است، در سال ۲۰۱۲ به رتبه ۱۲۵ تنزل پیدا کرده است. و یا امنیت و آسایش از رتبه ۹۹ به ۱۲۵ کاهش داشته و این نشان از ناامنی کامل حاکم بر جامعه است.

جالب اینجاست که کشوری که در زمره بزرگ‌ترین صادرکنندگان نفت در دنیا قرار دارد و علاوه بر آن ذخایر عظیم گاز و معادن طلا و نقره و مس و فلزات گران‌بها را در اختیار دارد با حدود ۳۰ میلیون جوان و کشوری بزرگ که هیچ مشکلی از نظر فضای لازم برای تامین مسکن و ساخت کارخانجات گوناگون ندارد و به عبارتی ساده‌تر جزو مستعد‌ترین کشورهای موجود در دنیا برای پیشرفت است، از لحاظ اقتصادی در رتبه ۷۰‌ام دنیا قرار دارد! البته تنها موردی که به میزان ناچیز پیشرفت حاصل شده همین گزینه اقتصاد است که ۸ پله به نسبت سال ۲۰۱۰ بهبود داشته است.

پیشرفت بخش آموزش هم به نسبت سال ۲۰۱۰، صفر است چرا که در سال ۲۰۱۰ در همین موقعیت یعنی ۵۷امین کشور دنیا ایستاده بودیم و در ۲۰۱۱ تنزل فاحشی داشتیم که در ۲۰۱۲ جبران شد و ما را به موقعیت یک سال قبلمان باز گرداند!

در آماری که موسسه لگاتوم برای سال ٢٠١٢ با نام «شاخص موفقیت» اعلام کرده، ۱۴۲ کشور مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند و در این میان، ایران در رتبه ۱۰۲ قرار گرفته است

رتبه ۱۲۶ برای حکومت و گرداندگانش و میزان رضایت مردم از آن‌ها در کشورداری و نیز ۱۲۱ در سرمایه اجتماعی که از دیدگاهی به میزان مشارکت مردم در کارهای اجتماعی و هم‌کاری آن‌ها با سازمان‌ها و ارگان‌ها مربوط می‌شود و از دیدگاهی دیگر میزان تاثیر شبکه‌های اجتماعی در هر جامعه را بازگو می‌کند نیز حاکی از آن است که هیچ چیز در مسیر صحیح خود برای ایجاد و تداوم یک جامعه رو به رشد و موفق قرار ندارد. همه این عوامل و اعداد و ارقام که حاکی از جو ناامن اقتصادی و اجتماعی است، نشان می‌دهد که چرا ۸۵% از جامعه ایرانی «زود عصبانی می‌شود»! این عوامل باعث بروز فشارهای ناخواسته در زمینه‌های گوناگون بر مردم است و همین امر باعث پایین آمدن آستانه تحمل افراد جامعه می‌گردد.

عجیب اینجاست که کشورهایی نظیر گواتمالا، بوسنی، ارمنستان و بسیاری کشورهای کوچک و بزرگ دیگر که سرمایه‌های ملی ناچیزی در مقایسه با ایران دارند در مراتب بالا‌تر و بهتری از ایران و مردمی که دم از فرهنگ ۲۵۰۰ ساله می‌زنند، قرار گرفته‌اند!

در این میان، علاوه بر عملکرد بسیار ضعیف دولت جمهوری اسلامی ایران که شواهد و قرائن دال بر عمدی بودن این رفتار دارد، عدم هم‌کاری و هم‌یاری ملت ایران برای پیشرفت، ترقی و بهبود شرایط نیز باعث به وجود آمدن این اعداد و ارقام است و ماحصلش قرار گرفتن در چنین رتبه پستی در بین ۱۴۲ کشور است.

و در آخر، سوال اینجاست که تا به کجا ما ایرانیان به همین منوال می‌توانیم پیش برویم؟ باید باور کنیم و نیز می‌دانیم که این جاده انتها دارد! و آن‌جا، جایی است که دیگر هیچ اثری از ایران و ایرانی و فرهنگش باقی نخواهد ماند.

تحقیق اول: موارد ضروری برای گذران این روزها!

تحقیق دوم: احساس ایرانی ها نسبت به پلیس

تحقیق سوم: بهترین تفریح از نظر ایرانی ها

تحقیق چهارم: به نظر شما چند درصد مشکلات با پول حل می‌شود؟

تحقیق پنجم: چقدر از وقتتان را صرف دیدن تلویزیون ملی ایران می‌کنید؟

منابع:

۱-       http: //www. indexmundi. com/iran/demographics_profile. html

۲-       http: //crowdsourcing. ir/؟ p=۱۲۰۵

۳-       http: //www. prosperity. com/

۴-       http: //en. wikipedia. org/wiki/Social_capital

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , , 

۱ Comment

  1. 1

    wh0cd612233 indocin online generic acticin