Saturday, 18 July 2015
08 August 2020
سیگنال ممنوع

«پینک فلوید در برش نهایی بی‌رحم»

2015 February 23

شادیار عمرانی – بهرنگ زندی / رادیو کوچه

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

دیوار پینک فلوید نهایت کیف بود.

هنوز هست، به خصوص برای واترز

تا سال ٢٠٠٠ این آلبوم بیش از سیصد و سه میلیون بار از رسانه‌های آمریکا پخش شد.

و البته هر کدام از اعضای گروه را میلیونر کرد.

حتا ریچارد رایت که از گروه بیرون اومد، تا سالیان سال از عواید فروش این آلبوم سهم می‌گرفت، و سهمش آن‌قدر زیاد بود که اون را یک میلیونر کنه.

دیوید گیلمور، استودیوی روی قایقی که اجاره کرد بود را خرید

1

آلن پارکر، با فیلم دیوار به شهرت، افتخار و ثروت رسید.

گرچه فیلم دیوار مورد رضایت هیچ یک از اعضای گروه و حتا خود پارکر نبود، گیلمور می‌گفت فیلم هیچ شباهت معنایی با  مفهوم این آلبوم نداشت، واترز می‌گفت فیلم بی‌محتا و رقت‌باری بود که حتا با اون نمی‌تونست ارتباط بگیره، و پارکر خودش اذعان می‌کرد که آلبوم دیوار آن‌قدر از لحاظ فلسفی پرتناقض و پوپولیستی بود که موقع ساخت فیلم همه‌ی این تناقضات را سرهم کرده بود و آشی شد که برای بیننده‌های با اندیشه‌های سیاسی و فلسفی یک اثر چرت و پرت بیش نبود.

و اما برای واترز، این اثر منشا رشد بود. یکه‌تازی که دیگه کل اعضای گروه را نمی‌دید.

ما به آموزش نیاز نداریم

در واقع واترز می‌گفت من به هم‌گروهی‌هایم دیگر نیاز ندارم.

و دیوار آغاز یک جدایی شد.

آلبوم برش نهایی، آخرین برش از یک کار گروهی در پینک فلوید بود.

2

قرار بود از این آلبوم به عنوان آهنگ نهایی فیلم دیوار استفاده بشه. اما با مخالفت اعضای گروه ، موکول شد به آلبوم بعدی.

یک آلبوم به غایت سیاسی، و البته ناموفق دو ستاره‌ای

سال ١٩٨٢، با آغاز جنگ فالکلندز بین بریتانیا و آرژانتین بر سر جزیره‌ی آرژانتینی فالکلندز تحت استعمار بریتانیا، واترز به شدت به نفرت خود نسبت به جنگ و حس محکوم کردن پدرش برای شرکت در جنگ جهانی دوم که موجب کشته شدن او شده بود برگشت.

گرچه این آلبوم سراسر سیاسی، ضد جنگ، ضد آمصریکایی، ضد دولت تاچر، ضد چرچیل و ضد نازی‌ها، تونست رتبه‌ی اول چارت‌های انگلیس را از آن خودش کنه، رتبه‌ای که دو آلبوم موفق نیمه تاریک ماه و دیوار نتوانسته بودند کسب کنند، اما از لحاظ موسیقی افت شدید این آلبوم تک چهره‌ای واترز، در غیاب ریچارد رایت و به عقب هول دادن گیلمور، نقدهای تندی گرفت و اصلن ازش استقبال نشد.

واترز با کارگردانی ویلی کریستی، فیلمی بر این آلبوم ساخت با همان نام برش نهایی. فیلمی که گرچه در ارزش‌گذاری هنری چندان به حساب نیامد، یکی از رادیکال‌ترین فیلم‌های ضد استعماری و ضد جنگ تاریخ بوده است.

3

در این فیلم جنگ و استعمار، سرمایه‌داری، دیکتاتوری و سیاست‌مداران فاشیست در مقابل کارگران، استقلال‌طلبان و جنبش زنان از چشم یک سرباز کهنه‌کار جنگ جهانی دوم تصویر می‌شود.

در آخر فیلم، این سرباز کهنه‌کار به سیاست‌مدارانی مانند مارگارت تاچر، وینستون چرچیل، ناپلئون بناپارت و آدلف هیتلر شلیک می‌کند اما بلافاصله که از پنجره‌ی پناه‌گاه نگاه می‌کند آن‌ها را سالم و سرحال در حال گپ و گفت می‌بیند.

شاید بتوان به جرات گفت، این اثر واترز رادیکال‌ترین اثر هنری او بوده و هست. اثری که از سرگشتگی‌های فلسفی متناقض او و کپی‌برداری‌های اگزیستانسیالیستی ژان پل سارتری فاصله می‌گیرد، بدون لفافه، از برژنف شوروی تا تاچر را از زیر تیغ نقد تند می‌گذراند و خود را به وضوح صدای پرولتاریای تحت ستم و معترض می‌کند.

اما،

اما مشکلات بین گروه بالا گرفته بود.

آلبوم برش نهایی، برش کامل اعضای گروه در ساخت این آلبوم بود. میسون نقشش فوق‌العاده کم‌رنگ شده بود، ریچارد رایت که به کلی از گروه رفته بود و گیلمور هم اون عقب مقب‌ها بک‌آپ بود. از اول تا آخر، از الف تا ی این آلبوم، واترز بود.

اصلن شاید بهتره بگیم این آلبوم پینک فلوید نبود. آلبوم واترز بود با مارک پینک فلوید.

دعوای گیلمور و واترز از اون‌جایی شروع شد که گیلمور گرچه با نگاه و تم این آلبوم بسیار هم موافق بود، قطعات را ضعیف می‌دید. به واترز گفته بود که آلبوم را نبنده و صبر کنه تا اون چند قطعه‌ی جوندار و شسته رفته به آلبوم اضافه کنه، اما واترز خودسرانه آلبوم را بست و منتشر کرد.

١٣

هم‌زمان گیلمور خشم‌گین دومین آلبوم سولوی خودش را با نام  about face ضبط می‌کرد. آلبومی کاملن عقیدتی از نگرش گیلمور به مسائل مختلف، از ترور جان لنون گرفته تا نقد تند رونالد ریگان و فروش اسلحه. ١۴

4

تاااااااااااا، رابطه‌ی تاریکش با واترز

یک آلبوم فوق العاده موفق ۵ ستاره‌ای که تمام قطعات آن به عنوان ابداعی در نوازندگی با اشعاری بی‌بدیل در آرشیو راک جهانی به ثبت رسید.

ریچارد رایت با دیوید هریس گروه «زی» را تشکیل داد و آلبوم هویت را  در سبک نیو وِیو بیرون داد.

آلبوم و البته گروهی بسیار ناموفق

میسون هم آلبوم دومش را به نام پروفایل‌ها بیرون داد.

این آلبوم مشترک نیک میسون و ریک فِن، جدا از یک اثر هنری، به شدت سیاسی بود. به خصوص قطعه اسراییل با صدای دانی پِیرونِل، که اسراییلی‌ها را به خشم آورد و این نوع تفکر را زیر سر گیلمور می‌دونستند و به او و میسون می‌گفتند احمق‌های مسلمون، مدافع عرب.

مگه ضدیهودی بود؟

نه، ترانه شعار سرزمین موعود قُرِنتیان را به سخره می‌گرفت و نژاد فینیقی در شعار صهیونیست‌ها را با تمسخر به ادعای مالکیت زمین‌های بایر قبل از رویش درختان و حتا حیات بر روی زمین منسوب می‌کرد، و می‌گفت که کار کار موسیونرهای در قدرت هست که سرزمین دیگران را اشغال می‌کنند و در عوض مقاومت عرب‌ها را محکوم می‌کنند، آفریقا را به ورطه فقر و تنهایی می‌اندازند و دعا می‌کنند، آه ای اسراییل.

5

این آلبوم موفقیتی نسبی داشت، کار مشترکی از میسون و فِن با آهنگی که  دیوید گیلمور، یار جدا نشدنی میسون همراهی کرد.

حالا نوبت واترز بود که به همه ثابت کنه که در پینک فلوید واقعن این بوده که همه سرتر بوده. آلبوم محاسن و معایب اتو زدن را بیرون داد. آلبومی که قطعات اون را به همراه گیلمور پیش از آلبوم دیوار نوشته بودند، و آن زمان برخلاف نظر گیلمور که قطعات این مجموعه را قوی‌تر می‌دونست، واترز تصمیم گرفته بود که ضبطش نکنه و آلبوم دیوار را به جاش منتشر کردند.

آلبومی به غایت سکسی، سکسیستی و حتا ضد عرب.

واترز به سراغ اریک کلاپتون رفت تا اون رو در این آلبوم همراهی کنه.

این آلبوم نسبتا موفق، صدای خیلی از فعالان سیاسی و فمنیست‌ها را در آورد، از متن آهنگ‌های تمیک پیوسته‌اش گرفته، تا پوستر زن برهنه‌ی آلبوم که در آمریکا سانسور شد.تمام تلاش واترز ورود به انقلاب سکسی در این آلبوم بود.

واترز راهش را کاملا از بقیه‌ی گروه سوا کرده بود.

واترز رسما اعلام کرد که پینک فلوید دیگر گرد هم نخواهند آمد.

با منیجر پینک فلوید تماس گرفت تا برای انحصار برداشت مالی از فروش‌ها ی آتی پینک فلوید تمهیدات قانونی را برای او ترتیب بده.

6

استیو او-رورک، منیجر پینک فلوید این کار را ناعادلانه می‌دونست. پس با گیلمور و میسون تماس گرفت. واترز از این اقدام او-رورک به شدت خشمگین شد و او را اخراج کرد و پیتر راج را به جای او به عنوان منیجر گروه استخدام کرد.

سپس در رسانه‌ها و کمپانی‌هایی مانند ای ام آی اعلام کرد که از پینک فلوید جدا شده و از اون‌ها خواست که او را از قرارداد تعهدات حذف کنند.

دعوا بالا گرفت. واترز ادعا می‌کرد که گروه برای این‌که حق برداشت مالی را از او بگیرند دیگه آلبومی منتشر نکردند و مجبورش کردند که از گروه بیرون بره.

اما واقعیت این بود که واترز برای حق برداشت انحصاری مالی و به ثبت رسوندن گروه به نام خودش همه‌ی جوانب را در نظر گرفته بود و در اولین قدم برای انحلال گروه و ثبت نام پینک فلوید به نام خودش برای جلوگیری از به کارگیری آن توسط گروه به دادگاه طرح دعوی کرد.

در پاسخ گیلمور طی یک گزارش مطبوعاتی مفصل و دقیق بی‌پایه بودن ادعای واترز را ثابت کرد و اعلام کرد که پینک فلوید به حیات خود ادامه خواهد داد و در ساندی تایمز گفت: واترز یه سگ در آخوره و من با او مبارزه خواهم کرد.

7

سگ در آخور یعنی چی؟

یه اصطلاحه. به معنی دله دزد.

البته واترز با تمام تلاشی که کرد نتونست راه به جایی ببره. دادگاه هم ادعای او را بی‌اساس خواند. واترز برای همیشه پینک فلوید را ترک کرد و مسیر جدیدی اختیار کرد.

 

اما به سر پینک فلوید چه آمد؟ آیا بدون واترز از آن‌همه اوج سقوط کرد؟ واترز کجا رفت و چه کرد؟ در برنامه‌ی بعدی به دوران جدیدی از پینک فلوید خواهیم پرداخت، دورانی متفاوت که تا همین امروز پرچم گروه را در اوج نگه‌ داشته است.

مطالب مرتبط

پینک فلوید کدام دیوار را فروریخت

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,