Saturday, 18 July 2015
19 September 2020
به بهانه‌ی بیست و یکمین سال درگذشت شهریار

«سلام به حیدر بابا»

2009 September 18

سروش / رادیو کوچه

souroosh@radiokoocheh.com

روز 27 شهریور ماه مصادف است با بیست و یکمین سال‌روز درگذشت استاد شهریار شاعر معاصر ایرانی.

سید محمدحسین بهجت تبریزی  متخلص به شهریار، یکی از شاعران نام‌دار و پرآوازه معاصر ایرانی اهل آذربایجان بود که به زبان‌های فارسی و ترکی آذربایجانی شعر می‌سرود. او در سال 1285 هجری شمسی  در تبریز به‌دنیا آمد. دوران کودکی را در روستای مادری‌اش،قیش‌قورشاق، و روستای پدری‌اش در شرق استان آذربایجان شرقی سپری نمود. پدرش حاج میرآقا خشگنابی نام داشت که در تبریز وکیل بود.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

شهریار پس از پایان سیکل اول متوسطه در تبریز، در سال ۱۳۰۰ برای ادامه تحصیل از تبریز عازم تهران شد و در مدرسه دارالفنون تا سال ۱۳۰۳ و پس از آن در رشته پزشکی ادامه تحصیل داد. می‌گویند حدود شش ماه پیش از گرفتن مدرک دکتری به‌علت شکست عشقی و ناراحتی خیال و پیش‌آمدهای دیگر ترک تحصیل کرد.

او  پس از سفری چهارساله به خراسان برای کار در اداره ثبت اسناد مشهد و نیشابور، به تهران بازگشت. در سال ۱۳۱۳ که شهریار در خراسان بود، پدرش حاج میرآقا خشگنابی درگذشت. او به‌سال ۱۳۱۵ در بانک کشاورزی استخدام و پس از مدتی به تبریز منتقل شد. دانشگاه تبریز شهریار را یکی از پاسداران شعر و ادب میهن خواند و عنوان دکترای افتخاری دانشکده ادبیات تبریز را نیز به وی اعطا نمود.

در سال‌های ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۰ اثر مشهور خود -حیدربابایه سلام- را می‌سراید. گفته می‌شود که منظومه حیدربابا به ۹۰ درصد از زبان‌های اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی ترجمه و منتشر شده ‌است. منظومه حیدربابایه سلام (سلام به حیدربابا ) از شاهکارهای ادبیات ترکی آذربایجانی به‌شمار می‌رود و شاعر در آن از اصالت و زیبایی‌های روستا یاد کرده‌است.

20090918-shahriar-koocheh

در تیر ۱۳۳۱ مادرش درگذشت. در مرداد ۱۳۳۲ به تبریز آمده و با یکی از بستگان خود به‌نام «عزیزه عمیدخالقی» ازدواج می‌کند که حاصل این ازدواج سه فرزند -دو دختر به نام‌های شهرزاد و مریم و یک پسر به نام هادی- می‌شود.

شهریار در سرودن انواع گونه‌های شعر فارسی مانند قصیده، مثنوی، غزل، قطعه، رباعی و شعر نیمایی نیز تبحر داشته‌است. از جمله غزل‌های معروف او می‌توان به «علی ای همای رحمت» و «آمدی جانم به قربانت» اشاره کرد. شهریار نسبت به علی بن ابی‌طالب امام اول مسلمانان  ارادتی ویژه داشت و هم‌چنین شیفتگی بسیاری نسبت به حافظ داشته‌است.

گفته شده است که در اوایل شاعـری شهریار (بهـجـت) تخـلص می‌کرد اما بعد  دوباره با فال حافظ تخـلص خواست که در بـیت زیر شاهـد از دیوان حافظ آمد و خواجه تخـلص او را (شهـریار) تعـیـیـن کرد:
غم غریبی و غربت چو بر نمی‌تابم
به شهـر خود روم و شهـریار خود باشم
و شاعـر ما بهـجت را به شهـریار تـبـدیل کرد و به هـمان نام هـم معـروف شد.

شهریار پس از انقلاب ۱۳۵۷ شعرهایی در مدح نظام جمهوری اسلامی و مسوولین آن از جمله روح‌اله‌خمینی، سید علی خامنه‌ای و اکبر هاشمی رفسنجانی سرود که این اشعار پس از مرگ وی انتشار یافتند.

سرانجام  سید محـمد حسین شهـریار در 27 شهـریـور 1367 خورشیـدی در بـیـمارستان مهـر تهـران بدرود حیات گـفت و بـنا به وصیـتـش در زادگـاه خود در مقـبرهالشعـرا سرخاب تـبـریـز به خاک سپـرده شد.

در ایران روز درگذشت این شاعر معاصر را «روز شعر و ادب فارسی» نام‌گذاری کرده‌اند.

چه نیک فرمود:

برای ما شعـرا نـیـست مـردنی در کـار            کـه شعـرا را ابـدیـت نوشـته اند شعـار

منبع:

  • خاطرات لطف‌اله زاهدی

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|