Saturday, 18 July 2015
28 September 2020
پترو‌دلارهای نفتی روسیه

«پوتین، اوکراین و دو دوزه بازی جهان غرب»

2014 April 02

پ‌.‌مهرکوهی / مقاله وارده / رادیو کوچه

چهارده سال پیش در روز بیست و ششم ماه مارس بود که ولادیمیر پوتین برای نخستین به رییس جمهوری ی روسیه رسید.

پس از فروپاشی کمونیسم روسی کسانی در آمریکا کوشیدند تا با سرودن نغمه‌ی «پایان تاریخ» واپسین سنگ را بر گذشته‌ کمونیستی روسیه بگذارند. از آن پس دیگر کسی در روسیه نمی‌باید گرفتار خواب‌های مشوش خودبزرگ‌بینانه و مالیخولیایی دوران استالین و دیگر رفقا می‌شد.

ولی اینک پوتین می‌آمد تا آن بازی آمریکایی را به هم زند و از زبان خود غربی‌ها وام گرفته و بر ضد خود ایشان به کار برده و به آنان بفهماند تاریخ پایان نگرفته ولی زمان آن رسیده است تا به برداشت تازه‌تری از تاریخ دست یابیم. میهن‌گرایی (ناسیونالیسم) روسی که برای سال‌ها و دهه‌ها خود را زیر پوست جعلی کمونیسم پنهان کرده بود اکنون زمان را مناسب می‌دید که آن پوسته‌ گول‌زننده را کنار بگذارد. آن روز که پوتین شکست امپراتوری برتری‌خواه روسیه در سال‌های پایانی سده‌ بیستم را بزرگ‌ترین فاجعه‌ی آن سده خواند، غرب به خوبی دریافت که بازی کهنه پایان نیافته است و پس باید هشیارانه رفتار روسیه را پایید.

potin

آقای باراک اوباما در چند روز گذشته کوشیده است با زبانی تند و تهدید‌آمیز بر علیه پوتین و رفتار و کنش اشغالگرانه‌ دولت او موضع‌گیری کند تا شاید با به کارگیری چنان زبانی این خرس کوتوله‌ی روسی را بر سر عقل آورد. ولی به باور روزنامه‌های غربی، در پشت انتقاد تند باراک اوباما از روسیه چیزی نهفته نیست. اوباما باد در هاون می‌کوبد و تهدیدیش توخالی است و سرزنش‌اش از روسیه وغ وغ بیهوده‌ سگ را ماند پس از حمله گرگ.

در این میان روزنامه‌ «لوموند» روز چهارشنبه، تیز‌تر و جدی‌تر به اوباما تاخته است. لوموند نه از خود می‌پرسد و نه به کسی می‌گوید که اوباما در این شرایط چه می‌تواند بکند؟ آیا آمریکا باید بر سر کریمه‌ی اوکراین به جنگ با روسیه برخیزد؟ لوموند در این دور برداشتن‌اش صادق نیست. پشت انتقاد به ظاهر چپ‌گرایانه‌ی آن روزنامه کینه‌ورزی رشگ‌ورزانه‌ کهنه‌ فرانسوی نسبت به آمریکا نهفته است، کینه‌ای که هنوز برخی از ساده‌اندیشان ایرانی آن را و شاخ به شاخی رسانه‌های فرانسوی با آمریکا را نشانه‌ استقلال آن کشور از سیاست‌های آمریکا می‌دانند. لوموند خود به نیکی می‌داند که از آمریکا کاری در این شرایط برای اوکراین ساخته نیست، زیرا یکی از مشکل‌های آمریکا در برابر روسیه همین کشور فرانسه است.

اکنون روسیه بزرگ‌ترین سفارش دهنده و خریدار ناوهای جنگی و کشتی‌های ساخت فرانسه است و فرانسه حاضر نیست لقمه‌ چرب روسی و بازار خوب روسیه را از برای از دست رفتن کریمه به دیگران واگذار کند.

آلمان هم سرمایه‌گذاری کلان و سودآوری در روسیه کرده و آن کشور بازار خوبی برای کالا‌ها و فرآورده‌های ساخت آلمان است. آلمان نمی‌تواند بازاری را که با کوشش فراوان و از پی سال‌ها کار سخت به چنگ آورده به دیگر رقیبان پیشکش کند.

rosiah

آن‌چه از امپراتوری بریتانیا به جای مانده است قدرت جهانی بی‌مانند بانک‌های اوست. پترو دلارهای نفتی روسیه به بانک‌های انگلستان سرازیر می‌شوند. خرد سوداگرانه‌ سرمایه‌داری این پروانه را به انگلستان نمی‌دهد که بر سر تنش میان اوکراین و روسیه به اقتصاد نابسامان خود ضربه وارد سازد.

حتا کشورهای کوچک بالتیک و لهستان و جمهوری چک هم حاضر نیستند با زبانی تند به انتقاد رفیق پیشین، تاواریش پوتین بپردازند. از دست دادن کریمه بهایی بود که مردم اوکراین ناچار بودند برای پیوستن به جهان غرب و یک آینده‌ شاید بهتر بپردازند. اوکراین در سال ١٩٩۴ دل‌خواهانه از حق داشتن جنگ ابزار اتمی چشم پوشید. اکنون تنش‌اش با روسیه آن کشور را ناچار خواهد ساخت تا در حق داشتن بمب‌اتمی بازنگری کند. تنها دست یافتن به جنگ ابزار اتمی است که می‌تواند نقشی بازدارنده در برابر زیاده خواهی‌ها و تهدیدهای آینده روسیه برای اوکراین به انجام رساند. دو دوزه بازی کشورهای بزرگ غربی که وابسته به نفت و گاز و پترودلارهای روسیه هستند کمکی به اوکراین و هر کشور دیگری در موقعیت اوکراین نخواهد کرد. شاید هدف غرب هم در این میان سر برآوردن یک اوکراین اتمی نیرومند پیش از پیوستن‌اش به ناتو در سال‌های آینده باشد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , ,