شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
16 September 2016
چشم سوم

«تامین تسلیحاتی سوریه و دخالت خونین بشردوستانه»

۱۳۹۲ شهریور ۲۶

شادیار عمرانی/ رادیو کوچه

من شادیار عمرانی هستم با میهمانم، امیرمحسن محمدی، از دمشق، شام، دیرالزور، حمات، الحسکه، حمص، حلب، بغداد، کرکوک، حلبچه، سامرا، کابل، مزارشریف، بنغازی، سارایو ، ویتنام،…، ما از رادیو کوچه با شما سخن می‌گوییم.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

 روز شنبه چهاردهم سپتامبر، پس از سه روز مذاکره،  «جان کری» وزیر امور خارجه آمریکا در یک کنفرانس خبری در کنار «سرگئی لاوروف»، همتای روس خود گفت بر اساس توافق به دست آمده، سوریه یک هفته فرصت خواهد داشت تا فهرست کامل انبارهای سلاح شیمیایی خود را تحویل دهد. وی با اعلان این که تیم بازرسان باید تا نوامبر امسال در سوریه باشند افزود هدف نهایی، نابودی کامل تسلیحات شیمیایی سوریه تا اواسط سال ۲۰۱۴ میلادی است.

این خبری بود که بسیاری از معادلات سیاسی را بر هم زد. آن‌هایی که با تمام قوا بر طبل جنگ می‌کوفتند را مایوس، و مخالفان حمله‌ی نظامی را کمی امیدوار کرد. حال آن‌که هم‌زمان، جمهوری اسلامی ایران آماده‌ی آغاز سری جدید مذاکرات هسته‌ای در اکتوبر سال جاری می‌شود، مذاکراتی که نتایج آن می‌تواند بر سیاست‌های ایالات متحده و همپیمانانش در منطقه و به ویژه در سوریه تاثیر بگذارد.

 اما نکته اینجاست: آیا دخالت نظامی آمریکا و دول همپیمان او در منطقه تنها پس از دمیدن به شیپور جنگ رخ خواهد داد؟

 میهمان امروز من، «امیرمحسن محمدی» ،فعال دانشجویی سابق، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی مارکسیست، پاسخگوی این پرسش است.

شادیار عمرانی: آقای محمدی سلام. به «چشم سوم» خوش آمدید.

امیر محسن محمدی: سلام بر شما

3

شادیار عمرانی: سوریه جدای از دو سال و نیم درگیری‌های خونینی که داشته، طی یک ماه اخیر تلاطم زیادی را تجربه کرده است. بمباران شیمیایی و به تبع آن کشته شدن عده‌ی کثیری از مردم، بعد هم بهانه قرار دادن استفاده از سلاح‌های شیمیایی بوده که باعث شده آمریکا اعلان جنگ کند. من پرسش اولم این است که، آیا پیش از این هم سلاح‌های کشتار جمعی در مخاصمات سوریه به کار گرفته شده‌اند یا نه؟

امیر محسن محمدی: البته کشتار در سوریه دو سال و نیم نیست که اتفاق می‌افتد، سال‌ها قبل از بشار اسد از دوران حافظ اسد تا الان سرکوب مردم توسط این حزب بعث که متحد سابق ایالات متحده در خاورمیانه بود ادامه داشته حتی مثل ما، سوریه تجربه کشتار زندانیان سیاسی را دارد. البته در حال حاضر بالا گرفتن این درگیری‌ها دو طرفِ مشخص دارد که یک طرف جناح بشار اسد و کشورهای حامی آن هستند و یک طرف دیگر هم مخالفین و کشورهای حامی آن هستند. در دو سال و نیم گذشته دست کم چهارده بار خبر عملیات شیمیایی از سوریه آمده که هیچ وقت با قاطعیت تایید یا رد نشده است. و دو طرف همدیگر را متهم به ارتکاب این جنایت کرده‌اند. در دو مورد آن از جمله در «حمص» مخالفین متهم به استفاده از سلاح شیمیایی هستند. و مقدار زیادی هم توسط خود حکومت مورد استفاده قرار گرفته است. این که «آخرین کشتاری که اتفاق افتاده است، توسط چه کسی انجام شده؟» این سوالی است که سازمان ملل به آن جواب نخواهد داد. تمام کاری که سازمان ملل انجام می‌دهد این است که تایید کند که سلاح شیمیایی بوده، چیزی که همه‌ی ما می‌دانیم، این که چه کسی از این سلاح‌ها استفاده کرده نهایتا قدرت‌های بزرگ هستند که تصمیم می‌گیرند که چه چیزی را اعلام کنند. منابع سلاح‌هایی که به سوریه ارسال می‌شود، عمدتا منایع مالی آن‌ها از طرف عربستان و ترکیه است . با همکاری مستقیم کشورهای اروپایی و مشخصا آمریکا به آنجا فرستاده می‌شود.

امروز دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم نه تنها دو قطبی نیست که عمیقا تک قطبی می‌باشد و آن قطب هم، قطب شرارت و تروریسم دولتی است

شادیار عمرانی: ببینید ارتش آزاد سوریه هم دست به اسلحه برد همانطور که خودتان اشاره کردید حتی از سلاح‌های کشتار جمعی هم استفاده کردند. هم‌چنین سلفی‌ها و القاعده و بعد جبه النصرت حتی در خیلی از نقاط خود را برنده‌ی جنگ می داند. این ها مسلح شدند، آقای محمدی این گروه‌ها از طرف چه منابعی تامین تسلیحات نظامی می‌شوند؟

امیر محسن محمدی: همان‌طور که گفتم بودجه‌ی خیلی سنگینی مشخصا عربستان صعودی برای مسلح کردن این گروه‌ها در نظر گرفته است و سلاح های عمدتا آمریکایی و اروپایی از طریق ترکیه و همکاری با سازمان‌های امنیتی ترکیه و نیز آمریکا و کشورهای اروپایی این سلاح‌ها به شورشیان از طریق مرز ترکیه سابقا از طریق استان «هاتای» بود به سوریه ارسال می‌شود و اصلا چیز مخفی نیست، حتی دو روز پیش «واشنگتن پست» به صورت رسمی ارسال سلاح توسط آمریکا و توسط سازمان سیا به مخالفان را تایید کرد. در سوریه گروه‌های متعددی در جنگ شرکت دارند، گروه‌های از قبیل القاعده، جبهه النصرت، جبهه اسلامی آزادی بخش سوریه، گروه التوحید،گروه الفاروق، جبهه اسلامی سوریه، گردان‌های شهدای العین و ارتش آزاد. ارتش آزاد البته در مقایسه با سایر گروه‌ها بعضی از نیروهای معقول‌تر و کمی سکولار را هم در خودش دارد اما نقطه‌ی مشترک همه این گروه ها بنیادگرایی مذهبی است به صورتی که این‌ها الان مشغول جهاد اسلامی در سوریه هستند. و اما در بین گروه‌های دیگر اپوزیسیون تنها «کمیته‌ی هماهنگی ملی سوریه» که متشکل از چند حزب و سازمان چپ و کرد است، پیش از این بارها نسبت به عواقب میلیتاریزه شدن انقلاب مردم سوریه هشدار داده بود. کمیته هماهنگی دخالت خارجی را به همان اندازه استبداد داخلی محکوم کرده بود.

1

 نکته‌ی دومی که در کشتارها در سوریه همیشه نادیده گرفته می‌شود، این است که جدای از اینکه آمارهای کشتار توسط هر دو طرف جنگ داخلی برای متهم کردن طرف دیگر به قصاوت بیشتر مورد بزرگ نمایی قرار می‌گیرد این است که آمارها مربوط به هر دو طرف جنگ است و نمی‌شود این تعداد آمار دردناک ده‌هزار کشته را فقط به یک طرف نسبت داد. سازمان ملل هم دو طرف درگیری را به ارتکاب جنایت جنگی متهم کرده است و نهایتا تنها کاری که می‌شود کرد این است که طرف جنایت جنگی در سوریه را در یک دادگاه عادلانه محاکمه کرد. جبهه النصرت در سوریه تانک دارد و موشک دارد قطعا همه این ها علیه نظامیان استفاده نمی‌شود. این همه کشتار غیر نظامیان، کشتار کردها، این‌ها همه جنایت جنگی هستند و از هر طرفی انجام شود شدیدا محکوم است.

شادیار عمرانی: چه هدفی را کشورهایی که دارند این منابع را از لحاظ تسلیحاتی تغذیه می‌کنند و در سوریه دنبال می‌کنند؟ واقعا چرا جنگ به یک جنگ خونین تبدیل شد، انقلابی که می‌توانست مردمی به پیش برود؟

امیر محسن محمدی: ببینید بحث میلیتاریزه کردن انقلاب، بحثی است که معمولا همیشه از طرف قدرت‌های بزرگ در جاهای مختلف دنیا اتفاق افتاده است، نمونه‌ی آن افغانستان است، دو طرف جنگ داخلی را دو بلوک دنیا، چین و روسیه و کشورهای اروپایی دو طرف را تسلیح کردند، آنقدر که افغانستان، آنقدر به بربریت رسید که نیاز به حضور نظامی در افغانستان شد. اتفاقی که در سوریه هم دارد می‌افتد. و آن طرف تر ما می‌بینیم که دخالت نظامی در عراق به شدت وضع را بدتر از قبل کرده است. همین امروز که داریم حرف می زنیم 30 نفر در عراق با بمب‌های القاعده تکه تکه شدند و سوختند. تا زمانی که استثمار انسان از انسان وجود دارد، همچنان ما نه تنها شاهد جنگ هستیم که شاهد تلاش برای ادامه پیدا کردن جنگ‌هاییم. جنگ‌هایی که نباید متوقف بشوند چرا که فروش کارخانه‌جات اسلحه‌سازی کاهش پیدا می‌کند. سودهای نجومی کارخانه‌جات اسلحه‌سازی این روزها بیشتر از نفت ماشین کشتار نظامی را به حرکت درمی‌آورد. سال گذشته در جریان کمپین گسترده‌ای که «سازمان عفو بین الملل»، «کنترل آرمز» و «آکسفام» برای«تصویب معاهده‌ی تجارت جهانی»  به راه انداخته بودند که من هم به همکاری با آن پرداخته بودم، روشن شد که 5 عضو دائمی شورای امنیت یعنی آمریکا، روسیه، چین، فرانسه و بریتانیا یعنی طرفینی که الان درگیر مساله سوریه هستند، در مجموع 74 درصد تجارت جهانی اسلحه را انجام می‌دهند.در دنیایی که ما امروز در آن زندگی می‌کنیم بر اساس آمارهای پارسال حداقل، روزانه 1500 نفر توسط این اسلحه‌ها کشته می‌شوند، این یعنی دقیقه‌ای یک نفر. سالانه 26 میلیون نفر آواره می‌شوند. که متاسفانه این معاهده تجارت جهانی با فشار همین لابی‌ها در سازمان ملل هنوز به تصویب نرسیده است. در اکثر جنگ‌ها اکثرا این‌ها دو طرف جنگ را مورد حمایت قرار می‌دهند. به آرامی یک بازی ورزشی که با هماهنگی از دو طرف کشتار مردم را نگاه می‌کنند و با آن رکورد فروش سلاح را می‌زنند. با توجه به این امروز تنها دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم نه تنها دو قطبی نیست که عمیقا تک قطبی می‌باشد و آن قطب هم، قطب شرارت و تروریسم دولتی است.

2

شادیار عمرانی: شما در مورد کمپین سال گذشته صحبت کردید. می‌خواستم بیشتر در مورد آن توضیح دهید. و نتایج سال گذشته با سال قبل یک مقدار متفاوت بود، چیزی که می‌شود تاثیر آن را در خاک سوریه دید، دندان نشان دادن طرفین دعوا: جمهوری اسلامی و آمریکا.

امیرمحسن محمدی: من همان پارسال هم خیلی تاکید داشتم که جامعه‌ی ایرانی باید خیلی واکنش بزرگ‌تری نسبت به این کمپین نشان دهد، به خاطر اینکه با این که هنوز شرایط سوریه مثل امروز نشده بود ولی کاملا حس می‌شد منطقه دارد به سوی درگیری با خود ایران به پیش می‌رود و نهایتا ما خودمان، خودمان را هدف گذاشتیم. ابتدا پارسال با فشار لابی‌های مشخصا بیش از همه آمریکا، معاهده تصویب نشد با این که اعتراض‌های خیلی گسترده‌ای در همه جای دنیا، در خیلی از کشورها برگزار شد ولی این قدرت‌های اصلی این کار را انجام ندادند و جلوی آن را گرفتند. چند ماه پیش وقتی دوباره این معاهده برای تصویب به سازمان ملل رفت، سه کشوری که با این معاهده مخالفت کردند، ایران، سوریه و کره شمالی بودند. و این کاملا نشان می‌دهد که این بازی تسلیحاتی را که همه جای دنیا این‌ها دارند انجام می‌دهند. برای به خون کشاندن سوریه نه فقط کشورهای بزرگ، نیاز به قاچاق اسلحه به داخل سوریه دارند که ایران و روسیه و بشار اسد هم نیاز به قاچاق اسلحه دارند. از این منظر قاچاق اسلحه نبض به خون کشاندن هرگوشه از دنیا است که با هماهنگی کامل کشورهای بزرگ دارند انجام می‌دهند.

تا زمانی که استثمار انسان از انسان وجود دارد، همچنان ما نه تنها شاهد جنگ هستیم که شاهد تلاش برای ادامه پیدا کردن جنگ‌هاییم

شادیار عمرانی: پرسش دیگر من این است، چرا سوریه؟

امیر محسن محمدی: ژنرال «لسلی کلارک» سال ١٩٩٨ در یک سخنرانی بسیار جنجالی، توضیح می‌دهد که 7 کشور در خاورمیانه برای زدن آن‌ها از قبل برنامه‌ریزی شده است و دو کشور آخر سوریه و ایران هستند تا به نقشه خاورمیانه‌ی جدید برسند. از این نظر این اتفاقی که الان در سوریه می افتد در یک کار برنامه‌ریزی شده از قبل بوده است، ادامه‌ی حمله به حزب بعث عراق بوده است به بهانه‌ی سلاح‌های شیمیایی در صورتی که خودش بزرگ‌ترین تولیدکننده و استفاده کننده از سلاح‌های غیر مجاز است. این اتفاقی است که نه تنها فروش کارخانه‌جات اسلحه‌سازی را بالا می‌برد بلکه بر نبض نفت و انرژی  در منطقه تاثیر می‌گذارد و از این طرف هم پروژه‌های قدرت‌های بزرگ را در خاورمیانه ادامه می‌دهد.

شادیار عمرانی: بشار اسد پیشنهاد روسیه را برای در اختیار قرار دادن منابع شیمیایی که برای سلاح ها استفاده کرده است و ورود به مذاکرات با آمریکا قبول کرده است. از یک طرف دیروز بشار اسد صحبتی کرد و در صحبت‌هایش تاکید کرد که من برای ورود به مذاکره نیست که قبول کرده‌ام سلاح‌های شیمیایی خودم را عرضه کنم، بلکه پاسخی بوده است به پبشنهادی که روسیه داده است. به نظر شما آیا واقعا این مذاکرات به نتیجه می‌رسد و آمریکا اصلا درصدد این هست که از این مذاکرات نتیجه بگیرد و وارد حمله نظامی نشود؟

