شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
01 September 2016
افشای جنایت ازسوی قربانیان

«امروز به صدور قطعنامه نیازی نیست»

۱۳۹۳ آذر ۲۴

امیر نیلو / مقاله وارده / رادیو کوچه

 

 

افشای جنایت ازسوی قربانیان و ستم دیدگان، یکی از ابزار اطلاع‌رسانی است برای جلوگیری از عدم تکرار خشونت و آگاهی عمومی از وقوع حوادثی که در پس دیوارهای آهنینی چون زندان‌ها و بازداشتگاه رخ داده است.

قربانیان ماشین خشونت در زندان‌ها، خانواده مفقود شدگان یا کشته شده ازسوی نیروهای امنیتی و انتظامی نظام‌های دیکتاتوری با استفاده از فرصت‌های بدست آمده در شرایط و زمان‌های گوناگون با بیان آن‌چه که بر آن‌ها رفته است و یا شاهد آن بوده‌اند تلاش کرده و می‌کنند در سطوح داخلی و بین‌المللی توجه افکار عمومی را به شرایط حاکم بر جامعه‌شان جلب کنند. آن‌ها با بیان دردهای خود به دنبال درمان آن‌ها هستند.

به لطف اطلاع‌رسانی‌های خانواده‌های اعدام‌شدگان تابستان ۶۷ و دیگر قربانیان سال‌های اخیر این نظام بار‌ها ازسوی مجمع عمومی سازمان‌ملل به دلیل ستیزهای سیاسی و مجموعه‌ی سرکوب‌گری‌های برنامه‌ریزی شده و نقض مستمر حقوق بشر در این کشور محکوم شده است.

koshtar67

تاکنون نزدیک به پنج گزارش‌گر ویژه بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران ازسوی کمیته حقوق بشر و شورای حقوق بشر سازمان ملل انتخاب شده‌اند. آن‌ها در هر دوره‌ای وضعیت حقوق بشر در ایران را به شورای حقوق بشر و سازمان ملل گزارش داده‌اند.

گزارش‌هایی که موجب صدور قطعنامه‌های متعددی از سوی سازمان ملل در محکومیت نقض حقوق بشر در ایران ازسوی نظام جمهوری اسلامی شده است.

صدور قطعنامه محکومیت نظام جمهوری اسلامی در ارتباط با نقض حقوق بشر در ایران موجب شده است که دولت‌های متعددی در گزارش‌های خود ضمن اشاره به قطعنامه‌های سازمان ملل در ارتباط با وضعیت نقض حقوق بشر در ایران ابراز نگرانی خود را اعلام کنند.

سازمان‌های بین‌المللی مدافع حقوق بشر در گزارش‌های موردی و سالانه خود بار‌ها نظام جمهوری اسلامی را به عنوان یکی از دولت‌های ناقض حقوق بشر در جهان معرفی کرده‌اند و خواهان بهبود وضعیت حقوق بشر در ایران شده‌اند.

koshtar67.

آیا بیان دردهای اعدام‌شدگان، افشای جنایت‌ها و در پی آن صدور قطعنامه و اطلاعیه در محکومیت نظام جمهوری اسلامی به دلیل نقض حقوق بشر تمامی حقیقتی است که در پی بدست آوردنش هستیم؟

از خود سوال کنیم، می‌خواهیم چه چیزی را افشا کنیم؟ چگونه می‌خواهیم حقیقت کشته‌شدگان را افشا کنیم؟ با افشاگری چه می‌خواهیم بدست بیاوریم؟

در زمان حکومت پهلوی فعالان حقوق بشر تلاش کردند تا اسناد و مدارکی در ارتباط با شکنجه زندانیان و دیگر موارد نقض حقوق بشر را جمع آوری کرده و به جهانیان ارائه دهند اما در آن زمان، حکومت پهلوی در تلاش بود از خود چهره‌ای مثبت به جهانیان ارائه دهد تا بتواند در مجامع عمومی و بین المللی حضوری تاثیر گذار داشته باشد.

از این رو بود که حکومت پهلوی تلاش کرد تا آن‌جا که ممکن بود موارد نقض حقوق بشر را در خفا و دور از چشم افکار عمومی انجام دهد و از سوی دیگر تلاش ‌کرد قوانین جزایی و کیفری خود را با استاندارهای بین المللی هماهنگ کند به همین دلیل تلاش تمامی فعالان سیاسی و مدنی بر این استوار بود که اعلام کنند در ایران تحت حاکمیت رژیم شاه، شکنجه زندانیان، وجود جو خفقان و در کل آنچه که وی می‌گوید واقعیت ندارد.

shekanjeh

اما نظام کشتار جمهوری اسلامی براساس قوانین ایدئولوژیک احکام کیفری و جزایی که خود تعیین کرده است افرادی را که از آن‌ها به عنوان «متخلف» یاد می‌کند به مجازات می‌رساند. احکامی که به راحتی از قطع دست و پا تا در آوردن چشم سخن گفته و اجرا می‌شود. کتاب قانونی که بر اساس آن احکام مرگ مانند پرتاب از بلندی و سنگسار صادر و اجرا می‌شود.

اعدام‌هایی که با اعلام قبلی در کوچه و خیابان اجرا می‌شوند و پوشش خبری آن‌ها از سوی مطبوعات داخلی در رسانه‌ها منتشر می‌شود.

انتشار کتاب خاطرات زندانیان سیاسی، نامه‌های سرگشاده خطاب به مقام‌های قضایی و کشوری در ایران، مصاحبه‌های مطبوعاتی هر یک از این موارد ما را با گوشه‌های تاریک وقایع و حوادث رخ داده در زندان‌های ایران آشنا کرده است.

هر یک از این قربانیان و شاهدان زنده در نوشته‌ها و سخنان خود با اشاره به موارد حق‌کشی‌ها، تهدید‌ها و کیفرهای خشن و ناعادلانه‌ای که در نظام کشتار دگراندیش دیده و شنیده‌اند، توانسته‌اند همدردی همگانی را به سوی خود جلب کنند.

edam1

آگاهی از این همه جنایت و ستم یکی از جزمی‌اندیش‌ترین حکومت‌های قرن بیستم و یکم که در حق انسان‌های دیگر روا شده است چه وظیفه‌ای بر روی دوش من و شما به عنوان کسانی که مطلع می‌شویم می‌گذارد؟

شاهدان این حوادث از من و شما چه انتظاری دارند؟ فقط بیان تاسف و همدردی؟ انتظار ما از نهادهای بین المللی چیست؟ آگاهی، اطلاع‌رسانی، صدور اطلاعیه و جلب توجه عمومی نسبت به جنایات اتفاق افتاده، قسمتی از وظیفه ما است.

شاید بتوان گفت نیمه‌ای از پروسه حرکتی است که باید صورت بگیرد، ولی نیمه دیگر پیگیری این شکایات و تبدیل آن به یک دادخواهی و ایجاد زمینه تضمین عدم تکرار آنهاست.

زمانی که به نمایندگان احزاب کشورهایی که در آن زندگی می‌کنیم و یا نمایندگان سازمان‌های بین‌المللی مراجعه می‌کنیم بخصوص نمایندگان احزابی که بگونه‌ای در سیاست اداره کشور درگیر هستند با طرح و افشای مسئله نباید از آن‌ها سئوال کنیم که چگونه حاضر هستند با نمایندگان دولتی که ناقض حقوق بشر هستند ارتباط داشته باشند؟

edam1

چگونه حاضر هستند منافع اقتصادی و سیاسی خود را برای حمایت از قربانیان یک رژیم جنایتکار صرف کنند، یا ابراز تاسف کنند و قطعنامه‌ای علیه یک دولت ناقض دمکراسی و آزادی صادر کنند.

فراموش نکنیم نام نظام جمهوری اسلامی در حیات ۳۵ ساله خود مساوی بوده است با نقض آزادی، اعدام و شکنجه و در مجموع، ناقض حقوق بشر.

امروز به صدور قطعنامه و اطلاعیه همبستگی نیازی نیست چراکه ضمانت اجرایی برای این قطعنامه‌ها و کلام بیان شده است.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , ,