Saturday, 18 July 2015
09 July 2020
سیگنال ممنوع- آن‌ها که دنیا را لرزاندند

«پینک فلوید، گروه ترین‌ها با استبداد واترزی»

2015 February 09

شادیار عمرانی- بهرنگ زندی/ رادیو کوچه

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

گروهی که هم گروه هست و هم نیست
با آهنگی که اول ضدکمونیستی تنظیم شد و امروزه ضد سرمایه داری نمایش داده می‌شه.
پینک فلوید، گروه ترین‌هاست، وقتی راسته، راست‌ترینه. وقتی چپه، چپ‌ترینه.
پرفروش‌ترین، دراماتیک‌ترین، معروف‌ترین، یکی از ثروتمندترین، جنجالی‌ترین و پرفراز و نشیب‌ترین گروه، رکودهایی هست که این گروه از آن خودش کرده،
با وجود راجر واترز تندروی پرتلاطم، که چندین بار این گروه را به سمت‌هایی مختلف کشانده.
گروهی که به رهبری سید بَرت، یکی از بزرگان موسیقی راک تشکیل شد، بیماری حذفش کرد، رایت هم رفت، با راجر واترز ضد سوسیالیسم آن روزها به اوج رسید، بعد از جدایی واترز، نفس گروه گرفته شد، و به همت دیوید گیلمور نسل اندر نسل سوسیالیست سرپا موند و دوباره با تمام اختلافات در کنار هم قرار گرفت.
در واقع این وسط واترز همیشه ساز مخالف بود، تکروی می‌کرد و تغییرات سیاسی و ایدئولوژیک دائم اون پاشه آشیل این گروه موفق بود.
سه ستون اصلی این گروه، هر کدام به تنهایی تاریخی متفاوت از این گروه ساختند. سید بَرت، راجر واترز و دیوید گیلمور
اوایل دهه ۶۰، ۶ نفر بودند، دانشجوهای عشق بلوز که یه گروه زیرزمینی تشکیل داده بودند که بعد از ده بار تغییر نام، در آخر بهش گفتند «تی_ سِت».

1
۱۹۶۵ که یکی یکی از گروه جدا شدند و واترز مونده بود و میسون و رایت و بَرِت، سید برت رهبری را به دست گرفت و اسم گروه را گذاشت پینک فلوید، تلفیقی از نام دو موزیسین مشهور بلوز، پینک اندرسون و فلوید کنسیل.
از همون روز اول دردسر ساز شدند.

اولین آهنگشون یعنی Arnold Layne به خاطر تبلیغ کراس درسینگ یعنی لباس جنس مخالف را به تن کردن، در بسیاری از رادیوهای بریتانیا ممنوع شد.
همین موجب شد که این اولین کار پینک فلوید رتبه ۲۰ چارت‌های بریتانیا را کسب کنه.
۶ ماه بعد، یعنی ژوئن ۱۹۶۷، دومین تک آهنگ خود را بیرون دادند: See Emily Play
این آهنگ رتبه‌ی ششم را در چارت‌های بریتانیا به دست آورد. دل‌گرم کننده بود.
دو ماه بعد اولین آلبوم خود را با نام «نی زن بر دروازه‌های سپیده‌دم» منتشر کردند. آلبومی فوق العاده موفق که ۱۴ هفته در چارت‌های بریتانیا مقام ششم را اشغال کرد و همه‌ی ستاره‌های منتقدان را جمع کرد، حتا هر ۵ ستاره‌ی مجله رولینگ استون را.
متن آهنگ‌ها بیشتر به فضا و قصه‌های افسانه‌ای نزدیک بود و اسم آلبوم هم برگرفته از کتاب «باد در میان درختان بید» نوشته‌ی کِنِث گراهام بود که در سبک سایکدیک راک نواخته شده بود.
سید برت عاشق این کتاب و به خصوص شخصیت نی‌زن اون بود و دائمن می‌گفت من همون نی‌زن هستم. اسمی که روی برت موند و در آهنگ «بدرخش ای الماس مجنون» به عنوان یکی از القاب سید ازش نام می‌برند.
اوضاع روحی و روانی سید روز به روز رو به وخامت می‌گذاشت و عملن گروه نمی‌تونست روی اجرای سید حساب کنه. اینجا بود که دوست قدیمی سید، یعنی دیوید گیلمور وارد گروه شد.
اوایل گیلمور روی صدای سید لب می‌زد و یا در اجرای زنده‌ی صدای سید را تقلید می‌کرد.

2

اما این موضوع نمی‌تونست دوام بیاره، چون مصرف ال اس دی اوضاع روحی سید را از همانی که بود هم بدتر کرده بود.
آلبوم «یک نعلبکی راز» را با هر مکافاتی بود در ژوئن ۱۹۶۸ بیرون دادند. آهنگ‌هایی که نصفه نیمه سید ساخته بود را راجر واترز، رایت و گیلمور تمام کردند و فقط یک آهنگ اون با آهنگ‌سازی سید تمام شد. آهنگ Jugband Blues
آلبوم بدی نشد. حضور گیلمور که یک آچار فرانسه به معنای واقعی کلمه بود نعمت بود و گروه را از فروپاشی نجات داده بود. گیلمور هم آواز می‌خوند، هم خوانندگی می‌کرد هم هفت هشت نوع ساز می‌دونست.
با این اوصاف مجله‌ی رولینگ‌ استون خروج سید برت از گروه را به معنای پایان این گروه دونست و این آلبوم را حتا در حد طرح و نقد به حساب نیورد.

با رفتن سید، و خجالتی بودن زیاد گیلمور، راجر واترز خودش را پدرخوانده‌ی گروه دونست و زمام را به دست گرفت.
این که به سر سید برت بزرگ چی اومد در برنامه‌های بعدی بهش می‌پردازیم. اما پینک فلوید علی‌رغم توقع خیلی از صاحب‌نظران نه تنها نمرد بلکه با تمام قوا ادامه داد.
تور موفقی با گروه The Who گذاشتند و دو تا موسیقی متن فیلم ساختند.
یکی برای فیلم سیاه و سفید نوآر «کمیته» به کارگردانی پیت سایکس. که قسمت هفتم اون، پیش زمینه‌ی ساخت آهنگ فوق العاده‌ی «مراقب آن تبر باش، یوجین!» شد.
و دومی که کار بسیار ضعیفی بود برای فیلم «More»
تکروی‌ها و رفتار مستبدانه‌ی واترز به اختلافات درون پینک فلوید می‌افزود. اولین محصول این جو، آلبوم اوماگوما بود که هر کدوم از اعضای گروه به طور جداگانه آهنگی را ضبط کرده بودند.
مثل آهنگ سیسیفوس ریچارد رایت.

3
آهنگ علفزارهای گرنتچستر راجر واترز
راه باریک دیوید گیلمور
و مهمانی باغ خواجه بزرگ نیک میسون
با این که این آلبوم تلفیقی از سبک‌های کاملن متفاوت بود و استقبال قابل قبولی از اون شد و منتقدان موسیقی هر کدام از آهنگ‌ها را یک شاهکار دونستند، خود گروه به دلیل اختلافات زیادی که هنگام ضبط داشتند از این آلبوم به عنوان بدترین محصول خود یاد می‌کنند.

اختلافات در آلبوم بعدی، Atom Heart Mother، که سال ۷۰ منتشر کردند بالا گرفت. این بار سر میکس قطعات به چنان اختلافی برخوردند که تصمیم گرفتند از ران گیسین بخواهند که کار میکس را انجام بده.
گیسین طوری نقش و خلاقیت گروه را در تنظیم این آلبوم کمرنگ کرده بود که حتا پوستر آلبوم هیچ نشانی از پینک فلوید نداشت و یک گاو ماده را وسط علفزار نشان می‌داد.
همه ناراضی بودند. به خصوص واترز که به شدت به غرور و اتوریته‌اش در گروه برخورده بود و بعد انتشار این آلبوم گفت باید کل آلبوم را ریخت توی سطل آشغال.
منتقدان هم چندان از این آلبوم پردردسر استقبال نکردند. با این حال استقبال مخاطبان با گذشت زمان از این آلبوم بیشتر و بیشتر می‌شد.
اکتبر ۱۹۷۱، در اوج تک‌روی‌های گروه که هر کسی ساز خودش را می‌زد و مجبور بودند برای یک قطعه‌ی ساده‌ی چند ثانیه‌ای ساعت‌ها با هم کلنجار بروند، بالاخره آلبوم Meddle را منتشر کردند. آلبومی که ثابت می‌کرد نقش کلیدی را دیوید گیلمور بازی می‌کنه. حقیقتی که چندان خوشایند واترز نبود.
آهنگ Echoes یک اثر فوق‌العاده بود. اولین قدم پینک فلوید در عبور از سایکدلیک راک و ورود به پروگرسیو راک. آهنگی که این آلبوم را به یکی از موفق‌ترین آلبوم‌های تاریخ راک بدل کرد.

4
هر بخشی از این آهنگ ۲۳ دقیقه‌ای را یکی از اعضای چهار نفره گروه ساخته بود و البته تونسته بودند با هر بدبختی‌ای که بود به خوبی با هم مچ و میکس کنند. با صدای گیلمور و رایت.
سبک پینک فلوید جون می‌داد برای موسیقی متن فیلم. خودشون هم خوششون اومده بود. به خصوص واترز و گیلمور. سال بعد آلبوم «مستور ابرها» را برای فیلم فرانسوی دره، دومین کار مشترکشون با کارگردان ایرانی-سوییسی-آلمانی، بربط شرودر، ساختند. آلبومی که صدای همه رو درآورد و گفتند: افتضاح بود.
دیگه واترز خونش به جوش اومده بود و تصمیم گرفت رهبری گروه را رسمن به دست بگیره. دموکراسی دیگه معنی نداشت. هیچ کدوم از اعضای گروه به هم هیچ نزدیکی‌ای نداشتند و حتا غیر از زمان ضبط و اجرا همدیگر را نمی‌دیدند. واترز میخ خودش را کوبوند و سال ۱۹۷۳ نتیجه‌ی این استبداد واترزی، آلبوم فوق‌العاده موفق نیمه تاریک ماه بود که اشعار اون تمامن کار واترز بود.
با این که فلسفه‌ی اگزیستانسیالیستی واترز حتا در پوستر این آلبوم که یک منشور و عبور و شکست نور در آن را نشون میداد نقش اصلی را بازی می‌کرد، اما معروف‌ترین کارهای این آلبوم تمام پنج ستاره آهنگ‌هایی بود که محصول مشترک گیلمور و رایت بود. مثل آهنگ فوق العاده معروف زمان.
استبداد واترز هر چه که بود، پینک فلوید را به یکباره به اوج برد. اوجی که رفته بودند و به این راحتی‌ها پایین نمیومدند. اوجی که آرزوی خیلی‌ها بود.
در برنامه‌ی بعد دوره‌ی جدید رهبری راجر واترز را با هم خواهیم شنید و شاهکارهای بی‌بدیلی که کسی به گردشان هنوز نرسیده است.

مطالب مرتبط

جیمی هندریکس، پادشاهی ۴ ساله

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,