Saturday, 18 July 2015
01 December 2020
نامه روح‌اله زم به محمود احمدی نژاد

«از دخالت در کار عاقلان بپرهیز»

2013 December 06

گزارش / رادیو کوچه

متن نامه‌ی روح‌اله زم به محمود احمدی نژاد

جناب آقای محمود احمدی‌نژاد

با سلام

 پیش از این شما را در مقام ریاست جمهوری ایران به رسمیت نمی‌شناختم که بخواهم مکاتبه‌ای خطاب به شما انجام دهم. این مهم دلایل زیادی داشت که بخش عمده آن باز می‌گردد به حوادث پس انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ و ماجرای غصب غیرقانونی کرسی صدارت بر مردم و کوبیدن بر طبل فتنه‌گری که در دستانت بود و پس از آن این طبل را تحویل رهبر ایران دادی و ایشان و شرکایش کوبیدن بر این طبل را ادامه دادند، آن‌گاه شما با زیرکی به سفرهای استانی‌ات ادامه دادی و در کنفرانس خبری پس از انتخابات اعلام کردی کشور آرام است و جمع کوچکی از مردم از چراغ قرمز در خیابان عبور کرده‌اند و مستحق مجازاتند! قبل از آن نیز این جمع کوچک را «خس و خاشاک» نامیده بودی. اما هیچ کدامتان نفهمیدید طبلی که در دست گرفته‌اید صدای بلندی دارد، ولی تو خالی‌ست.

 قصد نوشتن این مکاتبه از جایی آغاز شد که اخیرن «رییس جمهور قانونی» کشور را به مناظره دعوت کرده‌ای و قصد «پاسخ‌گویی» دارید. می‌خواهم به راحتی سخن بگویم و پرده‌ای از ناگفته‌ها را بالا بزنم و مطالبی را بازگو کنم. خصوصن حالا که مهلت قانونی «غصب» غیرقانونی‌ات به پایان رسیده و تو را یک شهروند عادی می‌دانم که اتفاقن رویه «طلبکارانه» هم در پیش گرفته است.

من تو را از سال ۱۳۸۲ می‌شناسم. آن زمان که شهردار شدی و در شورای نگهبان هم مسولیتی داشتی که در آنجا با «یک نماز شب از پیش طراحی شده» دل آیت اله دبیر شورای نگهبان را ربودی و آن شد که نباید می‌شد. آیت اله جنتی، رییس جمهوری متعهد می‌خواست که به زعم خویش مانند خاتمی نباشد و ذوب در اسلام و ولی فقیه باشد. غافل از اینکه نه این اسلام، اسلام است و نه مسند ولی فقیه‌اش به فقیهی عادل و مجتهد و بی‌طرف و مدبر سپرده شده است.

زمانی‌که شهردار تهران شدی پدر من مسئولیت دو معاونت مهم از شهرداری تهران را برعهده داشت. ورود پدر من به شهرداری تهران و ماجراهای آن در این مجال نمی‌گنجد. حدود بیست روز بعد از بر عهده گرفتن منصب شهردار تهران، پدر مرا خواستی و در یک جلسه خصوصی بدون هیچ مقدمه‌ای به او اعلام کردی که خودت استعفا بده و از شهرداری برو. یادت هست وقتی استاندار اردبیل بودی، پدرم تو را به ریاست دانشگاهِ سوره واحد اردبیل منصوب کرد تا آنجا را توسعه دهی و راه اندازی نمایی؟ او پیش از شهردار شدنت تو را می‌شناخت. وقتی پدرم در آن جلسه دلیل درخواستت را برای استعفای خود از تو پرسید، پاسخ دادی: «من دوست ندارم روحانیون پستهای حکومتی را در اختیار داشته باشند و بهمین دلیل تو هم باید استعفاء بدهی». آن جلسه شاهدی نداشت و شما دو نفر با هم قریب به نیم ساعت سخن گفتید و پدر من از اتاق شهردار تهران در خیابان بهشت بیرون شد و از فردای آن روز هم استعفای خود را تقدیم تو کرد و دیگر به شهرداری نیامد و در خانه نشست مشغول مطالعات علمی خود شد. بعد از مدتی شرح این ماجرا را از زبان شخص سوم و معتمدی شنیدم و آنجا بود که تو را شناختم. دلیل اصلی این شناخت از تو بعنوان یک «فرد کذاب»، جمله‌ای بود که در آن جلسه بیان کردی. حتما خاطرت هست؟ گفتی: «غیر از من و شما اگر محتوای صحبت‌های رد و بدل شده در این جلسه جایی نقل شود من تکذیب می‌کنم و می‌گویم من چنین حرفی را نزده‌ام، خصوصن نزد مقام معظم رهبری»!

22

البته من با محتوای مطلب مهمی که مطرح کردی مخالف نبودم و این را به پدرم نیز گفتم. روحانیون باید به شغل اصلی خود باز گردند و کار را به کاردان واگذار کنند، همانطور که پیش از انقلاب نیز بنیانگذار جمهوری اسلامی چنین وعده‌ای را داده بود. علت بیان این خاطره این است که بدانی من «محمود احمدی‌نژاد» را از سال ۱۳۸۲ بعنوان فردی کذاب می‌شناسم، حتی رهبر جمهوری اسلامی و آیت اله جنتی هم در آن سال به این شناخت دست پیدا نکردند و در سال ۱۳۹۰ تو را شناختند. پس صفتِ «بصیرت» شایسته من است.

شاهد مدعای من مهدی هاشمی ست. در‌‌ همان سال مهدی هاشمی را در دفترش ملاقات کردم. او مشتاقانه خواهان همکاری با شهردار جدید برای توسعه جایگاه‌های سی- ان- جی بود و از طرف وزارت نفت ماموریت یافته بود با همکاری شهردار جدید تهران، جایگاه‌های سوخت‌گیری گاز طبیعی را توسعه دهد و روند تبدیل خودروهای بنزین سوز را به خودروهای گازسوز تسریع ببخشد. الحق و الانصاف تحولات زیادی را در کشور با این رویکرد ایجاد کرد، هر چند ضعف‌هایی هم داشت که بخش عمده آن ناشی از حجم زیاد پروژه‌ها و فعالیت‌های سازمان بهینه سازی مصرف سوخت کشور بود. در‌‌ همان سال به او گفتم این احمدی‌نژاد قابل اعتماد نیست و فردی دروغ‌گوست. او گفت: «تو با او لج

کرده‌ای، چون با پدرت چنین رفتاری کرده است. بخاطر همین داری چنین حرف‌هایی را از او نقل می‌کنی». محتوای جلسه تو با پدرم را برای او نقل کردم و او باور نکرد. من نیز اصراری نکردم. اما روی میزش با انگشتان سبابه دست راستم دو خط متقاطع کشیدم و گفتم این خط و این نشان. بنشینید و تماشا کنید تا به حرف من برسید و شد آنچه را که همه دیدیم و او هم تماشا کرد.

پس از آن موسم انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ فرا رسید و من بعنوان سربازرس وزیر کشور در مناطق ۱۶ و ۱۷ تهران تعیین شدم و کار بازرسی انتخابات در آن مناطق را برعهده گرفتم. در آن انتخابات به عینه دیدم چطور بسیج و سپاه با تمام امکانات به نفع شهردار «ولایی» تهران وارد عمل شدند، انگار که نظر رهبری از‌‌ همان سال به تو نزدیک بود. من در حین انجام وظیفه‌ام چندین مورد تقلب و تخلف در انتخابات را از برادران بسیجی کشف و گزارش آن را به سخن‌گوی وقت وزارت کشور بصورت تلفنی و مکتوب ارسال کردم. در سه صندوق چنان میزان تقلب به نفع تو بالا بود که سه صندوق رای گیری را در‌‌ همان مناطق ابطال نمودم و در حین بازرسی‌های بعدی برای کشف تقلبات بیشتر، با احضار تلفنی «اداره اطلاعات شورای نگهبان آیت الله جنتی» و توسط چند بسیجی مامور آن اداره، به آن شورا فراخوانده شدم. البته با اهمال سربازان آیت‌اله و تیزهوشی خویش از آن مهلکه گریختم. این‌ها را گفتم تا بدانی از‌‌ همان ابتدا تو را با صفت دومی هم شناختم و آن «متقلب» بودن توست.

44

نامه سال ۱۳۸۴ شیخ مهدی کروبی را خاطرت هست؟‌‌ همان که به رهبری نظام نوشت و در آن از دخالت سپاه و بسیج و مجتبی خامنه‌ای در انتخابات ریاست جمهوری ۸۴ سخن گفت؟ شیخ شجاع ما یک‌ساعت خوابید و در آن یک‌ساعت، انتخاب شوم تو بعنوان نفر دوم آن انتخابات زندگی مردم ایران را ویران ساخت. من بعنوان یک شاهد عینی و دست اندرکار آن انتخابات می‌گویم که تمامی مفاد آن نامه، مو به مو درست بود و شیخ به درستی و با صداقت تمام آن مطالب را بیان کرده بود، چرا که من از نزدیک تمامی دخالت‌ها را دیدم و لمس کردم. بیچاره مردمی که نمی‌دانستند «وقیح ترین» مردمان، منصب صدارتشان را در دست گرفته است.

گذشت و گذشت تا من قریب به یک‌سال بعد از آن انتخابات ساختگی، بصورت مخفیانه زندگی می‌کردم و اطلاعات سپاه به تلافی آن اقدامات در زندگی خصوصی من ورود پیدا کرد و… گفتن مصایب آن در این مجال نمی‌گنجد.

 موسم انتخابات سال ۱۳۸۸ فرا رسید و من خوشحال بودم از این‌که دست «محمود کذاب» برای مردم رو شده و چنان لطماتی به زندگی مردم وارد کرده که دیگر همه می‌دانند او «دومین محمود ویرانگر ایران» است. اکثریت مردم این را با پوست و استخوان خود لمس کردند، اما «سیدعلی» بنای احترام به رای مردم را نداشت و قرار نبود صدای آن‌ها را بشنود. به همین خاطر برای دومین بار صدارتی غیرقانونی را اخذ کردی. عدم شایسته‌گی و لیاقت تو برای منصب ریاست جمهوری به مردم و کشور آسیبی جدی زد و جان‌های بسیاری را گرفت و خانه‌های زیادی را خراب کرد؛ تو برای مردم «نانی» نداشتی، اما برای رهبری و شرکای فاسد سپاه پاسداران «آب فراوان» داشتی. به همین خاطر «نظرکرده» رهبر بودی و در آن نماز جمعه «نظر نزدیک‌تر» خوانده شدی.

55

اندکی از آن نماز جمعه گذشت و سپاه پاسداران من را به همراه شماری از فعالان سیاسی دستگیر کرد و به اوین رفتیم. پس از سپری شدن یک ماه از دستگیری و در حین بازجویی‌های سخت و آزار دهنده متوجه شدم به فرمان رهبری عمل نکردی و مشایی را به ریاست دفترت گمارده‌ای. اخوی «وزیر اطلاعاتت» سربازجوی من بود. او چنان «محمود محمود» می‌کرد که گمان می‌کردم با او نسبتی سببی داری، اما فردای سرپیچی‌ات از فرمان رهبری در حین بازجویی، چنان به او تکه انداختم و پوزخندی زدم که از زیر چشم بند احساس کردم سرش را از فرط شرمندگی به زیر انداخته است. او همان‌جا اقرار کرد که ما اشتباه کردیم و شما‌ها راست می‌گفتید و متاسفیم از این‌که چنین شده است. پیش از این مکررن در طول بازجویی‌هایم گفته بودم سرمایه گذاری سپاه و رهبری بر روی فردی مانند احمدی‌نژاد اشتباه و مانند یادگاری نوشتن روی یخ است. او مدام تمسخر می‌کرد و بازجویانش برای این سخنان مرا به بد‌ترین شکل شکنجه می‌کردند و کتک می‌زدند. اما تو باعث سرافرازی ما و تمامی زندانیان سیاسی در زندان‌ها شدی. ما به واسطه وجود تو خود را «با بصیرت‌تر» از رهبر ایران و سپاه پاسداران یافتیم.

حالا بیش از صد روز است که نیستی و دروغ‌های شاخ‌دار و خنده‌های مشمئز کننده‌ات از نظر‌ها دور شده است، هر چند ویرانی‌ای را بر جای گذاشته‌ای که بسیار گسترده‌تر از ویرانه ناشی از جنگ هشت ساله ایران و عراق است. می‌دانم که مردم در هر نفسی که بالا و پایین می‌رود، لعنت و نفرینی کش‌دار را نثار تو می‌کنند.

 در خبر‌ها خواندم که درخواست مناظره به رییس جمهور قانونی کشور را داده‌ای و نمی‌خواهی بگذاری مردم مجالی برای «ندیدن» تو بیابند و نفس راحتی از دست تو بکشند. باور کن که مردم ایران بسیار نجیب‌اند و تو خیلی خوب به این موضوع واقفی، اگر این مردم نجابت به خرج نمی‌دادند، تو حتی در خیابان هم جرات راه رفتن نداشتی. سخن مرا باور نداری؟ می‌خواهی امتحان کنی؟ فقط دو روز، تنها دو روز بدون محافظانت پا را از در خانه‌ات بیرون بگذار و در خیابان قدم بزن، اندکی بعد درخواهی یافت که بدون کت و شلوارت در حال راه رفتن هستی.

?????: ???????? ??? ????? ??????

اگر من به جای رییس جمهور ایران بودم مامورانی را به محله زندگیت گسیل می‌داشتم، میوه فروش محله‌تان (همان که مردم را به خریدن گوجه فرنگی از او حواله می‌دادی) را می‌یافتم، تو را صدا می‌کردم، در یک پارک می‌نشاندم، او را روبروی تو قرار می‌دادم و می‌گفتم ساعت‌ها بنشیند و درباره اوضاع اقتصادی کشور با تو مناظره کند. به گمان من او در مناظره با تو می‌تواند واقعیت‌های جامعه را برایت ملموس کند.

مهم‌ترین ویژگی دولت آقای روحانی «عمل گرایی و پرهیز از شعار» است. چیزی که دولت‌های تو از آن محروم بود و دقیقن عکس آن عمل می‌کردی. جسارتن؛ تو تناسبی با این دولت و رییس جمهوری قانونی‌اش نداری که خود را هم مرتبه آنان پنداری. نتیجه اعمال هشت ساله‌ات در مصادر امور عیان است؛ «ویرانی ایران».

  و اما در آخر؛ حالا که فراغ خاطر داری و زمان زیاده، بنشین و خود را برای دادگاهت مهیا کن، آن‌جا حرف‌های ناگفته‌ات را تا می‌توانی بیان کن. امورات کشور را به عاقلان واگذار و درآن دخالت مکن.

 امیدوارم فرجام دادگاه این نباشد که در آن اعتراف کنی؛ «من مسعود شصت چی بودم و اصلن رییس جمهور و استاندار نبودم. من اشتباهی بودم».

 موفق باشید

روح اله زم

نیمه آذرماه ۱۳۹۲

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , 

۱ Comment


  1. دل سوخته
    1

    جانا سخن از زبان ما میگویی… احسنت