امیرمحسن محمدی: من تصورم بر این است که آمریکا بیشتر از هر چیز دوست دارد که این جنگ داخلی در سوریه ادامه پیدا کند. علت حضور نظامی‌اش در آنجا و این‌که نمی‌خواهد در آنجا نیروی نظامی پیاده کند، تنها ضعیف شدن طرف مقابل بشار اسد است. از این لحاظ من تصور می‌کنم که نهایتا فعالیت‌های ضدجنگ و افکار عمومی دنیا که به هیچ وجه مانند جنگ عراق و افغانستان آمادگی برای شروع یک جنگ جدید را ندارد و تا این لحظه توانسته است جلوی شعله‌ور شدن جنگ را بگیرد. ببینید بحث دخالت بشردوستانه یکی از نادقیق‌ترین و غیر واضح‌ترین بحث‌هاست. مشکل اینجاست که این ترم دست کم توسط خود مجرم نباید به اجرا دربیاید. اوضاع وخیمی که الان در عراق می‌بینیم همه‌اش  به خاطر دخالت بشردوستانه‌ای ست به بهانه‌ای که هنوز پیدا نشده است. درگیری نظامی به خودی خودش برای توقف کشتار همیشه قابل رد کردن نیست، مثلا در بوسنی و هرزگووین قبل از این که دخالت شود بر اساس آمار سازمان ملل به ۶٠ هزار زن تجاوز شد تا اختلاط نژادی به وجود بیاورند.

4

واقعا چه کسی می‌تواند از در قدرت ماندن «میلوشوویچ» دفاع بکند؟ و سوال، بعد از این، این است که اگر قرار باشد گورکن‌های حرفه‌ای‌تری مثل القاعده در بوسنی بعد از به پایین کشیدن میلوشنوویچ سر کار بیایند، آن موقع چه کاری باید کرد؟ دست کم ببینید یکی از اولین دخالت‌های نظامی را برای توقف کشتار حزب کمونیست ویتنام علیه کشتار خمرهای سرخ در کامبوج انجام می‌دهد و آن را متوقف می‌کند. اما دخالت‌های به اصطلاح بشردوستانه، یعنی ترمی که در زیر این عنوان دارد تعریف می‌شود این است که معمولا توسط آمریکا علیه متحدین و عوامل سابق خودش نظیر طالبان، حزب‌های بعث عراق و سوریه انجام می‌شود، دقیقا چیزی است که فاجعه‌ی امروز ما را درست کرده است.

چپ‌هراسی موجود بین بخشی از فعالان سیاسی و فضای سیاسی باعث شده است که بدون دلیل هر چیزی که چپ‌ها می‌گویند باعث مخالفت یک عده‌ی خاصی شود. اما فعالیت‌های چشم‌گیر ضدجنگ در آمریکا دست کم اقشار مختلف را، از جمله چپ‌ها را شامل می شود که البته نقش اصلی و نقش عظیمی را سربازهای بازگشته از جنگ عراق و افغانستان به عهده دارند. مثلا یکی از آن ها «سینیور ایرمن [برایان کولفیج]» است که دو تا  پا  و یک دستش را در جنگ از دست داده است. و ما شاهد بودیم که بسیاری از نیروهای ارتش آمریکا عکس‌های خود را با صورت‌های پوشیده منتشر کردند و خیلی با صراحت بر روی تکه کاغذی نوشتند که از دستور ارتش تمرد می‌کنند و این نتیجه‌ی فعالیت‌های ضدجنگ در نه فقط آمریکا، بلکه در همه دنیاست. امروز من باور می‌کنم که افکار عمومی آمریکا و جهان به هیچ وجه آماده‌ی جنگ جدید نیست. اما هرگونه دستکاری افکار عمومی که معمولا توسط رسانه های جریان اصلی انجام می‌شود، به شکل نگران کننده‌ای می‌تواند موجب به آتش کشیدن خاورمیانه بشود.

شادیار عمرانی: ممنونم آقای محمدی، منتظر نتایج مذاکرات خواهیم بود و امیدوارم که آینده‌ی دیگری رقم بخورد. خیلی لطف کردید.

امیر محسن محمدی: خواهش می‌کنم، به امید روزی که صلح، آزادی و برابری نه فقط در خاورمیانه که در همه دنیا فراگیر شود.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , ,