Saturday, 18 July 2015
22 October 2021
افسانه‌سرایی درباره آینده فناوری

«پیش‌گویی‌هایی برای چهل سال بعد»

2014 January 30

گزارش / رادیو کوچه

منبع: عصر ارتباط

جهان در ده سال آینده چگونه کار می‌کند؟ در چهل سال بعد چه اتفاقی می‌افتد؟ آیا تداوم قانون مور نشان می‌دهد که در آینده با جوامعی سروکار داریم که توسط ربات‌ها اداره می‌شوند؟ برخی از افرادی که با فناوری‌های فعلی سروکار دارند و نسبت به آینده آن افسانه‌سرایی می‌کنند با این حال بسیاری هم بر این باورند که این پیش‌بینی‌ها در حد و اندازه‌های افسانه باقی خواهند ماند.

در واقع پیش‌بینی‌ کردن در رابطه با آینده موضوعی پویا چون فناوری و تحولات پیرامونش، از اساس نادرست است ولی با این وجود می‌تواند به برخی از حدس‌های نه‌چندان دور از ذهن منجر شود. البته ممکن است بتوان با اتخاذ دیدگاهی کاملن مخالف ظهور فناوری‌هایی را که در ادامه معرفی‌شان می‌کنیم پذیرفت، اما شواهد فعلی نشان می‌دهند که این حدس‌ها چیزی بیش از یک افسانه نیستند. اجازه دهید پیش‌بینی‌های محبوب را با یکی از ماشین‌های عصر صنعتی یعنی «ماشین پرواز» شروع کنیم.

به‌زودی ماشین‌هایی با قابلیت پرواز خواهیم داشت

 ماشین پرواز ایده‌ای است که از دهه‌ها پیش مطرح شده است. اتومبیل‌هایی که قادر به پرواز هستند و به‌سادگی شما را به مقصد دلخواه می‌رسانند، عنصری از جامعه آرمانی علاقه‌مندان به فناوری را تشکیل می‌دهند.

car

احتمالن تاکنون با ویدیوهایی که در آن نمونه‌های اولیه اتومبیل‌های پروازی نشان داده شده است مواجه شده‌اید. با این‌حال باید بدانید که اولین ماشین پرواز (autoplane) در سال ١٩١٧ ساخته شد و در ادامه برای تولید نمونه‌های بهتر تلاش‌های بسیاری صورت گرفت. هنری فورد در سال ١٩۴٠ پیش‌بینی کرد که به‌زودی شاهد این نوع ماشین‌ها هستیم؛ از سوی دیگر افراد بسیاری عقیده مخالفی را ابزار می‌کردند.

اکنون که در قرن ٢١ به‌سر می‌بریم، به‌رغم اخبار زیادی که از وبلاگ‌های مختلف منتشر شده‌، هنوز به ساخت چنین اتومبیلی نزدیک  نشده‌ایم. ناسا رقابت برای تولید «خودروی شخصی هوایی» را رها کرده  است و کمتر آژانش دولتی را به‌جز دارپا می‌توان یافت که مشغول توسعه این پروژه باشد. چالش‌های زیادی در تولید ماشین پرواز وجود دارد که از بین آن‌ها می‌توان به هزینه، مسیرهای پرواز، رگولاتوری، امنیت، قابلیت بالقوه در استفاده‌های تروریستی، بهره‌وری سوخت و غیره اشاره کرد.

ربات‌های دوست، ربات‌های دشمن

 با وجود این‌که احتمال ساخت ربات‌هایی با قابلیت عاشق‌شدن مثل آن‌چیزی که در فیلم هوش مصنوعی می‌بینیم، در حال حاضر کم است، بسیاری از دانشمندان نگران مسایل حفاظتی در رابطه با محصولات دیجیتالی قرن حاضر هستند. یکی از بزرگ‌ترین دلایل این نگرانی‌ها به مسئله خودکارسازی (automation) مربوط می‌شود؛ آیا به هواپیماهای بدون سرنشین نظامی روزی قابلیت تصمیم‌گیری در حمله به اهداف داده خواهد شد؟ آیا در این‌صورت فردی که بر این ماشین نظامی نظارت دارد، قابلیت کنترل آن را خواهد داشت و یا تصمیم نهایی را ماشین می‌گیرد (فیلم ادیسه فضایی ٢٠٠١ را که به یاد دارید)؟ آیا ماشین‌ها روزی امکان همانندسازی مثل همانندسازی ژنتیکی را می‌یابند؟ بحث اصلی بر سر این است که روزی ربات‌ها بتوانند نقش‌هایی را در اختیار داشته باشند که نباید به آن‌ها داد.

robat

در حال حاضر نمونه‌های اولیه ربات‌هایی ساخته شده‌اند که قابلیت درخواست اطلاعات مربوط به علایم بیماری و شبیه‌سازی احساسات آرامش‌بخش برای بیماران را دارند. در آینده نزدیک بسیاری از وظایف سخت را به عهده این ربات‌ها خواهیم گذاشت و به‌تدریج در موقعیتی قرار می‌گیریم که بی‌نیاز از آن‌ها نیستیم. امروزه در کنفرانس‌های مربوط به این زمینه، دانشمندان از احتمال سوءاستفاده خرابکاران و مجرمان از این ابزارها سخن می‌گویند. همین مسائل باعث شده تا موضوع وضع استانداردهایی برای ضنعت هوش مصنوعی بیش از پیش اهمیت پیدا کند.

آب و هوا در دستان بشر

  آیا مسئله گرمایش جهانی یک مسئله اجتناب‌ناپذیر است؟ اجماع میان بسیاری از دانشمندان این نکته را تایید می‌کند و به‌زعم اکثر آن‌ها حداقل می‌توان امیدوار بود که با وقایع آتی آب و هوایی مقابله کنیم. برخی از معتبرترین متخصصان هواشناسی بر این باورند که بشریت به نقطه غیرقابل بازگشتی رسیده است.

هیات بین‌المللی سازمان ملل متحد در رابطه با تغییرات آب و هوایی، گروهی متشکل از ٢٠ هزار دانشمند است که در سال ٢٠٠٧ با یک‌دیگر ملاقات کرده‌اند؛ آن‌ها پس از مشاهده تغییرات دمای کره زمین که از سال ٢٠٠١ شروع شده، هشدارهایی جدی را مطرح کرده‌اند که هنوز هم نتایج آن را به‌طور آشکار می‌بینیم. انتظار می‌رود این تاثیرات محیطی منفی برای صدها میلیون نفر از مردم جهان تشدید یافته و در حال توسعه باشند.

earth

مسئله تا حدی جدی است که باید از همین امروز هیچ‌گونه گاز گلخانه‌ای تولید نشود، جهان در پنجاه سال آینده یک درجه فارنهایت (یا بیش از آن) افزایش دما را تجربه خواهد کرد؛ زیرا دی‌اکسید کربن به مدت نیم‌قرن یا بیشتر از آن در جو باقی می‌ماند و افزایش بالقوه فاجعه بار ٣ تا ۶ درجه فارنهایت را شاهد خواهیم بود.

پرسش بزرگ باقی‌مانده این است که آیا دانشمندان قادرند درجه حرارت فعلی را طوری ثابت نگه دارند تا اتفاقات و آثار آن را به حداقل برسانند؟ اگرچه تشویق به اقدام‌های مردمی مربوط به محیط زیست از اهمیت زیادی برخوردار است، همکاری‌های میان دولتی کمی در این زمینه صورت می‌گیرد. با این همه بعضی از متخصصان و افسانه‌سرایان مدعی‌اند با برنامه‌ریزی‌های علمی و به‌کارگیری فناوری‌های آب و هوایی می‌توان از وقوع فرآیندهای مخرب جلوگیری به عمل آورد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , ,