شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
25 August 2016
اعلام موضع رسمی داعش

«داعش: به بردگی بردن زنان و کودکان کرد ایزدی مطابق شرع اسلام بود»

۱۳۹۳ مهر ۲۲

خبر / رادیو کوچه

 

گروه اسلام‌گرای حکومت اسلامی، داعش اعلام کرد که زنان و کودکان کرد ایزدی را که به اسارت گرفته بود مطابق با شریعت اسلام، به عنوان برده میان نیروهایش تقسیم کرده است.

خبرگزاری فرانسه، روز دوشنبه سیزدهم اکتبر، در این رابطه گزارش داده است، این موضوع در نسخه انگلیسی نشریه «دابـِق»، نشریه رسمی گروه حکومت اسلامی (داعش) منتشر شده است.

بنابه این گزارش، گروه اسلام‌گرای داعش در نشریه رسمی خود، دابق، در مقاله‌ای با عنوان «احیای برده‌داری پیش از روز قیامت» نوشته است که داعش با این عمل، جنبه‌ای از شریعت اسلامی که به انحراف کشیده شده بود را به معنای درست خود برگردانده است.

به نوشته این مقاله، زنان و کودکان ایزدی پس از اسیر شدن «بر اساس قوانین شرع» میان نیروهای داعش که در عملیات شنگال شرکت کرده‌بودند تقسیم شدند.

همچنین این مقاله با اشاره به به بردگی بردن زنان و کودکان در شنگال افزوده است که «بردگی خانواده‌های مشرک در مقیاس وسیع احتمالن نخستین بار است که پس از ترک این قانون از شریعت اسلامی به اجرا درمی‌آید.»

yazidi

در ادامه مقاله آمده‌است: «تنها مورد دیگر، که البته در مقیاس کوچک انجام شده، برده کردن زنان و کودکان مسیحی در فیلیپین و نیجریه توسط مجاهدین آن مناطق بوده است.»

به نوشته نشریه دابق، در حالی که به «اهل کتاب» یعنی پیروان ادیانی چون مسیحیت و یهودیت می‌شود انتخاب میان گرویدن به اسلام سنی یا پرداخت جزیه را داد اما چنین «قانونی» شامل ایزدی‌ها نمی‌شود.

پیش از این گزارش‌ها حاکی از فروش زنان و کودکان ایزدی به عنوان برده بود اما این نخستین بار است که گروه داعش، خود به این امر اذعان می‌کند.

در این ارتباط، سازمان عفو بین‌الملل روز یازدهم شهریور اسنادی منتشر کرد که نشان‌دهنده پاکسازی قومی گسترده در شمال عراق توسط نیروهای گروه حکومت اسلامی بود.

بر اساس این گزارش، نیروهای حکومت اسلامی «به شکلی سیستماتیک» و برنامه‌ریزی‌شده اقلیت‌های قومی در شمال عراق را کشتند یا ربودند.

این سازمان در گزارشی بیست صفحه‌ای با بازمانده‌های قتل عام‌های این گروه گفت‌وگو کرده بود. این افراد در این گفت‌وگوها توضیح دادند که نیروهای گروه حکومت اسلامی چگونه در منطقه شنگال، مردان و پسران را دسته‌جمعی سوار کامیون کردند، به خارج روستا بردند و به شکل جمعی یا فردی به قتل رساندند.

مطالب مرتبط

داعش در شمال عراق دست به پاک‌سازی قومی و مذهبی زده است

هشدار سازمان ملل درباره نسل‌کشی کردهای ایزدی در عراق

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , 

۱ Comment


  1. Habib sasani
    1

    نظر اسلام در مورد برده داری چه بوده است؟ آیا آنرا پذیرفته یا نفی کرده بوده است؟

    پاسخ: حضرت محمد که خود برده دار نبوده است. کسانیکه مسلمان شده بوده اند نیز خود آدمهای فقیر و از اقـشـار پـائـیـن جـامـعـه و برخی برده بوده اند. فردی که به خدا و روز رستاخیز و قرآن ایمان داشته باشد نیز نمی تواند برده داشته باشد. برده داران آنهائی بوده اند که دین را قبول نداشته اند و دین بنفع آنها نبوده است و با دین جنگ داشته اند. فردِ برده داری که قرآن را قبول ندارد نیز مسلماً با حرف قرآن برده را آزاد نمی کند. بنابر این نفی برده داری در قرآن موضوعیتی نمی تواند داشته باشد و مانند این می ماند که قرآن بخواهد حاکمیت را برای ماتریالیستها (یعنی کسانیکه خدا و قرآن قبول ندارند) را نفی و تحریم بکند. چیزیکه در قرآن نفی و تحریم می شود برای کسی می شود که قرآن و خدا و روز رستاخیز را قبول دارد. چیزهائی نیز در قرآن نفی و تحریم می شوند که در طول تاریخ با انسان “هستند”، برده داری چیزی است که خود در طول تاریخ از بین می رود. برده داری نه دیروز و نه امروزه هیچکدام مسئله و مشکل مسلمانان و جوامع اسلامی نبوده و نیست.

    چیزی که قرآن در رابطه با برده به مسلمانان گفته یکی جنگیدن برای رهائی مستضعفینی است که نمی توانند هجرت کرده و خود را رها کنند، (و برده نیز در زمره مستضعفین است)، و دیگری خریدن و آزاد نمودن برده است.

    نساء ۷۵: « وَمَا لَکُمْ لَا تُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِینَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ الَّذِینَ یَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْ هَذِهِ الْقَرْیَهِ الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَاجْعَل لَنَا مِنْ لَدُنْکَ وَلِیًّا وَاجْعَل لَنَا مِنْ لَدُنْکَ نَصِیرًا : چرا در راه خدا و مردان و زنان و بچه های مستضعفی نمی جنگید که می گویند: خدایا ما را از این شهری که شهروندان آن ستمگرند بیرون ببر و از طرف خودت برای ما مسئولی قرار بده (یعنی وی را جایگزین ستمگر یا برده دار کن) و از جانب خودت کسی را برای ما قرار بده که سر بزنگاه به ما کمک کند»!

    آیاتی که آزاد سازی برده در آنها هست آیات زیر است:

    بلد ۱۳: « فـَکُّ رَقـَـقـَبـَهٍ: آزاد کردن برده ای». در این سوره بَـلَـد از افراد خواسته شده که برده را آزاد کنند و به یتیم و مسکین غذای کیفی و رسمی بدهند و به خداوند ایمان بیاورند. و بعد گفته که افرادی که این کارها را بکنند از فرزانگان خواهند بود. (اطعام یعنی: بطور رسمی و کیفی غذا دادن. یعنی غذا درست کردن و سفره انداختن و محترمانه پذیرائی نمودن).

    مجادله ۲ـ ۴: « الَّذِینَ یُظَاهِرُونَ مِنْکُمْ مِنْ نِسَائِهِمْ مَا هُنَّ أُمَّهَاتِهِمْ إِنْ أُمَّهَاتُهُمْ إِلَّا اللَّائِی وَلَدْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَیَقُولُونَ مُنْکَرًا مِنَ الْقَوْلِ وَزُورًا وَ إِنَّ اللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ ـ وَ الَّذِینَ یُظَاهِرُونَ مِنْ نِسَائِهِمْ ثُمَّ یَعُودُونَ لِمَا قَالُوا فَتَحْرِیرُ رَقَبَهٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَتَمَاسَّا ذَلِکُمْ تُوعَظُونَ بِهِ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ ـ فَمَنْ لَمْ یَجِدْ فَصِیَامُ شَهْرَیْنِ مُتَتَابِعَیْنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَتَمَاسَّا فَمَنْ لَمْ یَسْتَطِعْ فَإِطْعَامُ سِتِّینَ مِسْکِینًا ذَلِکَ لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَتِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ وَلِلْکَافِرِینَ عَذَابٌ أَلِیمٌ: کسانی از شما که به همسران خود میگویند: تو مانند مادر من هستی! آنها (یعنی همسران) مادران آنها نیستند. مادران آنها فقط کسانی هستند که آنها را زائیده اند. براستی که حرفهای ناخوشایند و دروغ می زنند. اما خدا بخشنده است و مسائل را برای تعیین تکلیف شدن به آینده موکول می کند ـ کسانی نیز که به همسران خود می گویند: تو مانند مادر من هستی! و بعدها باز هم آنرا تکرار می کنند، پیش از اینکه با آنها آمیزشی داشته باشند برده ای را آزاد کنند. این (یعنی آزاد سازی برده) درسی است برای برنگشتن به حرف نادرست گذشته. و خداوند به همه کارهائی که انجام می دهید دانا است ـ کسیکه برده ای پیدا نکند پیش از اینکه آمیزشی داشته باشد دو ماه پشت سر هم روزه بگیرد. و کسیکه امکانات لازم برای روزه گرفتن نداشته باشد (یعنی برای امکانات زندگی مجبور باشد کار بکند و نتواند روزه بگیرد) به ۶۰ نفر آدم بینوا بطور رسمی و کیفی غذا بدهد. این بخاطر اینست که به خدا و پیامبر وی “ایمان” بیاورید (یعنی ایمان خود را درست و جدی بکنید)، و این مرزهای خداوند است. و برای افراد بی ایمان مجازات دردناکی خواهد بود». (یعنی کسانیکه به خدا ایمان ندارند و حرف مزبور را به همسران خود می زنند مجازات آنها در روز رستاخیز خواهد بود).

    مائده ۸۹: « لَا یُؤَاخِذُکُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِی أَیْمَانِکُمْ وَلَکِنْ یُؤَاخِذُکُمْ بِمَا عَقَّدْتُمُ الْأَیْمَانَ فَکَفَّارَتُهُ إِطْعَامُ عَشَرَهِ مَسَاکِینَ مِنْ أَوْسَطِ مَا تُطْعِمُونَ أَهْلِیکُمْ أَوْ کِسْوَتُهُمْ أَوْ تَحْرِیرُ رَقَبَهٍ فَمَنْ لَمْ یَجِدْ فَصِیَامُ ثَلَاثَهِ أَیَّامٍ ذَلِکَ کَفَّارَهُ أَیْمَانِکُمْ إِذَا حَلَفْتُمْ وَاحْفَظُوا أَیْمَانَکُمْ کَذَلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمْ آیَاتِهِ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ : خداوند بخاطر سوگندهای سرِ زبانی شما از شما حسابرسی نخواهد کرد، ولی برای سوگندهائی که در قرار و مدارهای خود می خورید از شما حسابرسی می کند، که (در صورت عمل نکردن) جبران آن سوگند: “غذای رسمی و کیفی دادن” یا “پوشاک دادن” به ۱۰ نفر بینوا از میانگین تغذیه یا پوشاکی است که به خانواده خود می هید، و یا آزاد نمودن برده ای. اگر کسی هیچ یک از موارد مزبور را نتوانست (یعنی خود فقیر بود) ۳ روز روزه بگیرد. این برای جبران سوگندتان وقتی که سوگند می خورید (ولی عمل نمی کنید) است. و مواظب سوگند خوردن خود باشید. خدا به این شکل آیات خود را به شما نشان می دهد به امید اینکه سپاسگذار باشید (یا از هر چیزی استفاده درست بکنید)».

    نساء ۹۲: « وَمَا کَانَ لِمُؤْمِنٍ أَنْ یَقْتُلَ مُؤْمِنًا إِلَّا خَطَأً وَمَنْ قَتَلَ مُؤْمِنًا خَطَأً فَتَحْرِیرُ رَقَبَهٍ مُؤْمِنَهٍ وَدِیَهٌ مُسَلَّمَهٌ إِلَى أَهْلِهِ إِلَّا أَنْ یَصَّدَّقُوا. فَإِنْ کَانَ مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَکُمْ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْرِیرُ رَقَبَهٍ مُؤْمِنَهٍ وَإِنْ کَانَ مِنْ قَوْمٍ بَیْنَکُمْ وَبَیْنَهُمْ مِیثَاقٌ فَدِیَهٌ مُسَلَّمَهٌ إِلَى أَهْلِهِ وَتَحْرِیرُ رَقَبَهٍ مُؤْمِنَهٍ فَمَنْ لَمْ یَجِدْ فَصِیَامُ شَهْرَیْنِ مُتَتَابِعَیْنِ تَوْبَهً مِنَ اللَّهِ وَکَانَ اللَّهُ عَلِیمًا حَکِیمًا: هیچ مؤمنی مؤمنی را نمی کشد مگر به اشتباه. و اگر کسی مؤمنی را اشتباهاً بکشد مؤمن برده ای را آزاد بکند و خون بهای درست و سالمی نیز به خانواده مقتول بدهد مگر اینکه خودِ آن خانواده از آن گذشت کنند. اگر فرد کشته شده از قومی باشد که دشمن شما است و مقتول ایماندار باشد (قاتل) یک برده مؤمن را آزاد کند. و اگر مقتول از قومی باشد که میان شما و آنها پیمانی باشد (قاتل) خون بهای درست و سالمی را به خانواده مقتول بدهد و برده مؤمنی را آزاد کند. اگر کسی (برده ای را برای آزاد کردن) پیدا نکرد دو ماه پشت سر هم روزه بگیرد، این پذیرشی از جانب خداست و خدا داناست و با حکمت کار می کند». (منظور از خون بهای “درست و سالم” در آیه اینست که اگر خون بها حیوانات یا اشیاء قیمتی باشند درست و سالم باشد).

    این آیاتی بود از جنگیدن برای مستضعفین یعنی کسانیکه دستشان به جائی نمی رسد و نمی توانند برای خود کاری بکنند (که شامل بردگان نیز می شود) و خریدن و آزاد نمودن بردگان. و در قرآن آیه ای نیست که بگوید مسلمان یا انسان می تواند برده داشته باشد. چیزیکه در قرآن هست و برخی ها آنرا بنام برده و برده داری مطرح می کنند « مـلـک یَـمـیـن» است. « مـلک» یعنی: دارائی و مالکیت. و « یَـمـیـن» یعنی: راست (سمت راست، دست راست)، سوگند، قرارداد و پیمان. و «ملک یمین» روی هم رفته یعنی: دارائی و مالکیت قراردادی و پیمانی. مثلاً ما بنابر قرار داد در یک کارخانه روزی هشت ساعت کار می کنیم. این هشت ساعت کار ما در روز ملکِ صاحبِ کارخانه است یعنی صاحب کارخانه هشت ساعت کار ما را خریده است. در زبان و ادبیات گذشته عرب و قرآن به آن « ملک یمین» گفته میشود. در «مـلـک یَـمـیـن» صاحب کار بنابر قرارداد فقط صاحبِ کارِ فرد است نه خودِ فرد. مثلاً اگر بخواهد با کنیز ازدواج کند باید با اجازه خانواده وی اینکار را بکند. این موضوع در آیه ۲۵ سوره نساء آمده:«… فـَانْـکِـحُـوهُـنَّ بـِإِذْنِ أَهْـلِـهـِنَّ وَ آتـُوهُـنَّ أُجُـورَهُـنَّ بـِالْـمَـعْـرُوفِ : با اجازه خانواده شان با آنها ازدواج کنید (یعنی با خواستگاری و موافقت خانواده آنها)، و اجر آنها را بطور اصولی و متعارف بدهید.

    مسئله وجود کنیز به شرایط اجتماعی و معیشتی جامعه مربوط می شود، هنوز نیز وجود دارد (با نام کنیزی یا نامهای دیگری) و چیز ضد انسانی نیست. شغل کنیزی یک مسئله شخصی است، با انتخاب شخصی است، برای امرار معاش است، و اسلام به زندگی شخصی کسی کاری ندارد. اگر کسی بزور به کنیزی گرفته بشود برده نامیده می شود.