Saturday, 18 July 2015
02 December 2020
بیانیه اخیر ابوالحسن بنی صدر-برقراری دمکراسی پایدار در ایران

«تشکیل جبهه یا کنگره ملی؟»

2010 August 06

اخیرن آقای بنی‌صدر پشنهاد تشکیل یک جبهه گسترده با محوریت «حاکمیت مردم» را داده است: «درحال حاضر احتیاج داریم گرایش‌های مختلفی که قبول دارند که حاکمیت مال مردم است یک جبهه گسترده به‌وجود بیاورند». به گمان نگارنده آن چه ما در شرایط حاضر بدان نیاز داریم تشکیل «کنگره ملی» موقت است نه یک جبهه.  کنگره‌ای که بتواند تمام جریانات را نمایندگی کند.

1) بیش از یک صد سال است مردم ایران برای برقراری حاکمیت بر سرنوشت خود مبارزه می‌کنند. بنابراین صحبت کردن از استقرار حاکمیت ملی حرف تازه‌ای نیست. ایده تشکیل جبهه نیز ایده تازه‌ای نیست، برای مثال تشکیل جبهه ملی در زمان دکتر مصدق. ضرورت داشتن تشکیلات بدیل برای دوران گذار نیز بر همگان آشکار است.  مسئله ما اکنون ارایه فرمولی برای عملی شدن یک تشکل فراگیر است؛ با توجه به شرایط فعلی و جنبش سبز. لطفا به صورت مسئله دقت شود: ارایه فرمولی برای عملی شدن یک تشکل فراگیر.

برای تسریع در کار بیایید بپذیریم که هیچ‌کدام از ما و یا هیچ گروهی خود را نظریه پرداز نمی‌داند

2) اگر کسی و یا گروهی بخواهد درباره دیگران و سایر جریانات و احزاب و سازمان‌های موجود داوری کند و عیار دیگران را بسنجد، بی‌خردی محض است. داور بین همه صندوق‌های رای خواهد بود در ایران با برگزاری انتخابات آزاد آینده. در این انتخابات تک‌تک ایرانیان با هر پیشینه‌ای حق کاندید شدن و حق رای دادن خواهند داشت (منجمله اصول‌گراها و انصار و حزب‌اله و غیره).

3) نیاز کنونی جامعه ما تشکیل کنگره ملی است نه جبهه. تشکلی فراگیر و ملی که معادل پارلمان دمکراتیک آینده خواهد بود نه ائتلاف بخشی از جریانات در داخل پارلمان.  امروز باید تمام توان و نیرو را به میدان مقابله برای برقراری توازن قوا با حاکمیت استبداد و باندهای تروریستی مسلط بر سرنوشت مردم ایران آورد. فراموش نشود ‌الگوی کنگره ملی موقت از این‌جا می‌آید: در ایران دمکراتیک فردا همه آحاد ملت در رقم زدن سرنوشت کشور خود شریکند.

4) می‌بایست تلاش کرد برای ایجاد موازنه قوا به نفع مردم، و تحمیل اراده مردم به حاکمیت برای برگزاری انتخابات آزاد.‌ هم‌زمان لازم است جنبش سبز نیز از طریق نمایندگانی، علنی با غیر‌علنی با دنیا وارد تعامل شود و با یک سیاست خارجی فعال و خلاق هزینه برقراری توازن قوا و پیروزی برای برگزاری انتخابات آزاد را کم‌تر کند. برای پرهیز از ابهام باید بین «هدف» و «استراتژی» تمایز قایل شد.

هدف:

برقراری دمکراسی پایدار در ایران

استراتژی:

«تغییر» مسالمت‌آمیز مرحله‌ای

5) برای تسریع در کار بیایید بپذیریم که هیچ‌کدام از ما و یا هیچ گروهی خود را نظریه پرداز نمی‌داند. ‌این واقعیت را بپذیریم که در سه دهه گذشته علی‌رغم این همه تلاش قابل ستایش گروه‌ها و اندیشمندان و نخبگان ایرانی، جریانی یا کسی بیشتر از اعلامیه جهانی حقوق بشر درباره حقوق بنیادین شهروندان حرفی نزده است. فقط دو محور را بپذیریم و وارد «اتحاد در عمل» شویم:

یکم: اعلامیه جهانی حقوق بشر

دوم: داوری صندوق‌های رای (انتخابات آزاد)

6) تشکیل کنگره ملی علنی در داخل با توجه به شرایط خفقان فعلی مقدور نمی‌باشد. اما ضرورت دارد هر چه زودتر کنگره ملی موقت در خارج کشور تشکیل شود. این تشکل باید بتواند (حتا الامکان) همه جریانات سیاسی و اجتماعی را بدون استثنا نمایندگی کند.‌ اما نظر به اختلافات دیرینه بین احزاب و سازمان‌ها بهتر است کنگره حول یک پروژه خنثی از نظر سیاسی تشکیل شود. ‌بهترین آن پروژه کوچ هم‌زمان هم‌وطنان خارج کشور به وطن می‌باشد. یعنی در ابتدا هدف تشکیل کنگره چون تشکیل یک کمیته خواهد بود برای مشورت، تصمیم‌گیری، برنامه ریزی، و اجرای کوچ دست جمعی به پشت دروازه‌های استبداد‌. ما بعد از سی ساله کینه‌ورزی و اختلاف لازم داریم اول سلام‌علیک بدون حب و بغضی با هم داشته باشیم. لازم است ‌بتوانیم با هم کنار یک میز بنشینیم و حرف بزنیم (کاری که ابتدا غرب انجام داد برای کنار هم نشاندن گروه‌های افغانی در یک مجتمع تفریحی درآلمان).

7) تجربه موفقیت‌آمیز برنامه‌ریزی و انجام کوچ دست‌جمعی به وطن توسط کنگره ملی موقت، می‌تواند الگو باشد برای فراگیر شدن این کنگره در دوران گذار با پیوستن و کامل شدن آن توسط احزاب و شخصیت‌های داخل کشور.

8 ) مسلمن به موقع و زمانی که مردم قدرت داشتند باید و باید و باید به یک یک جنایات و اعدام‌ها و شکنجه‌ها رسیدگی شود و عاملان و آمران آن در دادگاه‌های صالحه پاسخ‌گو باشند. بخشش احتمالی مقوله دیگری است. اما هیچ‌کدام از این ها مانع محروم کردن کسی و یا گروهی از حقوق خود به عنوان یک ایرانی منجمله حق سیاسی نیست. حزب احتمالی علی خامنه‌ای هم باید در آینده حق فعالیت داشته باشد.

9) نکته دیگر این که مردم به اغلب گروه‌ها و شخصیت‌های اپوزیسیون خارج کشور اعتمادی ندارند. باید اپوزیسیون بتواند اعتماد‌سازی کند. اپوزیسونی که سی سال است نتوانسته در محیط آزاد غرب یک تشکل فراگیر برای چنین روزهایی تشکیل دهد، باید اول بتواند با یک حرکت و یا ابتکاری اعتماد مردم را جلب کند. اجرای برنامه کوچ دست جمعی ایرانیان مهاجر به کشور میتواند این اعتماد را بازسازی کند و روح تازه‌ای نیز به جنبش در داخل کشور دهد. حداقل 5 میلیون مهاجر ایرانی در خارج کشور داریم. اگر فقط 20 در صد  در برنامه کوچ دست‌جمعی شرکت کنند می‌شود یک میلیون. تجسم کنید در سرتاسر اروپا از پاریس تا مرز ایران در ترکیه هزاران اتوبوس با پرچم‌های ایران در حال حرکت باشند. یک میلیون پشت مرز جمع و هم‌زمان وارد خاک وطن می‌شویم. سپس با پیوستن  هم‌وطنان آذری به کاروان مهاجرین به سمت تهران حرکت خواهیم کرد. هم‌زمان داخل ایران راه‌پیمایی بزرگ چند میلیونی از یک شهر به سمت تهران سازمان داده شده است.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , ,