Saturday, 18 July 2015
24 September 2020
پس‌نشینی تند

«مصر و راه دشوار دموکراسی»

2013 July 13

 

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

سال‌هاست که در مصر نظامیان هر چه خواسته‌اند انجام داده‌اند، کشوری که در آن مدیران و دولت‌مردان فاسد و دست‌نشانده‌ی ارتش بر سرکارند و با رضایت یا عدم رضایت مردم، بزرگ‌ترین مقام‌های سیاسی با کوچک‌ترین نافرمانی از ژنرال‌های بلندپایه، از اریکه‌ی قدرت به زیر کشیده می‌شوند. این رویه‌ای است که برای شش دهه در مصر تغییر چندانی نکرده و بر سر جای خود باقی است.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

با وجود این فرهنگ سیاسی حاکم بر مصر آیا چشم‌انداز روشنی برای برقراری دموکراسی در این کشور دیده می‌شود؟ گمان نمی‌رود. اگر این کشور درگیر جنگ داخلی نشود که با توجه به مواضع اخوان‌المسلمین و سلفی‌ها و ناامیدی‌شان از روند دموکراتیک امور اصلن بعید هم به نظر نمی‌رسد، در بهترین حالت ممکن آینده‌ای شبیه پاکستان و یا برخی از کشورهای آفریقایی در انتظار مصر خواهد بود. ارتشیان با فرصت‌طلبی می‌توانند در مواقع دشواری هم‌چون نارضایتی مردم از رژیم مبارک و یا ریاست کوتاه محمد مرسی، با بو کردن فضا در بهترین زمان ممکن به ظاهر در کنار مردم قرار گیرند و قدرت را دست به دست کنند. اما دولت‌مردان جدید هم باید تحت امر ارتش بوده و در حقیقت فرامین چند ژنرال بانفوذ را اجرا کنند. بخش جالب ماجرا اینجاست که با ایجاد هرگونه نارضایتی عمومی این دوباره دولت‌مردان دست‌نشانده‌ی نظامیان هستند که کاسه و کوزه‌ها بر سرشان خراب خواهد شد و این دور باطل تا ابد ادامه خواهد یافت.

a1

نظامیان با دست خود قدرت را واگذار نخواهند کرد. برای تغییر این روند راهی به جز دموکراسی نیست. درست است که دولت مرسی راه خطایی را در پیش گرفته بود، از مدیران نالایق بهره گرفته بود و در پی برقراری قانون شریعت در کشور بود اما هیچ‌کدام از این‌ها دلیل بر تایید کودتا نمی‌شود. برای برقراری دموکراسی و گسترش آزادی‌های مدنی و سیاسی تمرین لازم است و دولت اخوان‌المسلمین با همه‌ی مشکلاتش می‌توانست تمرین مفیدی برای جامعه‌ی مصر باشد. تایید عربستان و امارات متحده‌ی عربی از کودتای نظامی در مصر و کمک‌های بیلیون دلاری آن‌ها به این کشور نشان از رضایت این دو کشور از وقایعی است که در مصر می‌گذرد. نمونه‌ی دموکراسی نوپایی که در مصر در حال پاگرفتن بود، بهترین الگو برای مخالفان و اپوزیسیون کشورهای امیرنشین عرب است و چه بهتر که هر چه زودتر بساطش جمع شود. یاری به دولت نظامی برای ادامه‌ی کار و ایجاد رضایت اقتصادی در میان طبقات محروم می‌تواند به طور غیرمستقیم این پیام را داشته باشد که دموکراسی هر چه باشد برای کسی آب و نان نمی‌آورد.

Mideast Egypt

اما این مردم مصر و افکار عمومی این کشور هستند که باید از خود بپرسند آیا کمک‌های این‌چنین می‌تواند یک راه‌حل دایمی برای اداره‌ی این کشور باشد؟ به گمان نگارنده در این میان دشوارترین وظیفه بر دوش ملی‌گرایان و سکولارهای مصری است. چنین افرادی در مرحله‌ی نخست باید به شدت مراقب این باشند که مانند اسلام‌گراها در دام خشونت گرفتار نشوند چرا که چنین فضایی بهترین دست‌آویز برای سرکوب هر چه بیشتر نهادهای مدنی نوپا در این کشور خواهد بود و در مرحله‌ی بعد دست از نقد و مخالفت با حکومت نظامی برندارند و بر برگزاری یک انتخابات آزاد، دموکراتیک و بدون دخالت ارتش پای‌فشاری کنند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,