Saturday, 18 July 2015
26 October 2020
دار‌المجانين

«اسطوره‌ی سیزیف به روایتی نو»

2010 March 08

استفان لاکنر

سنگین‌ترین مجازاتی که خدایان یونان باستان می‌توانستند برای سیزیف در نظر بگیرند این بود که تا ابد کار بیهوده‌ای انجام دهد. سیزیف محکوم شده بود تا تخته سنگی را از شیب تندی بالا ببرد. مدت‌ها گذشت وسیزیف در تمام این مدت مشغول بالا بردن تخته سنگ از سربالایی تند بود، اما تا به بالای بلندی می‌رسید تخته سنگ می‌غلطید وبه پایین دره می‌افتاد. خدایان فراموش کرده بودند که تخته سنگ بر اثر مرور زمان وضربه دچار فرسایش می‌شود.

در صد سال اول، لبه‌های تیزی که دست سیزیف را بریده و زخمی‌کرده بود صاف شد. در پانصد سال بعدی پستی و بلندی‌های سنگ به قدری صیقلی شد که سیزیف تخته سنگ را قل می‌داد وبالا می‌برد. در هزار سال بعد تخته سنگ کوچک و کوچک‌تر شد و شیب هموار وهموا‌ر‌تر و… این روز‌ها سیزیف تکه سنگ ریزی را که روز‌گاری صخره‌ای بود به همراه قرص‌های مسکن وکارت‌های اعتباری‌اش در کیفی می‌گذارد وبا خود می‌برد. صبح سوار آسانسور می‌شود و به طبقه بیست‌و‌هشتم ساختمان دفترش می‌رود که محل مجازاتش به حساب می‌آید. بعد‌از ظهر‌ها دوباره به پایین بر می‌گردد.

منبع

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , ,