شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
10 October 2016
نامه تکان‌دهنده عبداله مومنی به رهبر ایران،

«باید تک‌نویسی کنی تا شخصیت کذایی‌ات خورد شود»

۱۳۸۹ شهریور ۱۸

بسمه تعالی

لا یحب‌اله الجهر بالسو من القول الا من ظلم و کان‌اله سمیعا علیما

خدا دوست ندارد کسی عیب خلق خدا را به بلندی صدا کند مگر آنکه ستمی به او رسیده باشد وبخواهد از دست ظالم فریاد و دادخواهی کند و زشتی عمل ظالم را فاش گوید.   (سوره نساء آیه 148)

جناب آیت‌اله خامنه‌ای

مقام رهبری جمهوری اسلامی ایران

در یکی از روزهای بازداشت در زندان اوین فرصتی دست داد تا سخنان شما را از تلویزیون در ضرورت ضدیت با ظلم و رعایت انصاف و عدالت بشنوم (2/4/89) و همان روز بود که تصمیم گرفتم تا این نامه را خطاب به شما بنویسم از آن‌رو که شاید اخبار این بازداشتگاه‌ها به شما نرسد و ندانید که غیر از کهریزک در بازداشتگاه اوین نیز یک زندانی نه تنها از حداقل حقوق برخوردار نیست بلکه شدیدترین فشارهای روحی و جسمی نیز با هدف ترور شخصیتی و اقرار اجباری بر او وارد می‌شود. هم‌چنین از آن‌جا که شنیدم در همان ایام که من و امثال من تحت سخت‌ترین شکنجه‌ها جهت اعتراف به جرایم ناکرده بودیم، حضرت‌عالی در خطبه‌های نماز عید سعید فطر، اظهار داشته‌اید که «متهم هرچه درباره خود بگوید در دادگاه، این حجت است» قصد کردم طی این نامه شکنجه‌ها و رفتارهای غیرقانونی، غیرشرعی رفته بر خودم را شرح دهم تا به این پرسش پاسخ جدی داده شود که آیا اعترافاتی که از طریق چنین شیوه‌های غیرانسانی و غیراخلاقی اخذ می‌شود نیز از نظر شما معتبر است یا خیر؟ بدین ترتیب و به امید تشکیل کمیته‌ای حقیقت‌یاب جهت بررسی آن‌چه در طول دوران بازداشت، بازجویی و دادگاه بر من به‌عنوان یک زندانی جمهوری اسلامی در دوران حکومت شما گذشته است را بازگو می‌کنم. گرچه امیدوارم بازگویی آن‌چه بر من رفته است، به‌جای تحقیق در خصوص واقعیت ماجرا و اجرای عدالت، به افزون شدن فشارها و تلخ‌تر شدن ایام زندان نیانجامد.

از همان ابتدای بازجویی من را وادار به تک‌نویسی علیه دوستان و نزدیکان کرده و وقتی مقاومت کردم علاوه بر ضرب و شتم و سیلی‌های پیاپی با این پاسخ بازجو مواجه شدم که باید تک‌نویسی کنی تا شخصیت کذایی‌ات خورد شود

مقام رهبری

امروز که به‌عنوان یک منتقد نظام جمهوری اسلامی در زندان اوین بسر می‌برم، بی‌مناسبت نمی‌دانم که در چند سطر مواضع سیاسی خود را طی یک دهه گذشته بیان نمایم. این‌جانب در سال 1375 وارد دانشگاه شدم و در همان سال ابتدایی، به عضویت انجمن اسلامی دانشجویان و متعاقب آن دفتر تحکیم وحدت درآمدم و تا سال 1384 که مدرک کارشناسی ارشد جامعه شناسی خود را از دانشگاه علامه طباطبایی(ره)اخذ نمودم به عنوان عضو شورای مرکزی و دبیر تشکیلات دفتر تحکیم وحدت، فعالیت کرده و از سال 1384 تا به امروز به‌عنوان عضو شورای مرکزی سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی(ادوار تحکیم وحدت) و سخن‌گوی آن مجموعه قانونی، در جهت پیش‌برد دموکراسی و حقوق بشر، به فعالیت پرداخته‌ام. در دوران حضور در جریان دانشجویی، دغدغه اصلی من و هم‌فکرانم تاکید بر استقلال نهاد دانشگاه از نهاد قدرت و احزاب و جریانات سیاسی و نقد حاکمیت در جهت هم‌راهی با ملت ایران بوده است. من و دوستانم در مجموعه دفتر تحکیم وحدت معتقد بودیم که جنبش دانشجویی رسالت بسترسازی برای طرح مطالبات آزادی‌خواهانه و تاریخی مردم و دفاع از حقوق شهروندان، فارغ از هرگونه گرایش و سلیقه آنان را بر عهده دارد و هم از این‌رو معتقد بودیم و هستیم که جریان دانشجویی به جای مجیزگویی قدرت و اصحاب آن، می‌بایست به نقد هرگونه ویژه‌خواری و امتیاز طلبی برای هر قشر و یا طبقه خاصی پرداخته، از حقوق آحاد ملت از جمله زنان، اقلیت‌های مذهبی و قومیت‌ها دفاع نماید. از این رو در طول یک دهه گذشته همواره مغضوب قدرت و نهادهای امنیتی بوده و به همین دلیل، چندین بار طعم زندان و انفردای را چشیده‌ام، به گونه‌ی که با احتساب دوره‌ی اخیر، قریب به 200 روز سلول انفرادی را تجربه کرده ام. اگر چه زندان‌های قبلی نیز عاری از فشار و شکنجه نبوده است اما از این رو که دوره‌ی اخیر، تجربه‌ی متفاوت را به نمایش گذاشت و آگاهی افکار عمومی و مسولان امر از جنایات رخ داده امری بیش از پیش ضروری است بدان می‌پردازم.

مقام رهبری

هتاکی و فحاشی، ضرب و شتم و رفتارهای غیرقانونی از همان لحظه اول بازداشت من آغاز شد. در جریان دستگیری درحالی‌که گاز اشک‌آور که تا پیش از آن در خیابان‌ها استفاده می‌شد در فضای بسته مرا به حالت خفگی انداخته و امکان هرگونه تحرکی را از من سلب کرده بود ماموران دست‌بردار نبوده و با کینه و دشمنی چنان مرا به زیر مشت و لگد گرفتند که با بینی، دهان و دندان‌هایی خونین و دستان و پاهایی زنجیر شده به مسوولان‌شان در زندان اوین تحویل شدم و جالب آن‌که وقتی به ماموران که حدود بیست نفر بودند در برابر فحاشی و ضرب و شتم می‌گفتم که از شما به قاضی شکایت می‌کنم، با فحش‌های رکیک آن‌ها و الفاظ وقیحانه به خودم و قاضی مواجه می‌شدم. این البته دست‌گرمی آغاز کار بازجویان بر روی جسم و روح من بود. از همان ابتدای بازداشت درحالی‌که مدام در گوشم می‌خواندند که «نظام ترک برداشته» با این وعده مواجه بودم که «شماها اعدام خواهید شد». انتظار تحقق این وعده تا مدت‌ها بارها وقتی در طی شبانه و روز بدون هیچ توضیحی مرا از سلولی به سلولی دیگر و از بندی به بندی دیگر منتقل می‌کردند مرا در بیم و هراس نسبت به ادامه حیات خویش قرار می‌داد. طی 86 روز انفرادی هیچ وقت آسمان را ندیدم و طی هفت ماه بازداشت در بندهای امنیتی 209 و 240 تنها شش بار از «حق هواخوری» برخوردار شدم و پس از دوران انفرادی و حتا پایان بازجویی و برگزاری دادگاه هر دو هفته تنها یک بار اجازه تماس تلفنی کوتاهی آن هم با حضور بازجو با خانواده را داشتم.

بگذریم و بگذارید به شرح روزهای ابتدای بازداشت خود برگردم: پس از بازداشت به شرح فوق، روانه انفرادی در سلول 101 بند 209 اوین شدم و در بدو ورود متوجه وجود مدفوع در زیر موکت سلول شده و اعتراض کردم، پاسخم این بود که «شایسته بیش‌تر از این نیستی.»

در آن شرایط، که اصرار به اعتراف به داشتن رابطه‌ی نامشروع با دیگران، جهت به اصطلاح خلاص‌کردن و پاک شدن من وجود داشت. هر چه قسم خوردم که به زنم پایبند بوده‌ام و گفتم که به رئیس تیم‌تان هم گفته‌ام طرح این مسایل هیچ مشکلی را حل نمی‌کند و وارد این اتهامات ناروا نشوید و بس کنید. پاسخ می‌دادند که ما می خواهیم تو اعتراف کنی تا نشانه صداقت و همکاری ات باشد

از بند 209 نیز که پس از دو روز مرا به بند 240 منتقل کردند و در اختیار وزارت اطلاعات قرار گرفتم، شرایط زندان سخت‌تر و غیرانسانی‌تر شد. برخلاف مصوبه مجلس ششم و دستور آیت‌اله شاهرودی که هر دو سلول انفرادی را یکی کرده بودند تا سوییت بشود، در این‌جا هر سلول انفرادی را تقسیم به دوسلول کرده بودند با ابعاد 60/1 در 20/2 متر (به شکلی که عرض سلول از قد من کوتاه‌تر بوده و تنها در یک وضعیت امکان درازکشیدن داشتم). یک سطل فلزی که بر سر چاه توالت جهت اجابت مزاج گزارده بودند و یک شیر آب در بالای آن نیز داخل سلولی به همین اندازه بود تا زندانی برای نیازهای اولیه نیز از سلول بیرون آورده نشود. در فضای قبر مانند سلول و سکوت گورستانی بند، متاسفانه وضعیت سلول نیز به شکلی بود که جهت قبله به سمت سطل فلزی مذکور بوده و فاصله سجده‌گاه زندانی با آن حدود یک‌وجب بود و نورافکنی هم 24 ساعته روشن بود تا مبادا زندانی هوس خواب در سر بپرورد.

تحمل انفرادی و بازجویی‌های طولانی امری بود که باید به آن عادت می‌کردم. اما درکنار انفرادی، بی‌خوابی‌های مکرر در نتیجه جلسات بازجویی چند ساعته و ایستادن بر روی یک پا و ضرب و شتم و سیلی‌های پیاپی نیز ترجیع بند این روزها بود. فشارها و آزار ناشی از عدم اطاعت از خواست بازجویان آنقدر بود که گاهی باعث می‌شد در حین بازجویی از هوش بروم.

طی 86 روز انفرادی هیچ وقت آسمان را ندیدم و طی هفت ماه بازداشت در بندهای امنیتی 209 و 240 تنها شش بار از حق هواخوری برخوردار شدم و پس از دوران انفرادی و حتا پایان بازجویی و برگزاری دادگاه هر دو هفته تنها یک بار اجازه تماس تلفنی کوتاهی آن هم با حضور بازجو با خانواده را داشتم

گاهی نیز که گویی باید مشت آهنین از آستین بازجو بیرون می‌آمد، چنین می‌شد و چندین بار آن‌چنان بازجوی پرونده، گلویم را تا حد خفگی می‌فشرد که بی‌هوش برزمین می‌افتادم و تا روزها از شدت درد در ناحیه گلو، خوردن آب و غذا برای‌ام زجرآور می‌شد. البته صدمات ناشی از شکنجه تنها متوجه یک زندانی چون من نیست بلکه به شخص بازجو و شکنجه‌گر نیز آسیب می‌رساند تا جایی که به یاد دارم در جریان یکی از بازجویی‌ها پس از ضربات متعدد و مکرر بازجو که با پشت دست به دهان و دندان‌هایم می‌کوبید متوجه ایراد جرح بر روی انگشتان دست‌اش شدم.

بازجویان حتا از فریاد و ناله‌های من نیز در هنگام ضرب و شتم علیه دیگر زندانیان استفاده می‌کردند به طوری که بعدها از برخی زندانیان شنیدم که با ترتیب دادن جلسات بازجویی هم‌زمان ضجه‌های من را به گوش سایر زندانیان می‌رسانده‌اند تا آن‌ها را نیز بدین وسیله تحت فشار و شکنجه روحی و روانی قرار دهند.

بدین ترتیب بازجویی‌ها تنها یک هدف داشت: بریدن زندانی و اعتراف او به آن‌چه بازجو می‌خواهد و البته وقتی می‌پرسیدم که چگونه می‌توان برای اعتراف گرفتن دست به چنین رفتارهایی زد، پاسخی چنین می‌شنیدم که «به گفته بنیانگذار انقلاب، حفظ نظام اوجب واجبات است.»

در ماه اول بازجویی مدام این جمله را از زبان بازجوها می‌شنیدم که «خونی ریخته شده و نظام ترک برداشته و خیلی از شماها باید اعدام شوید و شاکی شما نیز نظام است.» هر بار نیز که در بازجویی «مطابق میل بازجو» و به تعبیر آن‌ها «مطابق مصلحت نظام» پاسخ نمی‌گفتم، گفته می‌شد که «یا جواب باید مطابق آنچه باشد که ما می‌خواهیم یا باید همین برگه بازجویی را بخوری و قورت بدهی» و این فقط تهدید نبود بلکه پس از رد خواسته‌هایشان با زور و فشار برگه‌های بازجویی به من خورانده می‌شد و جالب آن‌که این عمل حتا یک‌بار در ماه مبارک رمضان و در هنگامی که روزه‌دار بودم نیز انجام شد، البته وقتی کتک‌زدن و فحش‌های ناموسی در شب‌های مبارک قدر حرمتی نداشته باشد، دیگر هر رفتاری مجاز خواهد بود.

جناب آیت‌اله خامنه‌ای

از همان ابتدای بازجویی من را وادار به تک‌نویسی علیه دوستان و نزدیکان کرده و وقتی مقاومت کردم علاوه بر ضرب و شتم و سیلی‌های پیاپی با این پاسخ بازجو مواجه شدم که «باید تک‌نویسی کنی تا شخصیت کذایی‌ات خورد شود.» شاید از همین رو و برای خورد شدن و تحقیر شخصیتی من بود که مرتبن می‌خواستند به روابط و مسایل اخلاقی ناکرده خود نیز اعتراف کنم و وقتی می‌گفتم این سخنان درست نیست و من نمی‌توانم علیه خود به دروغ اعتراف کنم با فحش‌های رکیک و ضرب و شتم و این پاسخ آن‌ها روبرو می‌شدم که «فاحشه‌ای را در دادگاه می‌آوریم تا علیه تو اعتراف کند و بگوید که رابطه نامشروع با تو داشته است.»

تخصص بازجوی نظام جمهوری اسلامی و به اصطلاح سربازان گمان امام زمان در استعمال الفاظ رکیک و فحش های ناموسی – رکیک‌ترین فحش‌هایی که به هیچ عنوان در این نامه نمی‌توان به آن اشاره کرد و حتا برای اولین بار در عمرم به گوشم می‌خورد-  برای‌ام تجربه دردناکی بود و در ادامه همین بازجویی‌ها و فحاشی‌ها وقتی از بازجوی خود می‌شنیدم که «بلایی سرت می‌آوریم که وقتی بیرون اسم 240 را شنیدی بدنت بلرزد»، از خود می‌پرسیدم که چگونه یک دستگاه امنیتی می‌تواند با چنین تهدیدها و ارعاب‌هایی امنیت را در کشور برقرار کند و عاقبت چنین روش‌هایی به کجا خواهد رسید؟ آیا با تکیه بر انهدام روانی و شخصیتی زندانیان به عنوان حلقه مکمل شکنجه و سرکوب می‌توان به عدالت دست یافت؟ اینکه در رفتار ضابطان هیچ ضابطه‌ای جز قاعده اعتراف گیری به هر قیمت، حکم‌فرما نباشد با کدام  اصول اخلاقی، شرعی و انسانی سازگار است؟ بازجویان در تمام طول بازجویی بارها به مادر مرحومه‌ام که زنی مومنه و مادر شهید است، با بدترین وجه ممکنه، مورد فحش وناسزا و الفاظ رکیک قرار می‌دادند، همسر فداکارم، بارها به‌رغم آن‌که زنی مسلمان و مومنه و همسر شهید است(و با آنکه می‌دانستند من با همسر برادر شهیدم ازدواج نموده‌ام) به‌عنوان….. می‌نامیدند و خواهرن و نوامیس مرا به فجیع‌ترین وجه ممکن با لقب ….  مورد دشنام و توهین قرار می‌دادند. این ابراز مکرر الفاظ ناشایست از مدافعین نظام اسلامی شامل حال برادر شهیدم نیز می‌شد و هدیه‌ی خانواده ما به مهین را منافق می‌خواندند.

این سخنان عصبانیت مرا نیز برانگیخت و به درگیر شدن من با آنان نیز منجر شد که البته نتیجه آن فرو کردن سر من در چاه توالت بود، آن چنان که کثافت‌های درون توالت به دهان و حلق من وارد و به مرحله خفگی رسیدم. سرم را بیرون آوردند و گفتند که می‌رویم و تا شب برمی‌گردیم و تو تا آن زمان وقت داری که به مسائل اخلاقی‌ات اعتراف و خودت را خلاص کنی

آنان نه تنها برای ما، که برای مسوولان سابق و فعلی کشور نیز هیچ حرمتی قائل نبودند و بارها شاهد بودم که با فحاشی و الفاظ زشت و زننده از شخصیت‌هایی هم‌چون حجت‌الاسلام سیدحسن خمینی( به عنوان لپ گلی، بچه مزلف، و از نظر اخلاقی مسئله‌دار و…)، آیت‌اله هاشمی‌رفسنجانی (فاسد و…)، میرحسین موسوی (دجال و…)، حجه‌الاسلام مهدی کروبی (فاسد مالی و اخلاقی و…)، حجت‌الاسلام سیدمحمد خاتمی ( فاسد اخلاقی و با نام بردن از برخی زنان مسلمان و متدین مدعی رابطه ایشان با آن زنان بودند)، آیت‌اله موسوی خوئینی‌ها ( مفسد و… ) یاد می‌کردند. در حالی که حتا برخی از این افراد را در طول زندگی خود ندیده بودم، و می‌خواستند که سخنانی علیه آن‌ها در دادگاه به زبان آورم. در خصوص آقایان کروبی و عبداله نوری می‌خواستند واژه‌های سخیفی و ناشایستی علیه آنان در دادگاه به زبان آورم. در مورد آیت‌اله  موسوی خوینی می‌گفتند که شما باید از ایشان در دادگاه اسم بیاورید و بگوید ایشان در به اصطلاح فتنه، نقش اصلی و محوری را داشته و صحنه‌گردان و طراح اصلی فتنه بوده است در حالی‌که تاکنون هیچ‌گاه ایشان را ندیده‌ام. در این رابطه گفتنی است که در مودبانه‌ترین حالت ذکر نام این شخصیت‌ها، فی‌المثل جناب آقای هاشمی را همیشه «اکبر شاه» خطاب کرده و می‌گفتند که همه این‌ها را به زندان می‌آوریم. گویی اراده بازجو بالاتر از دستگاه قضایی و هر قانونی است چرا که حتا بازجویان مدعی بودند که احکام قضایی را نیز آنان صادر می‌کنند. شاید ذکر این نکته ضروری باشد که قاضی پرونده من(قاضی صلواتی) مطرح می‌کرد که اگر بازجویان از تو راضی باشند، شما را آزاد می‌کنم؛ که این خود موید میزان استقلال مقام قضا از ضابطین خود است.

به فشار برای اعتراف اخلاقی علیه خود اشاره کردم و اکنون برای آنکه سخنم را دقیق‌تر کرده باشم، شرح تنها یکی از جلسات بازجویی خود در یک سلول، درخصوص مسایل اخلاقی را بازگو می‌کنم باشد که این نمونه کثیف اعمال شده در حق من با معیارهای اخلاق و عدل و انصاف و رفتار و سیره علوی و نبوی سنجیده و تطبیق داده شود: باری دریک سلول کوچک بازجوها به سراغ من آمدند و گفتند که آیا تصمیمت را به اعتراف گرفته‌ای؟ پرسیدم که درچه خصوصی؟ گفتند در مورد مسایل اخلاقی، گفتند «همه مسایل اخلاقی که داری بگو و خودت را خلاص کن و هرآن‌چه از دیگران نیز می‌دانی بازگو کن.» آن‌ها به دروغ خبر از مسایل اخلاقی برخی از زندانیان و مسوولان سابق نظام می‌دانند و ادعا می‌کردند که از فلان فعال سیاسی اعترافاتی در مورد روابط نامشروع اش گرفته‌ایم. بصورت مداوم  مسایل مربوط به  پرونده دیگران که یا با زور و فشار و شکنجه از آنان اخذ شده بود  و یا اساسن کذب محض و دروغ بود را به هدف تخریب چهره‌ی آنان مطرح می‌کردند که البته بعدها متوجه شدم که این حربه و شیوه کثیف بیت‌الغزل بازجویی از زندانیان سیاسی پس از انتخابات به ویژه چهره‌های سرشناس بوده است.(بطور مثال در خصوص یکی از چهره‌های برجسته و متدین اصلاحات، بارها مسایلی در خصوص ارتباط ایشان با زنان شوهر‌دار را مطرح می‌کردند)

در آن شرایط، که اصرار به اعتراف به داشتن رابطه‌ی نامشروع با دیگران، جهت به اصطلاح خلاص‌کردن و پاک شدن من وجود داشت. هر چه قسم خوردم که به زنم پایبند بوده‌ام و گفتم که به رئیس تیم‌تان هم گفته‌ام طرح این مسایل هیچ مشکلی را حل نمی‌کند و وارد این اتهامات ناروا نشوید و بس کنید. پاسخ می‌دادند که ما می خواهیم تو اعتراف کنی تا نشانه صداقت و همکاری ات باشد و اگر روی کاغذ بنویسی و اعتراف کنی در حکمت تخفیف داده می‌شود و در غیر این‌صورت برخوردها تندتر خواهد شد. آن‌ها هم‌چنین می‌گفتند که البته اعتراف تو به ما کمکی نمی‌کند چون ما همه چیز را می دانیم و این اعتراف فقط کمکی به خودت است. گفتند که می رویم و برمی‌گردیم و در این فاصله با فکر و حوصله و درنظر گرفتن عواقب، آن‌چه لازم است را روی کاغذ بنویس. به  آن‌ها گفتم که جوابم از اکنون روشن است که در نتیجه سیلی‌های محکمی بر صورتم فرود آمد پس از این مجادله بازجویان از سلول بیرون رفتند و من با خدای خود عهد کردم که در مقابل آن‌ها کوتاه نیایم و هیچ چیز خلاف واقعی را نپذیرم و بر کاغذ نوشتم که «من هیچ رفتار و عمل غیراخلاقی نداشته‌ام.»

اما تجربه زندان اوین و بازجویی‌های پرحاشیه ماموران وزارت اطلاعات، فرد را به آنجا می‌کشاند که حتا علیه خود به دروغ در دادگاه اعتراف کند و جالب این است که این اعترافات دروغ مبنای رای و حکم قاضی نیز قرار می‌گیرد

در فضای دلهره و انتظار، مدت مدیدی را منتظر ماندم تا بازجویان برگردند. پس از ساعتی بازگشتند و پرسیدند که آیا آن‌چه باید را نوشته‌ای یا نه؟ و من نیز بیان داشتم همان را که به شما قبلن هم گفته بودم نوشتم. کاغذ را از من گرفتند و خواندند. پس از خواندن کاغذ بازجویی، به من هجوم آورده و با مشت و لگد و سیلی به جان من افتادند و به خود و خانواده‌ام تا جای ممکن فحاشی کردند و پس از کتک کاری مفصل و تحقیر و توهین گفتند «به تو اثبات می‌کنیم که حرام‌زاده و ولدزنا هستی.»

این سخنان عصبانیت مرا نیز برانگیخت و به درگیر شدن من با آنان نیز منجر شد که البته نتیجه آن فرو کردن سر من در چاه توالت بود، آن چنان که کثافت‌های درون توالت به دهان و حلق من وارد و به مرحله خفگی رسیدم. سرم را بیرون آوردند و گفتند که می‌رویم و تا شب برمی‌گردیم و تو تا آن زمان وقت داری که به مسائل اخلاقی‌ات اعتراف و خودت را خلاص کنی. می‌گفتند که «باید کاملن توضیح دهی که با چه کسی در چه زمانی و در کجا و چگونه ارتباط داشته‌ای و حتا از من می‌خواستند که در برگه بازجویی‌ام بنویسم که «در دوران کودکی مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌ام.» بارها به تجاوز و استعمال بطری و شیشه نوشابه و چوب تهدید می‌شدم تا جایی که فی‌المثل بازجوی وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی بیان می‌کرد که چوبی را در …. استعمال می کنیم که صدتا نجار نتواند آن‌را در بیاورد. و می‌گفت مسایلی در خصوص مسئله‌دار بودن اخلاقی شماها به سایت‌ها سفارش داده‌ایم که به زودی در سطح جامعه بصورت بلوتوث یا سی‌دی منتشر شود. در شرح این واقعیت تاسف‌آوری که حکایت از فروپاشی نظام اخلاقی در میان ماموران منتسب به یک حکومت دینی دارد و یادآوری آن نیز برایم عذاب‌آور است به همین مقدار بسنده می‌کنم تا روشن شود که یک زندانی سیاسی محبوس در اوین برای اعتراف به ناکرده‌های خود تحت چه فشارهایی قرار می‌گیرد. و این پرسش را در برابر شما مطرح کنم که آیا وجود این برخوردها بدین مفهوم نیست که حکم‌رانان و حاکمان فعلی نظام جمهوری اسلامی در آزمایش عدالت اخلاق و انسانیت مردود شده‌اند؟ گرچه این وقایع بی‌سابقه نبوده و حتا افکار عمومی نیز با انتشار جریان بازجویی از همسر سعید امامی در سال‌ها پیش بدان پی‌برده بوده‌اند اما جریان بازجویی‌ها از زندانیان سیاسی در سال  88 نشان داد که آن واقعه یک تخلف موردی نبوده و اراده‌ای برای برخورد با این بی قانونی‌ها در کشور وجود ندارد. آنان بصورت مداوم بر این نکته پای می‌فشردند که ما به پشتوانه‌ی رهبری از هرگونه برخوردی برای رسیدن به هدف استفاده می‌کنیم و هیچ خط قرمزی برای رسیدن به اهداف خود نداریم و استفاده از هر روشی برای وادار‌سازی افراد و منتقدین به پذیرش القائات بازجویان در راستای حفظ نظام را مشروع بلکه واجب می‌دانستند.

مقام رهبری

برای آنکه از ذهنیت تیم بازجویی و فضای حاکم بر آن بیش‌تر اطلاع داشته باشید نیز سخنی را نقل می‌کنم که یک‌بار بازجو در جلسه بازجویی به من گفت و با زبانی آکنده از نفرت و خشم فریاد زد «حاضر بودم گردن هاشم آقاجری را بعد از سخنرانی همدان از پشت با دست‌های خودم می‌بریدم و حتا اگر پس از آن هفت بار اعدام می شدم راضی بودم، اما به خاطر مصلحت نظام و برای آنکه به پای نظام نوشته نشود این کار را نکردم و در مورد امثال تو نیز همین‌طور است.» آن بازجو می‌گفت که در قنوت نماز به جانب خدا استغفار می‌کند که نتوانسته است حکم او را اجرا کند و امثال ما را به خیال خود، به جهنم بفرستد.

البته به باور من این سخنان بازجویان ادعایی بی پایه بود چرا که آنان در واقع به هیچ ایدئولوژی اعتقاد نداشته و حتا به قرائتی غیر رحمانی و خشونت‌آمیز از دین نیز پایبند نیستند و تنها حضور در قدرت و بهره‌مندی از منافع آن و هم‌چنین کینه و نفرت نهادینه شده در آنان است که انگیزه این افراد در ماموریت‌های غیرانسانی‌شان را تشکیل می‌دهد.

رهبر جمهوری اسلامی

دروغ هم‌چنان که در فضای جامعه رواج پیدا کرده و ابزار حکم‌رانی گشته است در داخل زندان نیز ابزار کارآمد بازجویان است. مبنای حرکت بازجویان در تمامی مراحل بازجویی «دروغ و فریب» است به طور نمونه آن‌ها در مورد وضعیت سیاسی کشور اخبار و تحلیل‌های کذب به زندانیان داده و سعی در تخریب روحیه آنان داشتند به طور نمونه پس از راهپیمایی روز قدس به سراغ ما آمده و می‌گفتند که «50 نفر در در این روز به خیابان‌ها آمده و مردم آقای خاتمی را کتک زده و ما وی را نجات داده‌ایم.» و یا می‌گفتند که «خشم مردم از موسوی چنان است که یک گردان محافظ برای حفاظت از جان وی گذاشتیم که مردم او را نکشند.» در دادگاه من، عنوان شد که طی سفری به آلمان، آموزش انقلاب مخملین دیده‌ام، در حالی که پاسپورت من سال‌هاست توسط وزارت اطلاعات توقیف شده و اساسن تاکنون هیچ گونه سفری به اروپا و کشورهای غربی نداشته‌ام. بازجویان تلاش بسیاری داشتند تا فضای سلول انفرادی را به صحرای محشر و دادگاه عدل الهی تعبیر کنند و می‌گفتند تصور کنید در روز قیامت هستید و باید به همه گناهان خود اعتراف کنید. البته تفاوتی را در نظر نمی‌گرفتند و آن این بود که در قیامت اعضا و جوارح انسان علیه او به سخن در می‌آیند اما در سلول انفرادی و تحت بازجویی و فشار جسمی و روحی، زندانی مجبور به اعتراف دروغ علیه خود نیز می‌شود بلکه از دستان بازجو و مشت‌های آهنین آن‌ها رهایی یابد. برای بازسازی چنین محشری بارها متهمین در سلول‌های کناری را مورد کتک و ضرب و شتم قرار می‌دادند تا علاوه بر فشار روحی و شکنجه‌ی ما، ضجه‌های دردمندانه مضروبین، یادآور عذاب الهی در محشر کبرا باشد.

آری چنین است رفتارهایی که در چارچوب حکومت ولایی و باتوجیه حفظ نظام با منتقدان و مخالفان انجام می‌شود و این موید این گزاره است که نظام مبتنی بر چنین قرائتی از حکومت دینی تحمل هیچ نوع مخالفت و اعتراض قانونی را هم ندارد. در حالی که اساس حکومت پیامبر به عنوان نمونه کامل یک حکومت دینی بر مدارا و مهربانی با مردم استوار بود هم‌چنان‌که در قرآن کریم می‌خوانیم:

فَبِمَا رَحْمَهٍ مِّنَ اله لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ کُنتَ فَظّاً غَلِیظَ الْقَلْبِ لاَنفَضُّواْ مِنْ حَوْلِکَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِی الأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَکَّلْ عَلَى اله إِنَّ اله یحِبُّ الْمُتَوَکِّلِینَ.

به برکت رحمت الهى، در برابر آنان (مردم) نرم و مهربان شدى و اگر خشن و سنگ‌دل بودى، از اطراف تو، پراکنده مى‏شدند. پس آن‌ها را ببخش و براى آن‌ها آمرزش بطلب و در کارها، با آنان مشورت کن. اما هنگامى که تصمیم گرفتى، قاطع باش و بر خدا توکل کن. زیرا خداوند متوکلان را دوست دارد. (آیه 159 سوره آل عمران )

جناب آیت‌اله خامنه‌ای

اما آن‌چنان‌که توضیح دادم، بسیار تحت فشار قرار گرفتم تا در دادگاه علیه خود، دوستان و مجموعه سیاسی که با آن‌ها هم‌کاری می‌کردم و بیش‌تر از همه، علیه جناب آقای مهدی کروبی که در جریان انتخابات دهم ریاست جمهوری از ایشان حمایت کرده بودم اعتراف کنم و می‌گفتند «باید اعتراف کنی تا حُر شوی و پس از آن برای اسلام شمشیر بزنی.»

در ادامه چنین فشارهایی و پس از86 روز انفرادی و بعد از 50 روز بی‌خبری مطلق، عدم دست‌رسی به تلفن و ملاقات با خانواده (که منجر به طرح این پرسش در رسانه‌ها شده بود که آیا عبداله مومنی زنده است؟) پس از انجام تمرین زیرنظر بازجویان برای اعتراف علیه خود روانه دادگاه شدم. درحالی‌که نه اجازه داشتم وکیلی برای خود اختیار کنم و نه البته علاقه‌ای داشتم حتا با اختیار کردن وکیل – وکیل تسخیری و مورد تایید و هماهنگ با بازجویان- به دادگاهی مشروعیت بخشم که دفاعیه متهمش پیش از محاکمه به او دیکته شده است. بازجویان به دروغ به من گفته بودند که قبل از مهرماه (1388) بدون حکم از زندان آزاد می‌شوی و کافیست در دادگاه متن موردنظر را بخوانی تا از بند رهایی یابی. من اما به‌دنبال آن نبودم که با اعتراف در دادگاه علیه خود، از زندان رهایی یابم بلکه تنها به دنبال آن بودم که از فشار روحی و جسمی شبانه‌روزی بازجوها و مشت آهنین آن‌ها خلاصی پیدا کنم، تا لااقل هر روز با فحش‌های رکیک و ناموسی خطاب به خود و خانواده‌ام مواجه نشوم، تا برای پذیرش یک اعتراف دروغ سرم را داخل چاه توالت فرو نکنند، تا از ضرب و شتم‌های پیاپی و سیلی و مشت بازجو خلاصی یابم، تا تهدید مداوم به اعدام و اعمال روش‌های کثیف در بازجویی تمام شود، تا مگر داستان کثیف اعتراف کردن به انحرافات اخلاقی نداشته، پایان یابد. به این ترتیب بود که با دفاعیه‌ای که برایم آماده شده بود به دادگاه رفتم. در دادگاه تلاش کردم متن دفاعیه را به گونه‌ای بخوانم که مشخص باشد انشایی دیکته شده را از رو می‌خوانم. باید علیه خود اعتراف می‌کردم و متنی دیکته شده را که به مثابه کیفرخواست علیه خود بود به عنوان دفاعیه می‌خواندم، بدون آن‌که اعتقادی به آن داشته باشم. باور کنید تردیدی وجود ندارد که حتا یک گناه‌کار نیز علاقه‌ای به اعتراف در دادگاه در برابر عموم ندارد.

جرم ما این بوده و هست که برای بهبود شرایط کشور اصلاحات و دموکراسی را مناسب‌ترین روش می‌دانیم و می‌خواستیم قدرت نامحدود نهادهای بازدارنده دموکراسی را محدود کنیم

اما تجربه زندان اوین و بازجویی‌های پرحاشیه ماموران وزارت اطلاعات، فرد را به آنجا می‌کشاند که حتا علیه خود به دروغ در دادگاه اعتراف کند و جالب این است که این اعترافات دروغ مبنای رای و حکم قاضی نیز قرار می‌گیرد. اگرچه من بارها در دوران بازجویی و بازداشت با فحاشی بازجوها خطاب به قاضی و دادستان نیز مواجه شدم؛ گویی که از نگاه آن‌ها قاضی و دادستان در روند صدور حکم هیچ تاثیر و نظری ندارند و این آن‌ها هستند که برای دستگاه قضایی کشور و کل نظام تصمیم می‌گیرند. در مورد عدم استقلال دستگاه قضا و مقامات قضایی نیز تنها به اولین جلسه ملاقات با دادستان جدید تهران یعنی آقای دولت آبادی اشاره می‌کنم. گرچه اوج فشار و شکنجه‌ها علیه من در دوره دادستان سابق تهران بود و ملاقات من با آقای جعفری‌دولت آبادی نیز پس از 5 ماه بازداشت و برگزاری دادگاه صورت می‌گرفت و طبعن انتظار چندانی نداشتم اما بازجوی مربوطه پیش از انجام این ملاقات موکدن به من گفت که نیاز نیست چیزی از آنچه بر من رفته است به دادستان بگویم و تصریح داشت که «دادستان هیچ کاره است و همه کاره من هستم» بازجو به من گفت که در ملاقات با دادستان بگو «وکیل نمی‌خواهم» و در نهایت این ملاقات نیز در حضور بازجویی که تجربه شکنجه‌های چند ماهه او بیش از هر چیزی برایم ملموس و باورپذیر بود انجام پذیرفت و بدیهی است که در این شرایط سخنی برای گفتن با مقام قضایی باقی نمی‌ماند.

مقام رهبری

باید توجه داشت که آیا قدرت نمایی نهادهای امنیتی در برابر مردم و جایگاه بالادستی آن‌ها در تصمیم‌گیری های مربوط به روند سرکوب و مهار و کنترل تحولات سیاسی اجتماعی نشان از کاهش مشروعیت حاکمیت نداشته و وابستگی حکومت به قدرت سرکوب را به ذهن متبادر نمی‌کند؟ و آیا این باور هنوز در ذهن حاکمان ما ایجاد نشده که راه حل استفاده از زور برای ادامه حکومت منسوخ شده است؟ و آیا اینان هم‌چنان پاسخ مناسب برای اعتراض، مخالفت و حق خواهی را سرکوب می‌دانند؟

بیش از چهارصد روز از بازداشت من می‌گذرد و اندکی پیش از عید نوروز نیز که با وثیقه‌ای سنگین از زندان آزاد شده و به مرخصی کوتاهی آمدم، به دلیل نپذیرفتن اراده تیم بازجویی به ادامه اعتراف علیه خود و دیگران در خارج از زندان، به حبس بازگشتم. به آگاهی می‌رسانم من هم‌چنان به اعتقاداتی که پیش از بازداشت داشته‌ام پایبندم و آن‌چنانکه توضیح دادم سخنانی را که تحت فشار در دادگاه روخوانی کردم، بیان اعتقاد خود نمی‌دانم.

جرم ما این بوده و هست که برای بهبود شرایط کشور اصلاحات و دموکراسی را مناسب‌ترین روش می‌دانیم و می‌خواستیم قدرت نامحدود نهادهای بازدارنده دموکراسی را محدود کنیم. پرسش من این است که آیا حمایت از خواست ملت ایران برای دست‌یابی به دموکراسی کیفری برابر با تحمیل رفتارهای غیرانسانی و ظالمانه دارد؟ آیا هنوز زمان آن نرسیده که بپذیریم بیان و باور هیچ فرد و یا جریانی نباید موضوع محاکمه قرار گیرد؟

و آیا انتظار این‌که در صورت ثبوت شکنجه، شکنجه‌گر محاکمه شود انتظار گزافی است؟ اگر به دنبال دفع عملی ظالم و رفع ظلم هستیم محاکمه شکنجه‌گران است که می‌تواند به تشویق راه‌های موثر و عملی برای اجرای عدالت بیانجامد و این کاستن از ظلم و استبداد است که می‌تواند زمینه‌ساز اجرای عدالت و قانون گردد.

در نهایت نمی‌دانم که این ظلم‌ها و شکنجه‌ها بر من و خانواده‌ام که گوشه‌هایی از آن روایت شد، با چه منطق و به چه قصدی انجام شده است و پاسخی نیز برای این پرسش نمی‌خواهم چرا که «صلاح مملکت خویش خسروان دانند.» اما آن‌چه می‌دانم این است که چنین رفتارهایی نه با عدالت و انصاف سازگار و نه با هیچ قانون وشرعی قابل توجیه است. امید که تشکیل یک کمیته حقیقت‌یاب، ما را از این ظلم‌های آشکار برهاند و لختی به سوی عدالت بکشاند.

وَلاَ تَرْکَنُواْ إِلَى الَّذِینَ ظَلَمُواْ فَتَمَسَّکُمُ النَّارُ وَمَا لَکُم مِّن دُونِ اله مِنْ أَوْلِیاء ثُمَّ لاَ تُنصَرُونَ.

و بر ظالمان تکیه ننمایید، که موجب مى‏شود آتش شما را فرا گیرد و در آن حال، هیچ ولى و سرپرستى جز خدا نخواهید داشت؛ و یارى نمى‏شوید! (قرآن کریم آیه 113 سوره هود)

والسلام

عبداله مومنی

مرداد ماه 1389

زندان اوین

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , 

۲ Comments


  1. reza
    1

    ba dorod
    in name baray ensanhay ba shakhsiat jay tafakor darad ama baray khamenaee ke khodash mosabeb inhame moshkelat fekr namikonam tofiri dashteh bashad In niz bogzarad omid daram dar dadgahay binolmelal be jaraem khamenee wa khanewadehash residegi shawad


  2. Farshid
    2

    مومنی دلاور، آینده از آن توست. پاینده بایست که ظلم رفتنی است. امید است روزی همه باهم ویرانی کاخ سست ظالمان را نظاره گر باشیم.