Saturday, 18 July 2015
15 August 2020
نوع و سطح ارتباط دولت ایران

«روحانی در سازمان ملل»

2013 September 27

مطلبی که در پی می‌آید، نوشته‌ای برای انتشار در تارنمای کوچه است که از سوی نویسنده در اختیار رادیو کوچه قرار گرفته است. انتشار این نوشته در راستای تعامل و نقد و بررسی دیدگاه‌ها و ایده‌ها است و به الزام، رادیو کوچه آن را تایید و یا رد نمی‌کند. در صورتی که در مورد این نوشته نقد و یا نظری دارید، این رسانه خود را موظف به انتشار پاسخ شما می‌داند. این مطلب بدون ویرایش رادیو کوچه منتشر می شود.

مقاله وارده/ شـهـریــار

اظهار نظرهای متعدد مقام‌های ایرانی و آمریکایی در هفته‌های اخیر مبنی بر احتمال دیدار باراک اباما با حسن روحانی این هیجان و امید را در عموم ملت ایران به وجود آورد که نشست امسال مجمع عمومی سازمان ملل نقطه عطفی باشد در جهت بهبود مناسبات ایران باایالات متحده و به آغازی برای زایل شدن دشمنی‌ها و بهره‌مندی متقابل از دوستی‌ها بدل شود و این امید هنگامی جدی‌تر شد که دکتر روحانی در پاسخ به خبرنگار ان بی‌سی هنگامی که از احتمال دیدارش با اباما پرسید، پاسخ داد: هیچ چیز در عالم سیاست بعید نیست! اما عدم حضور دکتر روحانی در مراسم سخنرانی اباما و در ادامه شرکت نکردن ایشان در ضیافت شام‌بان کی مون و در ‌‌نهایت نطق تا حدی گزنده دکتر روحانی در مجمع عمومی، آن امید‌ها را به یأس بدل کرد.

با وجودی که حل و فصل مناقشه اتمی ایران با غرب یکی از خواسته‌های اساسی رای دهندگان به دکتر روحانی است، مشخصا بهبود روابط ایران و آمریکا جز اولویت‌های آنان نبوده و انتظاری که در هفته‌های اخیر به وجود آمد در واقع ریشه در فضایی داشت که اخیراَ توسط دولتمردان طرفین به وجود آمد، در حالی که یک جمله‌ی محترمانه و رسمی از دکتر روحانی با این محتوا که فعلا برنامه‌ای برای ملاقات در چنین سطحی وجود ندارد می‌توانست مانع شکل گیری امیدهای بی‌اساسی شود که در ادامه به یأس بدل شد.

به باور نگانده مسأله‌ی اساسی در این میان نه دیدار کردن یا نکردن دکتر روحانی با اباما بلکه این است که نوع و سطح ارتباط دولت ایران در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل آنهم در مورد موضوع راهبردی چون روابط ایران با ایالات متحده باید از پیش بر اساس واقعیت‌ها و محدودیت‌ها مشخص بوده و فضا و انتظاراتی متناسب با آنچه قرار است اتفاق بیفتد در کشور ایجاد می‌شد تا شاهد شکل گیری امیدهای بی‌پایه و در ادامه یأس‌های مخرب نباشیم و در این راستا تصمیمات اشراقی و خلق الساعه به‌‌ همان اندازه مذموم است که برساختن انتظارات غیر واقعی در جامعه. مشخصا در مورد دیدار اباما و روحانی نیز به باور نگارنده در حالی که تنها دو ماه از رفتن احمدی‌نژاد می‌گذرد شکل گیری چنین دیداری نشان از بهبود روابط ایران و ایالات متحده با شیبی تند و غیر طبیعی داشت که حداقل برای بنده غیر منتظره بود.

سخنرانی دکتر روحانی در مجمع عمومی نیز به باور نگارنده حاوی پاسخی در خور به نطق جامع، شفاف و مسالمت جویانه اباما نبود. نقد یک طرفه نظام بین الملل و انداختن مسئولیت تمام مصائب بشری به گردن نظام سلطه تناسبی با اعتراف منصفانه قدرتمند‌ترین رئیس جمهور دنیا به اشتباهات عراق و دست داشتن در کودتای ۲۸ مرداد نداشت. ما باید یاد بگیریم که مبتنی بر قدرت و در حد و حدود نقش خود در جهان صحبت کنیم و بر این اساس به نظر می‌رسد نقد گزنده نظام بین الملل غیر واقع بینانه و بی‌ارتباط با منافع ملی بود. طرح «جهان علیه خشونت و افراطی‌گری» نیز در عین اینکه تناسبی با عملکرد جاری جمهوری اسلامی در سوریه ندارد بعید به نظر می‌رسد میراث عینی و عملی آن چیزی بیش از نتایج «گفتگوی تمدن‌ها» باشد.

کوتاه سخن اینکه به باور نگارنده، فضای داخلی پیش از سفر دکتر روحانی باید واقع بینانه‌تر و نطق او می‌توانست بی‌تکلف‌تر، منصفانه‌تر و مسالمت جویانه‌تر باشد. البته آنچه اتفاق افتاد در مجموع بسیار دور از ماجراجویی‌های سالانه احمدی‌نژاد در ۸ سال گذشته بود و به این معنا گامی بود به جلو.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , ,