Saturday, 18 July 2015
22 October 2020
پیشروی‌مان در عراق و سوریه ادامه دارد

«تحلیلی از شطرنج تا تخته‌بازی در عراق و سوریه»

2014 September 16

کاوه احمدی علی آبادی / مقاله وارده / رادیو کوچه

 

چند هفته اخیر پیشرفتی سریع داشتیم، همچون پیشروی رعدآسای انقلابیون و عشایر عراق (که به غلط جملگی داعش خوانده می‌شدند، در حالی که داعش کمتر از ١٠ درصد آنان را تشکیل می‌دهد) در دو ماه پیش و تصرف چند استان شمالی و مرکزی عراق. اما اینبار بیشتر از روی زمین، روی چرخش‌های استراتژیک در اذهان و طراحی‌ها که تحولات آتی عراق، سوریه و حتی منطقه را رقم خواهد زد.
بزرگ‌ترین پیروزی در عراق آن بود که دولت آمریکا را متوجه ساختیم که باید در استراتژی‌اش پیرامون عراق نه تنها تجدیدنظر کند، بلکه تغییر چرخشی اساسی دهد: نخست اینکه مالکی و دولت‌اش تظاهر به این می‌کنند که متحد آمریکا هستند و نه تنها متحد که در حد دست نشانده‌ای بی‌اراده‌اند. دوم دولتمردان آمریکا متوجه شدند که علت تداوم خشونت‌ها در عراق، نارضایتی فزاینده نه تنها سنی‌ها و کرد‌ها که حتی شیعیانی است که جزو باند مالکی و سپاه قدس نیستند. سوم داعش باید اول تضعیف و سپس نابود شود. نتیجه آنکه، آمریکا نه تنها از حمایت مالکی دست برداشت، بلکه بقیه کشورهای غربی را نیز متقاعد ساخت که به مالکی دو دولت‌اش فشار آورند تا کنار روند؛ یعنی دقیقاً‌‌ همان گونه که در سناریوی نخستم – که بهترین سناریوی موجودمان نیز بود، به انقلابیون عراقی شرح داده بودم و استراتژیمان برای پیشروی به سوی بغداد و تهییج انواعی از فشارهای داخلی و خارجی با هدف ساقط کردن مالکی و دولت‌اش، بدون نیاز به تصرف نظامی بغداد بود تا تقریباً بدون تلفات به خصوص تلفات انسانی، به هدفمان برسیم که دقیقاً همین گونه نیز شد. البته موفقیتمان تنها در ساقط کردن مالکی نبود، بلکه در ساقط کردن باند ملا‌ها و سپاه قدس ایران بود، و منصب‌های دیگری که حاکمیت عراق را شامل می‌شد، در برگرفت و علاوه بر تغییر وزارتخانه‌ها، رئیس جمهور عراق نیز تغییر کردند و اینک کسی روی مسند ریاست جمهوری آن تکیه زده که هیچ پیوندی با رژیم ملاهای ایران ندارد، برخلاف طالبانی که علاوه بر اقامت بلندمدت خود و خانواده‌اش در ایران، هر‌گاه که نقش واسطه برای حل بحران را ایفاء می‌کند، می‌انجی گیری‌اش به نفع ایران بود. البته این هدفمان را علاوه بر اهرمهایی در عراق و منطقه به کمک اهرم‌هایی در ایران انجام دادیم و با دست برتری که دولت جدید ایران در مقابل سپاه و روضه خوان‌های بی‌سواد ایران یافته بود، از طریق شرایط بغرنجی که برایشان در سوریه و عراق فراهم آوردیم، تأمین کردیم.

norimaleki
با این همه ساده لوحی است که اگر تصور کنیم ایران در عراق چرخشی معنادار در رفتارش انجام داده است. چون ما‌‌ همان گونه که حاکمیتی دوگانه در داخل ایران داریم، در سیاست‌هایی که در خارج از ایران نیز دنبال می‌شود، همین بازی دوگانه تاکنون ادامه داشته است. در دوره اصلاحات نیز دولت ایران در عراق با کشورهای غربی همکاری مفیدی داشت، اما نه تیم امنیتی ایران و سپاه قدس در عراق و آنان در جهتی کاملاً عکس در بمب گذاری‌ها و ترورهای آن زمان نقش داشتند. ولی دلیل این پارادوکس چیست؟ پاسخ مکفی نیاز به درکی درست از فواید نفس این پارادوکس و دودوزه بازی دارد.
سپاه و نیروهای امنیتی ایران در‌‌ همان سال اول سقوط صدام، بالغ بر یازده هزار نیروی امنیتی حاضر در عراق داشت که در ساختارهای مختلفی، حتی تحت لوای شرکت‌های تجاری و تعاونی فعالیت می‌کردند و در ارتباط نه تنها با گروه‌های مذهبی شیعی، بلکه بعثی‌ها و القاعده به شکلی فعالانه بودند و ارتباط و همکاری تنگاتنگی پیدا کردند و شبکه‌ها و هسته‌های موازیشان را شناسایی کردند. سپس تعدادی از هسته‌های موازی القاعده در عراق را به آمریکا لو دادند و با دستگیری آنان نیز بمب گذاری‌ها و ترور‌ها کاهش پیدا کرد تا اعتماد و تواناییشان را به آمریکا جلب کنند. آن‌گاه به آمریکا پیشنهاد برای همکاری کردند تا مجوز کمک به دولت تازه تأسیس عراق را به عنوان کسانی که دارای تجربه در امور امنیتی منطقه و عراق و مبارزه با تروریست‌اند، با چراغ سبز آمریکا برای تأسیس وزارتخانه‌های کشور و امنیتی عراق را توسط نیروهای امنیتی ایران بدست آورند. با این وجود، آنان در راستای همکاری با آمریکا بازی نمی‌کردند (گرچه چنین تظاهر می‌کردند) و خودشان به کمک بعثی‌های سوریه همزمان در تعدادی از بمب گذاری‌ها و ترورهای عراق نقش داشتند. دلیل‌اش هم این بود که آنان متوجه بودند تا زمانی که عملیات تروریستی القاعده و بعثی‌ها در عراق پایان نیابد، آمریکا بدنبال راه حلی است تا اوضاع عراق را آرام کند و حمله آمریکا به عراق نیز قابل توجیه نخواهد بود. پس بمب گذاری‌ها و ترورهای موازی را با سازماندهی امنیتی در عراق پیش بردند تا هم عراق را به تدریج در کنترل بگیرند و هم آن مشروعیتی را که آمریکا در عراق از طریق ایجاد آرامش بدنبالش بود، حاصل نشود. آمریکا نیز از طریق تیمی که استراتژی آرامش در عراق از طریق همکاری با ایران را دنبال می‌کرد، به این بازی غلط ادامه داد، تا به دولت اوباما آگاهی رسانی شد که تصویری که از عراق توسط تیم آمریکایی مسئول پرونده عراق به شما داده می‌شود، مهندسی شده، ساختگی و غیرواقعی است و مالکی مزدور ایران بیش نیست که تنها زمانی که ملاهای ایران برای کمک به مالکی دچار کمبود و کاستی شوند، از طرف رژیم ملا‌ها فرستاده می‌شود تا به آمریکا رجوع کرده و گدایی کند. آن زمانی بیشتر هویدا شد که نارضایتی از مالکی به شیعیان نیز گسترش یافت، اما در انتخاباتی تقلبی و مضحک مدعی شد که با اختلافی بسیار زیاد از رقبا برنده شده است! (و پذیرش آن تنها توسط مغز معیوبی در حد ملاهای ایران شدنی بود)

sepah.koocheh.pics
پس ما با هدایت و رهبری عشایر، سنی‌های ناراضی و انقلابیون عراقی و همزمان داعش از سوریه به عراق بازی را عوض کردیم (کشاندن داعش از سوریه به عراق دیگر بازی شطرنج نبود، بلکه به مثابه بازی تخته بود که در عین حسابگری، دارای ریسک‌هایی نیز بود، اما برای اتفاقات غیرقابل پیش بینی‌اش هم می‌شد، ملاحظاتی را از قبل ارزیابی کرده و به مثابه یک تله برای داعش بگذاریم و چنین نیز کردیم که اینک می‌بینید داعش در آن گرفتار شده است؛ چون سیاست در دنیای امروز یک علم است و کار تعدادی آدم کش کیست). یک سوم عراق طی تنها ۷۲ ساعت با حمله‌ای رعدآسا فتح شد و گزارش‌ها حکایت از قیام مردمی سنی‌های ناراضی می‌داد و نیروهای داعش نیز که از سوریه به عراق کشیده شده بودند، ابتدا از انجام رفتارهای وحشیانه‌ای که در عراق می‌کردند، سر باز زدند، اما چیزی نگذشت که به تدریج به‌‌ همان رفتارهای دیوانه وار سابقشان بازگشتند. اما دیگر کمی دیر شده بود و «چند تغییر اساسی و غیرقابل قابل بازگشت» روی داده بود:
۱- ه‌مان گونه که قبلاً گفتم، دولت و حاکمیت در عراق عوض شده است. چون اوضاع در عراق و سوریه چنان وخیم شده بود که حتی پاسداران و روضه خوان‌های ایران نیز نمی‌توانستند از آن دفاع کنند و سقوط یک سوم عراق، آن هم ظرف ۳ روز –کاری که ملا‌ها و سپاه و ارتش ایران در طول ۸ سال نتوانستند انجام دهند و زمانی قطعنامه را پذیرفتند که ارتش عراق وارد خاک ایران شده بود و حتی در شرف تصرف اهواز بود- آن هم بدون اطلاع قبلی سپاه قدس و بدر و نیروهای امنیتی عراق، خود حکایت از هم ناآگاهی و هم ناتوانی ژرفشان از شرایط و واقعیت‌های عراق با وجود حضور چند ساله در آن داشت. اما روضه خوان‌ها هر چه را که نمی‌دانستند در طول این سال‌ها این نکته را دریافته بودند که به جز مزدوران امنیتی و حقوق بگیرشان، سایرین و حتی شیعیان عراق نیز اکنون از آنان منزجرند، اما مرجعیت آقای سیستانی بسیار محبوب است. پس سعی کردند (روضه خوان‌های بی‌وجود) با قرار گرفتن در پشت درخواست‌های سیستانی برای تعویض مالکی، هم اشتباهات فاحششان را پنهان کنند، هم پشت سیستانی، مسئولیت خالی کردن پشت مالکی را بر گردن وی بیاندازند. این در حالی بود که دولت جدید ایران نیز به سپاه و روضه خوان‌ها فشار آورده بود که نتیجه کله شقی‌های کودکانه‌تان، نه تنها نتوانسته رژیم متحد ایران را در سوریه نجات دهد، بلکه یک ویرانه به جای سوریه بر جای گذاشته که نه تنها دیگر منفعتی برای ایران ندارد که باری شده است برای ما و ما در شرایط تحریم‌های سخت بین المللی باید هزینه سر پا نگه داشتن آن را هم بدهیم و آیا می‌خواهند سر عراق هم چنین بلایی بیاورند؟!

daesh
۲- راه تنها یک چیز بود: سرکشیدن چیزهایی چنان تلخ و ناگوار که جام زهر تنها لفظ مودبانه آن بود. از آن سوی، وقتی سنی‌های ناراضی و داعش، ارتش عراق را فرو پاشاندند و در جوار کرد‌ها قرار گرفتند، سپاه و روضه خوان‌های ایران سعی کردند با تجهیز و تجویز به کردهای عراق، آنان را وادار به درگیری با داعش کنند تا شاید خود و دولت دست نشانده مالکی را نجات دهند و در این راه حتی دولتمردان اقلیم کردستان عراق را به ایران دعوت و تهدید کردند. اما بی‌فایده بود، چون به کرد‌ها قبلاً آگاهی رسانی شده بود که در وضعیت تدافعی بمانند و وارد بازی ایران و مالکی نشوند. دولت جدید ایران که خوب می‌دانست آنان برای رسیدن به اهدافشان، شعورشان به فرا‌تر از تهدید نمی‌رسد، راه دیگری را آزمود: کمک تسلیحاتی و مشاوره‌ای به کرد‌ها بدون آنکه توقع داشته باشند، کرد‌ها فرامینشان را گوش دهند تا شاید به جای آن اعتماد کرد‌ها را جلب کنند. حالا و با سقوط مالکی، روضه خوان‌ها و پاسداران ایران حکایت کسی را داشتند که هم شلاق را خوردند و هم «لب خوشگله» را دادند (در راستای انعکاس زیبایی‌های نظام!) که خیلی شانس بیاورند کارشان در عراق و سوریه به جاهای باریک‌تر کشیده نشود. آن همزمان شد با بزرگ‌ترین اشتباه استراتژیک داعش در عراق که با حمله به کرد‌ها و کشتار جمعی ایزدی‌ها کلید زده شد. چیزی نگذشت که آمریکا و غرب نیز ضمن اتحاد برای مقابله با داعش، همزمان به انواعی از کمک‌های مستقیم به اقلیم کردستان عراق روی آوردند، در حالی که پیش از آن، هر کمکی را موکول به رفع اختلاف اقلیم کردستان با دولت شیعی عراق می‌ساختند.
۳- به سرعت دولت آمریکا تغییر موضع داد و اقلیم کردستان عراق را به جای دولت عراق متحد استراتژیک‌اش برگزید (و دلیل کمک‌های فزاینده در همه زمینه‌ها به کردستان به این سبب است). دولت اقلیم عراق نیز دست بر‌تر را برای حل اختلافات‌اش با دولت مرکزی عراق را یافت و مناطقه مورد مناقشه با دولت عراق را تصرف کرد و برای همه پرسی جهت الحاق کاملشان آماده شد.
۴- داعش با تجمع در مناطق شرقی سوریه و شروع حملاتش به خودمختاری‌های کردنشین، مشکل ساز شده بود و به خصوص در منطقه کوبانی این خطر وجود داشت تمام خودمختاری به اشغال داعش درآید و هم کرد‌ها و هم پناهندگان سایر مناطق درگیری سوریه را که به آنجا پناه برده بوند، قتل عام کند. داعشی‌هایی نیز که در شرق سوریه پس از آزادسازی بعثی‌ها از زندان‌های عراق (با دستور سپاه قدس ایران) تصرفاتی را بدست آورده بودند و نه تنها بر علیه رژیم اسد نمی‌جنگیدند، بلکه بر علیه ارتش آزاد سوریه و خودمختاری‌های کردهای سوریه می‌جنگیدند. کشاندن داعش به عراق هم حملاتشان را به ارتش آزاد سوریه و هم خودمختاری‌های کرد‌ها متوقف کرد و با چرخش ناگهانیشان، بر علیه سپاه قدس و دولت دست نشانده‌اش در عراق وارد جنگ شدند و همزمان آتش بس بین داعش و ارتش اسد نیز نقض شد. چون مالکی و ملاهای ایران از اسد خواستند تا به مواضع داعش در سوریه و حتی مرز عراق حمله کند و بمباران‌های ارتش اسد هم آسیب‌هایی به داعش وارد ساخت و هم داعش را واداشت تا با حمله به مواضع اسد در شرق سوریه، چهار پایگاه نظامی از جمله یک فرودگاه استراتژیک را به تصرف خود درآورد. ۴۰ هزار شبه نظامی شیعه و مزدور عراقی در سوریه نیز که برای دفاع از اسد به آنجا گسیل شده بودند، به عراق برگشتند تا با داعش بجگند و دولت مالکی را سر پا نگهدارند. ولی باز کمی دیر شده بود، هم دولت مالکی ساقط شد و هم حاکمیت عراق تغییر کرد و هم داعش و سپاه قدس و رژیم ملا‌ها به جان هم افتادند و هم کرد‌ها مناطق مورد مناقشه را به تصرفشان در آورند و هم حمایت آمریکا و جامعه جهانی را برای مقابله با تروریست‌ها و کسب حقوق معوقه‌شان برانگیختند و هم ائتلافی جهانی بر علیه داعش شکل گرفت که دارد به تدریج مناطق متصرفه آنان را از دستشان آزاد می‌کند (ما کابوس داعش را با این حرکت حساب شده به فرصتی برای زدن دزدان به یکدیگر بدل ساختیم) و هم آمریکا با تصمیم به هدفگیری مواضع داعش ابتدا در عراق و سپس سوریه عملاً وارد جنگ سوریه و پروسه عملیات نظامی مستقیم شد (در حالی که قبلاً از آن اجتناب می‌کرد) تا مواضع ارتش آزاد سوریه هر چه بیشتر تقویت شود؛ بماند که افق روشنی از اقلیم‌های جدید برای سنی‌ها و اقلیت‌های عراق در پیش روی است. به این می‌گویند: «یک حرکت طلایی و بی‌نقص» در شطرنج عراق و سوریه؛ و زدن چند هدف، آن هم «با تیرهای دشمن».

peshmarga-u-da3sh-shara
حالا دولت آمریکا باید تصور کند آیا نقش ایران در عراق تغییر کرده است؟‌‌ همان گونه که قبلاً هم به دولت اوباما خاطر نشان ساختم و طی همین چند ماه اخیر نیز برایشان ثابت شد، رژیم ملا‌ها تنها زبان زور را می‌فهمد و آنان به «پسر خوب» در عراق تبدیل شدند، چون ما وادارشان کردیم. مهم‌تر از آن، تغییر بازی دولت ایران در عراق –همچون دوران اصلاحات- به معنی آن نیست که سپاه و نیروهای امنیتی ایران نیز چرخش بازی داده‌اند و آنان اینک تنها از تحولات سریع در عراق و ظهور داعش بر علیه‌شان شوک زده شده‌اند و سردرگم‌اند و هنوز در شوک اطلاعاتی شرایط و اتفاقات به وقوع پیوسته به سر می‌برند. بازی بعدی درست ما‌‌ همان است که دولت آمریکا در عراق در پیش گرفته است: تغییرات اساسی در وزارت دفاع و به خصوص کشور عراق و ارتش و سرویس‌های امنیتی عراق و اصلاحاتی اساسی در تمامی ساختارهای قدرت در عراق.
تشکیل دولت جدید عراق موفقیتی بود که به سختی حاصل شد، گرچه هنوز تعیین کننده نیست و مردم ناراضی، اقلیت‌ها و کرد‌ها و سنی‌ها منتظر نشسته‌اند که ببینند «در عمل»، «تغییراتی اساسی» را شاهد هستند یا نه و کرد‌ها به درستی یک بازه زمانی ۳ ماهه برای ارزیابی دولت جهت تصمیم گیری در مشارکت در عراق آینده تعیین کرده‌اند. بنابراین، ما نباید فراموش کنیم که در عراق اگر می‌خواهیم به موفقیت برسیم، نباید استراتژیمان تنها آرام کردن امور باشد، که وضعیت قبلی نیز با وجود عدم فروپاشی کشور، نارضایتی کامل را نزد آحاد مردم عراق نشان می‌داد و بازگشت به آن شرایط برای ما نمی‌تواند موفقیت باشد. چون از طرف آحاد مردم عراق و به خصوص اقلیت‌ها و کرد‌ها و سنی‌ها، بازگشت به شرایط ناگوار گذشته، شکست است و ما نیاز به تغییراتی اساسی از طریق نه فقط «اصلاحاتی دولتی و سیاسی» که «تحولات و حتی انقلابی اجتماعی» نیز داریم.
تشخیص و اقدام العبادی، نخست وزیر جدید عراق بسیار درست و تیزبینانه بود که بازگشت نیروهای امنیتی سابق و حتی بسیاری از ارتشیان سابق را به مناطق سنی نشین کنار گذاشت و تصمیم گرفت، نیروهای امنیت ملی را از مردم محلی هر منطقه و استان تشکیل دهد. اصلاحات عملی وی نیز توسط همگان رصد می‌شود. اگر اقدام او در معرفی اعضای کابینه نظر حداکثری همگان را تأمین نکرد، امری کاملاً طبیعی است، چون بسیاری از مطالبات همه اقوام و اقلیت‌ها اساساً در تناقض با هم هستند و برخی از آن‌ها شدنی نیست. کرد‌ها باید توجه کنند که نخست وزیر عراق گرچه هنوز تضمینی برای مطالباتشان نداده و کرد‌ها نیز ضرب الاجل ۳ ماهه را برای آن گذاشتند، اما با تشخیص درست برخی از مشکلات و اصلاحاتی که وعده داده، دورنمایی روشن را نشان داده است و در این مقطع نیز بیش از این هیچ دولتی انتظار نمی‌رود. پس مطالباتشان را به شکلی معقول و با صبر و پافشاری و البته انعطاف دنبال کنند و پیرامون همه پرسی برای تمامی مناطق مورد مناقشه پافشاری ورزند: انعطاف کرد‌ها در همه پرسی باید بر سر این اصل باشد که از همه پرسی برای استقلال چشم پوشی کنند، اما همه پرسی بر سر مناطق مورد مناقشه (و نه فقط کرکوک) بدون استثناء باید صورت گیرد و «هیچ انعطافی در این زمینه ندارم». در صورتی که طی ۳ ماه آتی مناطق مورد مناقشه و بخش معقولی از خواسته‌های کرد‌ها تأمین شد که باید مشارکت را ادامه دهید، در غیر این صورت می‌روید سر «نظامی کنفدرالی» در عراق. درضمن، اقلیم کردستان ضمن دریافت انواع کمک‌های تسلیحاتی و انسان دوستانه از هر کشوری که داوطلب بود، تنها از حضور «فرماندهان آمریکایی و متحدانش (به استثنای اسرائیل) در اقلیم برای عملیات نظامی» استفاده کند و نه از نظامیان کشوری دیگر (مشخصاً از ایران و نظامیان و سپاه بدر و شبه نظامیان وابسته به آنان استفاده نشود) به هیچ وجه استفاده نکند. هیچ کار‌شناس نظامی ایران (اعم از ارتش و سپاه) یا نیروهای نظامی و شبه نظامی وابسته به آنان (سپاه بدر، شبه نظامیان شیعه و غیره) نباید در اقلیم کردستان عراق و مناطق مورد مناقشه حضور داشته باشند و در صورتی که قبلاً در خاک کردستان حضور یافته‌اند، باید ظرف ۷۲ ساعت آنجا را ترک کنند. توصیه‌هایی را که به شما می‌شود، جدّی بگیرید و از ساده لوحی پرهیز کنید تا در آینده باز دچار مشکل نشوید.

grila
سنی‌ها باید تشکیل اقلیم سنی را به جدّ دنبال کنند و سایر اقلیت‌های عراق‌‌ همان گونه که قبلاً گفتم باید بروند به سوی تشکیل اقلیمی مستقل از نینوا تا بخش‌هایی از کرکوک و دیالی و غیره. این تغییرات محسوس که مطالبات بسیاری از سنی‌ها و مردم محلی و اقلیت‌ها را شامل می‌شود، اگر به وسیله دولت جدید عراق انجام و پیگیری شد، به مثابه تغییراتی مشهود توسط آحاد مردم ارزیابی می‌شود، وگرنه تغییرات در برخی امور سیاسی و حتی اداری و غیره به چشم مردم نمی‌آیند.

آمریکا توجه کند که هم وزارتخانه‌های دفاع و هم اطلاعات و کشور عراق (نیروهای امنیتی) باید نه تنها وزراء که معاونان و سایر مدیرانش کسانی باشند که از مزدوران رژیم ایران (چه رسد سپاه بدر و غیره) نباشند و «در این مورد کوچک‌ترین گذشت یا انعطافی صورت ندهید» (و گرنه پشیمان خواهید شد) و هم ارتش و هم سازمان‌های امنیتی عراق باید دوباره بازسازی شوند و گرنه ترور و بمب گذاری‌ها ادامه خواهند یافت. مدیریت سرویس‌های امنیتی عراق توسط آمریکا حتی از ارتش و عملیات نظامی مهمترند و آن زمانی مشخص می‌شود که عدم موفقیت آمریکا در عراق به سبب همین در اختیار بودن سرویس‌های امنیتی عراق در دست ایران و محدود شدن آمریکا به عملیات نظامی بود.
تا زمانی که سپاه قدس و نیروهای امنیتی ایران در عراق هستند، آنان به شیطنت‌هایشان با تمام قوا در عراق ادامه می‌دهند. آنان در عراق کاری نخواهند داشت، مگر خرابکاری و اگر با گفتگو (زبان آدمیزاد) بیرون نروند، با اعلامیه بیرون نخواهند رفت و «باید با نیروی نظامی و شبه نظامی» (با زبان خودشان) بیرونشان کرد. پس آمریکا و کشورهای متحدش دو راه جلوی ایران بگذارند: اگر ایران می‌خواهد همکاری کند، سپاه قدس و نیروهای امنیتی ایران باید عراق را ترک کنند و کار‌ها به دولت و وزارت امور خارجه سپرده شود و دولت ایران (و نه شرکت‌های وابسته به سپاه) می‌تواند در کار سازندگی و آبادانی خرابی‌های عراق مشارکت کند. و اگر ایران نپذیرفت، راه دوم پیش گرفته می‌شود: اینبار نه آمریکا، که متحدان آمریکا در ائتلاف جدید که قبلاً به داعش کمک‌های تسلیحاتی و مالی می‌کردند باید نقشی مکمل ایفاء کنند (با تداوم استراتژی جدید بر علیه داعش توسط آمریکا) و دو سناریو جلوی داعش بگذارند که یکی از آن‌ها در حقیقت پاسخی به عدم همکاری ایران در عراق (عدم ترک عراق توسط سپاه) است: کشورهای کمک رسان سابق به داعش باید به فرماندهان داعش پیغام دهند که اگر حملات به مردم، غیرنظامیان و اقلیت‌ها را متوقف کردید و به جای آن به سپاه قدس و شبه نظامیان مزدور ایران (و نه شبه نظامیان شیعه جریان صدر و کسانی که پس از فراخوان آقای سیستانی برای دفاع از مکان‌های مقدّس شیعی مستقر شده‌اند) و باند و شکنجه گران مالکی حمله بردید و ادامه دادید، با شما کاری نخواهیم داشت و گرنه حمایتتان را از آنان قطع خواهید کرد و آنان در عراق و سوریه پناهگاهی امن نخواهند یافت و با ارتش مجهز آمریکا و کشورهای اروپایی طرف خواهید بود و از جایی که سلاح‌های داعش حتی به گردشان هم نمی‌رسد، داعش بمباران و نابود خواهد شد. انتخاب با آن هاست. «چون بازی در عراق و سوریه هنوز تمام نشده و هر کسی را که خواب است، باید بیدارش کرد».

peshmargah
آمریکا و متحدانش توجه کنند که صرف نابودی داعش نمی‌تواند حرکتی کلیدی باشد و آن زمانی «یک حرکت طلایی» خواهد شد که داعش را به جان دیگر رژیم همواره مشکل ساز منطقه، یعنی ایران و به خصوص پاسداران و شبه نظامیان حامی ایران در عراق و سوریه بیاندازیم. ایدئولوگ‌های رژیم ایران نیز بسیار در این سال‌ها در منطقه مشکل ساز بوده‌اند. درست است که داعش وحشی‌تر است، اما رژیم ایران ریاکار‌تر و منافق‌تر است و داعش یکسال نمی‌شود که در منطقه به شکلی جدّی مشکل ساز شده و رژیم ایران بیش از ۳۴ سال است.‌‌ همان گونه که پرزیدنت اوباما گفت داعش اصلاً دولت نیست، بلکه شبه نظامیانی وحشی‌اند، اما رژیم ایرانی دارای حاکمیتی مستقر با انواعی از تهدیدات است.
درضمن، آماری که اخیراً آمریکا پیرامون تروریست‌های داعش در عراق تخمین زده درست نیست. داعش در طول این چند ماه سعی کرده با قرار گرفتن اعضای ارشدش در رأس گروه‌های سنی محلی در عراق، آنان را زیر پرچم خود فرماندهی و هدایت کند و به همین خاطر بسیاری از کسانی در عراق اینک حتی لباس داعش را پوشیده و زیر پرچم‌اش می‌جنگند، نه تروریست‌های جذب شده از مناطق مختلف جهان، بلکه سنی‌های ناراضی و مردم محلی مناطق مختلف عراق هستند که تنها فرماندهان داعش در رأسشان قرار دارند و با کنار رفتن یا کنار گذاشتن فرماندهی داعش، آن مردم و سنی‌های ناراضی محلی در‌‌ همان جا می‌مانند و زندگی می‌کنند و آنان نباید جملگی به عنوان داعشی هدف قرار گرفته و کشته شوند؛ مگر اینکه در میدان‌های جنگ به عملیات پرداخته باشند و ناگزیر هدف قرار گیرند.
تا یادم نرفته، خوشبختانه در شمال آفریقا و اخیراً در لیبی فرانسه قول مشارکت در عملیات نظامی علیه تروریست‌های اسلام گرا را داده است. از آنجایی که آمریکا و کشورهای دیگر منطقه برای مقابله با داعش اعلام آمادگی کرده‌اند، دخالت نظامی فرانسه در عراق ضروری نیست و اگر فرانسه نیرو‌هایش را در عراق به کار گیرد، ممکن است توان مقابله با تهدیدهای آتی تروریست‌ها را در شمال آفریقا از دست بدهد. بنابراین، بهتر است که فرانسه و اگر شد ایتالیا تمام توان خود را در مبارزه با تروریست‌های لیبی بگذارند و اسلام گرایان افراطی را که مناطق مختلف لیبی را اشغال کرده‌اند، شکست دهند و طی یک تقسیم کار، عراق به آمریکا و متحدانش سپرده شود، تا همه نوع هزینه‌های نبرد، طی یک تقسیم کار صورت گیرد و پتانسیل مواجهه با تهدیدهای آتی در منطقه و جهان نیز برایمان حفظ شود و هر جا که آمریکا مایل به دخالت نیست، پیشتازی فرانسه برای یک ائتلاف جهانی ضروری خواهد بود.
درضمن، حمله نظامی آمریکا به داعش در خاک سوریه برای اینکه حساسیت‌های کمتری را برانگیزد می‌تواند به هواپیماهای بدون سرنشین و حملات موشکی از راه دور محدود شود (و شامل پرواز هواپیماهای جنگی و خلبانان آمریکایی بر فراز آسمان سوریه نشود).
این مطلب بدون ویرایش رادیو کوچه منتشر شده است

بیشتر بخوانید

خون‌بازی تندروهای اسراییلی و فلسطینی تمام شد

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , 

۲ Comments


  1. رامیار
    1

    این مقاله کاملاً نیاز دارد که منبع اصلی آن مشخص شود تا از دیدگاه طرف نویسنده آگاهی به عمل بیاید.

    مقاله خوبی بود ولی نیاز است معلوم شود منبع آن کی بوده تا بفهمیم این دیدگاههای کیست؟ یک عراقی سنی یا یک کارشناس دیپلماتیک آمریکا یا یک مشاور نظامی یا یک کارشناس رسانه ای.
    بدون دانستن منبع اصلی درک ما کمی ناقص میماند.
    با تشکر


    1. ardavan
      2

      با احترام
      اگر توجه بفرمایید مطلب نویسنده دارد. مرجع مطلب دارای صاحب اثر خود نویسنده است مگر استنادات و اعداد و ارقام که به نظر می رسد باید منبع ذکر کند در غیر این صورت نوشته نظر نویسنده است.