Saturday, 18 July 2015
01 August 2021

«‌رضا دقتی، جایزه خود را به مردم ایران اهدا کرد»

2010 May 13

رادیو کوچه

رضا دقتی Infinity Award (جایزه ی جاودانگی) را به روزنامه نگاران و هنرمندان زندانی ایران تقدیم کرد.

نیویورک، دوشنبه 10 مه 2010، طی مراسمی باشکوه، رضا دقتی، عکاس بنام ایرانی و فعال حقوق بشر، جایزه معتبر جاودانگی (‌Infinity award‌‌) بخش ژورنالیسم را در برابر 650 شخصیت مهم، از مرکز بین‌المللی عکاسی (ICP) دریافت کرد.

از سال 1985، جایزه معتبر Infinity Award به عکاسانی اهدا شده است که توانسته‌اند دیدی متفاوت از جهان ارایه دهند.

عکس‌های این مجموعه که به نام «روزی روزگاری، امپراطوری روسیه» ارایه شده، ثمره چندین سال عکاسی او از آثار باقی‌مانده اشغال افغانستان است.

رضا دقتی در خصوص جایزه و اهدای آن به مردم ایران می‌گوید:‌

«سی‌سال پیش جنگی نابرابر در افغانستان درگرفت، نبردی که در آن امپراطوری اشغال‌گر روسیه، تلاش کرد از هر راهی مردم بی‌دفاع اما مقاوم را مطیع خود سازد.

روزهایی که امپراطوری روسیه، مغرور از اشغال‌گری و چپاول‌هایش در قفقاز و آسیای مرکزی، وارد افغانستان شد، به عنوان عکاس و خبرنگار مطبوعات بین‌المللی‌، مقاومت مردم افغانستان را به رهبری احمد شاه مسعود در مقابل توپ‌خانه  به هم‌راه هلیکوپترها، تانک‌ها و بمب‌افکن‌های روسی در شرایطی که نه مجال عقب‌نشینی وجود داشت و نه فرصت فرار از مرگ، به ثبت رساندم.

درد و رنج مردم را نهایتی نبود، اما نیروهای مقاومت دست از مبارزه برای آزادی کشور خود بر نمی‌داشتند.

در طول 30 سال حضور در صحنه‌های مبارزات مردم جهان برای آزادی در مقابل حاکمان مستبد و اشغال‌گران، همواره شاهد پیروزی مردم بوده‌ام و این‌بار در افغانستان، پس از 10 سال جنگ بی‌رحمانه ، زندان، تبعید، شکنجه و آزار مردم آزاده افغانستان، شاهد شکست و عقب‌نشینی بزرگ‌ترین ارتش جهان در آن زمان از اراده مردم بودم. ده ماه بعد موج این شکست، پایه‌های امپراتوری روسیه را به لرزه درآورد و مقدمات آزادی کشورهای آسیای مرکزی و قفقاز و بخشی از اروپا را فراهم کرد موجب سقوط دیوار برلین شد.

هر امپراتوری از خود ویرانه‌هایی به جا گذاشته است، دو دهه بعد، از امپراتوری روسیه ویرانه‌های پراکنده‌ای در تمام افغانستان به‌جا ماند که هم‌چون غنایم جنگی، بازگوی غرور و بقای مقاومت یک خلق است.

امپراتوری‌ها، حکام ظالم و اشغال‌گران، همیشه در مقابل خواست یک ملت برای آزادی، در گذر زمان رنگ می‌بازند. و در این مبارزات برای آزادی، نقش روزنامه‌نگاران و هنرمندان بسیار مهم و تعیین کننده است. به همین دلیل انعکاس این مبارزات‌، تنها با به خطر انداختن زندگیشان امکان‌پذیر است. بسیارند روزنامه‌نگارانی که در زندان‌ها جان باخته‌اند اما امروز، یکی از سیاه‌ترین نقاط دنیا برای این انسان‌های آزاده، کشور من ایران است.

من این جایزه را به تمام روزنامه‌نگاران و هنرمندان ایرانی که در زندان هستند، مورد شکنجه و تجاوز قرار گرفته‌اند یا جان خود را در این راه از دست داده‌اند تقدیم می‌کنم. به آن‌هایی که علی‌رغم تمامی خطرات موجود، با شجاعت فراوان کار خود را ادامه می‌دهند تا این جهان و انسانیت را از فعالیت رژیم دیکتاتوری ایران آگاه نمایند».

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , ,