Saturday, 18 July 2015
31 October 2020
آویده مطمئن‌فر:

«ایرانیان خارج از کشور، می‌توانند صدای ایرانیان داخل باشند»

2010 February 17

اردوان طاهری/ رادیو کوچه

a.taheri@koochehmail.com

آویده‌مطمئن‌فر، پزشک و متخصص استئوپاتی(Osteopathy) است که از 14 سالگی و پس انقلاب اسلامی، ایران را در سال 1362 به مقصد بلژیک ترک کرده و اکنون حدود پنج سال است که در تورونتو کانادا زندگی می‌کند.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

دکترمطمئن‌فر که در انستیتوی هنر تورونتو(The Art Institute of Toronto) دوره هنرهای زیبا و  انیمیشن را پشت‌سر گذاشته است، این روزها به عنوان یک ایرانی مقیم خارج از کشور، چنان با حوادث و وقایع داخل ایران پیوند خورده که گویی هرگز آن چنان که می‌نماید از ایران و ایرانی بودن دور نبوده است. صفحات مجازی فیس‌بوک و نقاشی‌های او – با موضوعات مرتبط با ایران – آغاز آشنایی بود و اینک، آویده مطمئن‌فر در شهر زیبا، اما سرد وین، مقابل من نشسته و در گفت‌وگوی رادیوکوچه همراه شماست.

از دکتر مطمئن‌فر می‌پرسم: در این سال‌ها که از ایران دور بوده‌اید، چه بر شما گذشته؟

–    دلم که همیشه برای ایران تنگ بوده و هنوز هم هست و همیشه با این امید و آرزو بودم که این شرایط عوض خواهد شد. هیچ رژیم دیکتاتوری نتوانسته در دنیا دوام بیاورد و از این که بیرون از ایران زندگی کردم، هیچ وقت پشیمان نشده‌ام، برای این که کسی که الان هستم، یک کمی نتیجه‌ی زندگیم در خارج از کشور و شناختن زبان‌ها و فرهنگ‌های دیگر است که وقتی آدم یک پایه و ریشه محکم دارد می‌تواند از نظر فرهنگی ثروت‌مندتر شود.

آویده‌مطمئن‌فر خودش معتقد است که همه‌ی این سال‌ها با دغدقه‌ی ایران زندگی کرده، اما درگیری واقعی و هرروزه او با مسایل ایران، پس از انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری ایران و حوادث ناگوار در پی آن به اوج رسیده و در این زمینه و البته در تبیین نقش فیس‌بوک در این ارتباط خبری می‌گوید:

–    درگیری واقعی این گونه موقعی اتفاق افتاد که بعد از جریان انتخابات در ایران، خبرهای ایران خیلی بیشتر به گوش آدم‌های خارج از ایران رسید و باعث شد – ما که به هر حال همیشه ایرانی هستیم و شرایط ایران و آینده ایران برای ما مهم است – بتوانیم خبرهای ایران را راحت‌تر دنبال کنیم، چون در امریکا یا اروپا اگر اتفاق مخصوصی در ایران نمی‌افتاد هیچ وقت خبر مخصوصی هم از ایران نبود، ولی بعد از انتخابات و جریاناتی که پیش آمد و کشتارهایی که در خیابان‌ها انجام شد، خبرها هم بیشتر شد و ما هم مثل هر ایرانی دیگر می‌خواستیم که خبرها رادنبال کنیم و بدانیم که چه اتفاقی در ایران در حال وقوع است و بیشتر از هر چیز فیس‌بوک برای این کار راحت‌تر بود، برای این که خبررسانی بچه‌های ایران بیشتر از طریق فیس‌بوک انجام می‌شد. به همین خاطر اولین و آخرین کاری که پس از بیدار شدن در صبح و پیش از خواب انجام می‌دادم، خبر گرفتن از فیس‌بوک بود.

آویده مطمئن‌فر: «نقش هر روشن‌فکر این است که بتواند پیش‌بینی کند که در جامعه‌یی که زندگی می‌کند، چه پیش خواهد آمد و  چه انتظاری می‌توان داشت و فکر می‌کنم یک آرتیست (هنرمند) هم باید این طور باشد»

همه‌می‌دانیم که بسیاری از مخالفین جمهوری اسلامی که سال‌ها خارج از ایران زندگی می‌کنند، در دوره‌های گذشته مخالف حضور مردم در عرصه انتخابات بودند و با استناد به این که انتخابات در ایران فرمایشی و مخدوش است و هرگونه شرکت در این نوع انتخابات، مشروعیت بخشیدن به نظام جمهوری اسلامی است، مردم را همواره به تحریم انتخابات تشویق می‌کردند، اما بسیاری از منتقدان داخلی و نیز نسل جوان و فعال ایران، همواره بر این باور بوده‌اند که شرکت در انتخابات – با همه‌ی کاستی‌ها و رفتار غیرقانونی حاکمین – نتایجی را به دنبال خواهد داشت که امروز بسیاری از ناظرین، جنبش سبز را نتیجه همین حضور حداکثری مردم در صحنه انتخابات می‌دانند. خانم مطمئن‌فر، معتقد است که نظریه تحریم انتخابات از اساس نادرست بوده و در این‌باره می‌گوید:

–    من معتقد هستم که تحریم انتخابات اصلن ایده درستی نبوده، برای این که جمهوری اسلامی دلش می‌خواسته که این اتفاق بیفتد و کسی نظر سیاسی نداشته باشد و هر کاری که می‌خواهد انجام دهد، ولی حضور بی‌سابقه جوان‌ها در انتخابات باعث شد که بتوانند بعد از این که کودتا صورت گرفت با آن مبارزه کنند. چون رآی داده بودند در خیابان‌ها بودند، بنابراین خیلی سریع فهمیدند که کودتا و رأی آنها مخدوش شده. اگر این کار را انجام نداده بودند، هیچ وقت جنبش سبز وجود نداشت و ما نمی‌توانستیم مبارزه را این گونه ادامه دهیم.

درباره نقاشی‌ها و طرح‌های آویده‌مطمئن‌فر و انگیزه خلق آنها می‌پرسم و این که آیا به واقع، هنرمندان نقشی در این دوران تاریخی ایران بازی می‌کنند؟ و اگر چنین است، آیا نقش آنها تنها به صورت همراهی با اعتراضات است یا این که می‌توانند حضور پررنگ‌تری هم داشته باشند؟

–    گذشته از حرکت احساسی که قلب هر انسانی را به درد می‌آورد، فکر می‌کنم نقش یک هنرمند در جامعه این است که اگر بتواند حتا دو قدم از جامعه جلوتر باشد و قبل از این که این جور اتفاقات بیفتد، فکر جامعه را روشن کند نسبت به اتفاقاتی که پیش خواهد آمد، نه این که [فقط] دنباله‌گر اتفاقات جامعه باشد. نقش هر روشن‌فکر این است که بتواند پیش‌بینی کند که در جامعه‌یی که زندگی می‌کند، چه پیش خواهد آمد و  چه انتظاری می‌توان داشت و فکر می‌کنم یک آرتیست (هنرمند) هم باید این طور باشد؛ بتواند فکر بقیه افراد جامعه را روشن کند و در ضمن کار یک آرتیست می‌تواند ساپورت (حمایت) کند اتفاقات یک جامعه را برای بیشتر نشان دادن آن مسایل برای کسانی که در آن کشور زندگی نمی‌کنند. مثل دوستان ما که در اروپا با امریکا هستند و نمی‌دانند که دقیقن در ایران چه اتفاقی می‌افتد. تنها چیزی که می‌بینند صحنه‌های خشونت در خیابان‌هاست، ولی در واقع نمی‌دانند که چه اتفاقی در حال وقوع است و فکر می‌کنم که باید این مسأله را برای آنها روشن کنیم.

من از نقش متفاوت ایرانیان خارج از کشور می‌پرسم و خانم مطمئن‌فر پاسخ می‌دهد:

–  دقیقن من فکر می‌کنم که هر ایرانی هر جای دنیا که باشد، همین احساس را نسبت به ایران دارد و ایرانی می‌ماند و هر کسی به اندازه خودش می‌تواند سنگی را برای این جنبش بلند کند و ما که خارج از کشور هستیم، راحت‌تر می‌توانیم صدای کسانی باشیم که در ایران هستند و برای‌‌شان سخت است که صدای‌شان را به خارج از کشور برسانند، به خاطر قطع اینترنت و تلفن و مشکلاتی که می‌شناسیم. بنابراین ما این جا می‌توانیم نقش دیگری داشته باشیم که ایران داخل کشور نمی‌توانند داشته باشند و آن، نشان دادن منفور بودن رژیم جمهوری اسلامی به بقیه دنیاست و با تظاهرات و با روشن کردن افکار اروپایی‌ها و امریکایی‌ها می‌توانیم ساپورت بزرگی برای جنبش سبز باشیم، به شرطی که هر کسی دنبال منافع خودش نباشه و فقط به آزادی ایران بیندیشد. چون تا ما خانه‌ای نداشته باشیم، نمی‌توانیم درباره دکور آن بحث کنیم. بنابراین باید به جایی برسیم که همه‌ی ایرانیان بتوانند آزاد باشند و ایرانیانی که خارج از کشور هستند بتوانند اقلن پس از سال‌ها به کشورشان برگردند و حق رأی داشته باشند  و بنابراین هیچ منافع شخصی و گروهی نباید دنبال شود و اگر چنین شود [و ما به دنبال منافع خاصی باشیم]، یک خط فاصله‌ای بین ما و جنبش سبز ایجاد می‌شود و این کمکی – حتا – به جمهوری اسلامی است، برای این که آنها می‌خواهند که بین اپوزیسیون جدایی بیفتد و از این جدایی می‌توانند استفاده داشته باشند. با توجه به چیزی که گفتم، اگر ما ایرانیان خارج از کشور، با ایدئولوژِی و افکاری که داریم، برای آینده ایران فکر نکنیم و فقط به فکر آزادی ایران باشیم، فکر می‌کنم که بتوانیم صدای ایرانیان باشیم در خارج از کشور.

LogoNefeliProductions-1

Starbreaks-2

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , 

۱ Comment