Saturday, 18 July 2015
03 July 2020
نامه طبرزدی قبل از رفتن به زندان

«انقلاب دموکراتیک حرکت پیش روی مردم ایران است»

2014 January 15

گزارش / رادیو کوچه

«حشمت‌اله طبرزدی»، روزنامه‌نگار و دبیر جبهه دمکراتیک ایران که از ۲ دی ماه سال گذشته که در مرخصی از زندان به سر می‌برده، از سوی دادستانی به زندان رجایی شهر کرج فراخوانده شد. وی در این مدت دست به اقداماتی هم‌چون تلاش برای لغو حکم اعدام، آزادی زندانیان سیاسی و اتحاد نیروهای سکولار و دمکراسی‌خواه زده بود.

«حشمت‌اله طبرزدی» که سابقه چندین بازداشت و بیش از ۱۰ سال زندان را در پرونده خود دارد در ظهر روز ۷ دی‌ماه ۱۳۸۸ بازداشت و به ۹ سال زندان محکوم گردید. وی مدیر مسوول نشریاتی هم‌چون «پیام دانشجو»، «ندای دانشجو»، «هویت خویش» و «گزارش روز» بوده است.

آقای «طبرزدی» قبل از رفتن به زندان رجایی شهر در نامه‌ای چنین نوشته است:

با آمدن دولت روحانی این انتظار را داشتم که راه نفسی باز شود و البته تا حدودی و در نسبت به گذشته، منفذی هر چند بسیار تنگ، باز گردید. اگر بگوییم وضعیت فعلی هم‌چون دوران سیاه احمدی‌نژاد است، نخواسته‌ایم واقعیت را بپذیریم. با پذیرش تسلیم نامه‌ی ژنو از سوی رژیم، تا حدودی امیدوار شدم که جمهوری اسلامی گام در چارچوب‌های بین المللی گذاشته و به نا‌چار باید تا انتها برود که عمل به الزام‌های کمینه‌ی حقوق بشری، از شروط ورود به این چارچوب است.

این‌ها را پیش‌تر، طی مقاله‌هایی نوشته بودم. با ورود هیات پارلمانی اروپا به ایران و دیدار با جعفر پناهی و نسرین ستوده، اولین گام عملی رژیم در مسیر یاد شده برداشته شد و این در حالی بود که این دیدار از شروط هیات بود و حکومت نیز به آن، تن داده بود و به هیچ وجه آن گونه که برخی مقامات اعلام کردند، دیداری دزدکی نبود.

tabarzadi

می‌رفت تا گام‌های بعدی برداشته شود و راه مبارزات آزادیخواهان برای تلاش‌های مجدانه‌ی خود هموار شود. اما رژیم بار دیگر تجربه‌ی تاریخی دوران پیش از انقلاب به ویژه فضای باز سیاسی ناشی از شعار حقوق‌بشری کارتریسم را به یاد آورد و کابوس انقلابی دیگر را از سر گذراند. با توجه به انباشت مطالبات و شدت نارضایتی‌ها، بدون تردید حرکت پیش روی مردم ایران یک انقلاب دموکراتیک تمام عیار خواهد بود و این واقعیت را دستگاه‌های امنیتی رژیم بیش از هر کس می‌دانند. این بود که به نا‌گاه و چون کسی که در حال دیدن کابوس وحشتناکی از خواب می‌پرد، دست به کار شد و بار دیگر زیر همه‌ی قول و قرار‌های خود زد.

رژیم می‌دانست که اگر بر توافق نامه‌ی ژنو بماند، ناچار است به کمینه‌های حقوق بشری نیز تن بدهد (و این پاشنه اشیل یا نقطه ضعف اصولی آنان است) و در آن‌صورت، امکان پیش‌گیری از موجی که به راه می‌افتد، نخواهد بود. به همین دلیل و با وجود نیاز شدید اقتصادی و برای کم کردن فشار‌های سنگین ناشی از تحریم‌های بین‌المللی، تن به اجرای توافق نامه نداد و هم‌زمان با حمله‌ی همه جانبه به مخالفین و منتقدین حکومتی و فعالین حقوق بشری، از طریق تریبون‌های رسمی خود، عدم پایبندی به توافق‌نامه‌ی ژنو را به کرات اعلام و امروز روزنامه‌ی کیهان، رسمن بی‌اعتباری آن از سوی حکومت را اعلان کرد.

حرف‌های متناقضی چون، مذاکره با شیطان به دلیل برخی مصلحت‌ها، نشان‌گر تغییر رویکرد، و بن‌بست کامل رژیم است. اگر به شیطان بودن امریکا باور دارند، پس چگونه ممکن است مصلحتی با مذاکره با شیطان براورده شود!؟ آن‌ها با این اقدامات خود، و با توجه به این‌که تحریم‌ها اثر خود بر زندگی مردم و اقتصاد بیمار حکومتی را گذاشته است، احتمالن راه مقابله را برگزیده‌اند که البته، اگر چه پایان آن را می‌دانند اما ممکن است بر راه اول، که تسلیم قهرمانانه بود، و نتیجه‌ی الزامی آن تن دادن به کمینه‌های حقوق بشری بود، ترجیح داده باشند. ضمن این‌که در بازی سوریه نیز، امریکا برای آن‌ها نقشی در نظر نگرفت.

tabarzadi1

در چنین شرایطی است که بار دیگر فشار بر مخالفین و منتقدین و کوشندگان راه دموکراسی و حقوق بشر، افزایش یافت. این فشار‌ها بر من البته، به گونه‌ای است که هر اقدام، به مثابه‌ی تخلف از مرخصی مشروط به حساب می‌‌اید و عملن امکان هر نوع عمل از من سلب گردیده است. اما از دیگر سو، گروه‌ها و سازمان‌ها و شخصیت‌های سکولار دموکراسی‌خواه و فعالین حقوق‌بشری و دگرباشان مذهبی و همه‌ی ناراضیان از وضع موجود، به سرعت روند هم‌گرایی را طی کرده و می‌کنند. من اگر چه عملن محبوسم اما عمیقن به چنین روندی امیدوار هستم. چه در زندان باشم یا بیرون از زندان، این همبستگی ملی راه خود را می‌رود و من نیز به عنوان عضوی از آن، از چنین شرایطی مشعوفم. انگار آگاهی و همبستگی تاریخی، برای رهایی و رسیدن به دموکراسی، عدالت و حقوق بشر، با نفی هر نوع تبعیض، در حال تحقق است و بی‌اعتنا به سرکوب و موانع، راه خود را می‌سازد و هموار می‌کند. این همبستگی حول خواست‌های مرحله‌ای به ویژه «نه به اعدام»، «آزادی زندانیان سیاسی» و «نگرانی از معیشت مردم و تاکید بر دو میلیون تومان به عنوان کمینه‌ی مزد بگیران» در حال شکل گرفتن است. این کاروان خوش خبر به ما پیام می‌دهد؛

همراه شو عزیز/ تنها نمان به درد/ کین درد مشترک، هرگز جدا جدا درمان نمی‌شود.

در این رابطه بیشتر بخوانید

پیام حشمت‌اله طبرزدی از داخل زندان

طبرزدی برنده جایزه سالانه مرکز بین‌المللی حقوق بشر

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , ,