شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
06 October 2016
جنگ کردها در کوبانی

«هنر شادمانه جنگیدن»

۱۳۹۳ اسفند ۰۹

گزارش / رادیو کوچه

خالد توکلی – منبع: روزنامه شرق

 

١- کلاوزویتس جمله‌ای معروف دارد به این مضمون که «جنگ ادامه سیاست است، ولی از طریقی دیگر.» صرف نظر از علل و عوامل ذهنی و ساختاری ظهور، شکل‌گیری و گسترش پدیده‌ای به نام «داعش»، شاید این جمله بتواند بخشی از این عوامل و چگونگی ماجرای سر بر آوردن و عملکرد داعش را تبیین کند. در واقع سیاست در میان بسیاری از کشورهای عربی همانی است که داعش در میدان جنگ به نوعی دیگر و به صورت عینی اجرا کرده است. خشونت لجام گسیخته و بی‌حد و مرز، ایجاد رعب و وحشت، ترور، کشتار جمعی، مردسالاری، آزادی ستیزی، ارتجاع، بی‌توجهی به حقوق اساسی انسان‌ها به طور عام و دیگری‌ها به طور خاص، از ویژگی‌های بارز سیاست‌های حکومت‌های منطقه است که داعش نیز در میدان جنگ آن‌ها را به گونه‌ای دیگر به نمایش می‌گذارد. در طول چند ماه گذشته که جهان شاهد ظهور داعش بوده است، این گروه به هر جا پا گذاشته، به طور مرتب و قبل از هر چیز در پی تعریف «دیگری»‌هایی برای خود بوده است تا هویت مرگبار خود را تثبیت کند؛ ابتدا شیعیان در عراق و سوریه و سپس ایزدی‌ها دختران و زنان در شنگال و در اربیل و کوبانی کرد‌ها را به عنوان دیگری برای خود تعریف کرده و علیه آن‌ها خشونت و سرکوب را تجویز کرده است.

3

 

 

در این مدت در هر کجا فرصتی به دست آورده و امکانی برایش فراهم شده، بر آزادی و حقوق انسان‌ها تاخته است، زنان و دختران را به اسارت گرفته و به عنوان برده در بازار به فروش رسانده و قبل و بیش از هر چیز با ایجاد ترور و رعب و وحشت و خشونت اهداف خود را پی گرفته است. نیروهای داعشی آن قدر به این روش (ایجاد رعب و وحشت با استفاده از خشونت) اعتقاد دارند و آن را کارآمد می‌دانند که به مثابه استراتژی اصلی جنگ در تمامی جبهه‌ها از آن بهره برده‌اند. این شیوه از سیاست ورزی و برخورد با دیگران، شیوه‌ای غریب نیست و برای کسانی که در خاورمیانه زندگی می‌کنند کاملاآشناست. صدام نیز از همین سیاست پیروی می‌کرد. مردم کردستان ترور، نسل کشی، کشتار جمعی انفال و بمباران شیمیایی حلبچه را نمی‌توانند فراموش کنند. شیعیان در جنوب، نیز همین گونه بار‌ها در معرض خشونت لجام گسیخته صدام قرار گرفتند و زندان‌ها و اعدام‌های فراوانی را به چشم خود دیدند. در سوریه، ترکیه، مصر، لیبی و عربستان نیز وضعیت کم و بیش بر همین منوال بوده است؛ خشونت، مردسالاری، آزادی ستیزی و عدم تحمل و نادیده گرفتن حقوق دیگری‌ها از وجوه اصلی سیاست حاکمان این کشور‌ها است. در حقیقت جنگ داعش چیزی نیست جز ادامه و رویه دیگری از سیاستی که سال‌ها است در خاورمیانه و در میان کشورهای عربی پیگیری می‌شود و تفاوت چندانی با آن ندارد.

٢- کلاوزویتس جمله معروف دیگری نیز دارد، آنجا که می‌گوید: «جنگ احتمالن گاه چیزی بیش و‌گاه چیزی کمتر از جنگ خواهد بود.» جنگی که به مردم کوبانی تحمیل شده است از جنبه‌ای، چیزهایی بسیار کمتر از جنگ به طور عام و به ویژه جنگی که داعش به راه انداخته است، دارد.

6

نیروهای مدافع کوبانی، برای رسیدن به هدف خود، ترور و وحشت و خشونت را به کار نمی‌برند؛ نه تنها مردسالاری و زن ستیزی در میان آن‌ها وجود ندارد، بلکه زنان جایگاه رفیعی را به خود اختصاص داده‌اند و به همین دلیل زنان و دختران بسیاری در تلاش برای دفاع از کوبانی به طور مستقل خود را سازمان داده‌اند و در‌‌نهایت به جنگی که در آن شرکت دارند خیلی چیز‌ها افزوده‌اند. در حقیقت، نزد جنگجویان کرد، این جنگ تداوم سیاست در خاورمیانه نیست و با آن تفاوتی بنیادی دارد. رُزا لوکزامبورگ، زن شورشی و از چهره‌های بزرگ سوسیالیسم، شخصیت خود را این گونه توصیف می‌کند: «من در گوشه دنجی از باغ، خود را بیشتر در خانه خویش احساس می‌کنم… تا در یک کنگره حزب… با وجود این امیدوارم حین انجام وظیفه در نبرد خیابانی یا در زندان بمیرم، اما من در اعماق ضمیر خویش، بیشتر به گنجشک‌ها تعلق دارم تا به رفقا». اخبار و تصاویری که از جنگجویان کرد به طور عام و به ویژه از دختران و زنان مدافع کوبانی منتشر شده است، نشان می‌دهد اگرچه ممکن است یا این دختران امیدوارند، حین دفاع از کوبانی و در نبردی خیابانی بمیرند، اما در اعماق ضمیر خویش به موسیقی و پایکوبی، به لبخند و زیبایی، به خانواده و عشق به فرزندان و به جهان گنجشک‌های لوکزامبورگ تعلق بیشتری دارند. تمامی تصاویر نیز گواهی می‌دهند حین جنگ از این جنبه از وجود خویش غافل نبوده‌اند و آن را برجسته کرده و به جهانیان نشان داده‌اند. جنگ به طور کلی یک تراژدی بزرگ خلق می‌کند، اما زنان شورشی مدافع کوبانی به طور خاص، در مقابل پرچم سیاه زن ستیزی و خشونت داعشیان و باوجود پلیدی‌ها و زشتی‌های فراوانی که نیروهای متعصب داعشی در جبهه‌های جنگ و در میان مردم از خود به نمایش گذاشته‌اند، گونه‌ای دیگر از سیاست و جنگ را رقم زده‌اند و کوشیده‌اند موجودی انسانی بمانند و محکم؛ روشن بین و سرزنده از هر روز آفتابی و هر ابر زیبایی به وجد بیایند و لذت ببرند و جنگی را به نمایش بگذارند که به قول «لوکزامبورگ» می‌توان آن را جنگ «شادمانه» نامید.

kobani

جنگی که در آن زیبایی‌هایی جاودانه خلق شده است و انسانیت را زنده نگه داشته‌اند و این پیام را به سراسر جهان رسانده‌اند که جنگ باوجود همه دهشت‌هایش، چنین زیباست و باز هم زیبا‌تر می‌توانست باشد، اگر روی زمین موجودات زبون و سست عنصر و متعصب وجود نمی‌داشتند.

جنگ نزد دختران کوبانی، شکل و چهره‌ای دیگر از سیاست در خاورمیانه و در ادامه آن نیست، بلکه ترجمان زیبایی و لبخند و شادمانه زیستن است. اگر مخالفان داعش دربرابر آن به‌‌ همان روش‌ها توسل جویند، حوادث ماه‌های اخیر نشان داد نمی‌توانند پیروز میدان جنگ باشند. داعش خشونت، بی‌رحمی و خون ریزی را به اوج رسانده است و به این وسیله تا حد زیادی اهداف خود را تحقق بخشیده است، اما فراموش نباید کرد که خون را با خون نمی‌توان شست و این روشی دیگر و جنگی دیگر در کوبانی است که ماشین جنگی داعش را تاکنون متوقف ساخته است و امید می‌رود هنر شادمانه جنگیدن دختران مدافع کوبانی آغازی برای پایان داعش باشد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , 

۱ Comment