Saturday, 18 July 2015
25 September 2020

«اوین، مدرسه عشق»

2009 September 27

شبنم مددزاده، نایب دبیر شورای دفتر تحکیم وحدت تهران در روز یکم اسفند ماه 1387، توسط نیروهای امنیتی بازداشت گردید. وی پس از گذراندن بش از 70 روز در سلول انفرادی به بند عمومی 209 زندان اوین منتقل شد. علی رغم صدور قرار وثیقه دستگاه امنیتی با آزادی وی مخالفت نموده است. وی طی روزهای اخیر همراه با تعداد دیگری از زندانیان دیگر به قرنطینه نسوان زندان اوین موسوم به بند متادون انتقال یافته است. نامه زیر توسط این دانشجوی زندانی از قرنطینه زندان اوین نگارش یافته و از سوی «کمیته گزارشگران حقوق بشر» منتشر می شود.

20090927-madadzadeh-koocheh

به نام آزادی، آگاهی و عدالت

اوین، مدرسه عشق

روزهای آخر زمستان بود که تربیت معلم را به ناچار رها کرده و به اوین آمدم، من که باید در میان هم دانشگاهی و هم کلاسی‌هایم ترم ششم از تحصیلم را ادامه می دادم، اکنون بند 209 زندان اوین پذیرای زندگی و تحصیلم شد. درست از اولین روز ماه اسفند، پا در یک مدرسه نهادم، جایی که با تمامی مدارس دنیا تفاوت داشت. مدرسه‌ای که هرکدام از سلول‌ها، کلاس درسش بود و تا مدت‌ها هر کلاس تنها یک دانش آموز داشت و بعد از ماه‌ها، هم کلاسی‌هایی نه هم سن که هم دل از هر گروهی، روزنامه نگار، خبرنگار، دانشجو و .. و از هر مسلکی؛ مسلمان، بهایی، مسیحی و .. به کلاست می‌آیند. سینه‌های دیوارها، تخته‌های سیاه و به جای یک معلم، هزاران معلم عاشق درس‌هایشان را روی دیواهای سلول نوشته و رفته‌اند،«ای کاش داوری، داوری، داوری در کار بود» ، «اندکی صبر، سحر نزدیک است»، « فاصبرو ان الله مع الصابرین»، «آیا فریادرسی هست؟»،«اگر تنهاترین تنها شوم بازم خدا هست»… و تو باید خود درس‌هایت را بیاموزی، درس‌هایی که تا به حال پشت هیچ نیمکتی و از زبان هیچ معلمی نشنیده بودی و روی هیچ تخته سیاهی نوشته نشده بود.

آری من ترم ششم از دانشگاه را در یک مکان دیگر، در « مدرسه عشق» با واحدهای درسی جدید آغاز کردم. قدم در مدرسه‌ای گذاشتم که هر روزش در سلول های انفرادی به اندازه 10 روز می گذشت و من 71 روز را اینگونه گذراندم.

بازجویی‌های مستمر، بی‌خبری از وضعیت خانواده و .. تمام ناخواسته‌های است که باید تحمل کنی!

« چو عاشق میشدم گفتم گرفتم گوهر مقصود

ندانستم که این دریا چه موج خون فشان دارد»

ولی آنچه که من در اولین درسم در کلاس کوچکم آموختم این بود که داشتن تحصیلات عالیه، مطالعات زیاد یا نویسنده‌ای خوب بودن و .. هیچ کدام نمی‌تواند در برابر «موج‌های خون افشان» یاریت کند، آن‌چه که باید داشته باشی تا «ناخدایت» بشود و عبور از این «دریا» را میسر کند دلدادگی است. راستی می‌بایست عاشق باشی، عشق به زندگی، به یک لحظه نفس کشیدن در هوای آزاد و ..

نازپرده تنعم نبرد راه به دوست

عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد

و آخر ترم،التهاب شب‌های امتحان را در برگ بازجویی و در برابر چشم مراقبانی که شبهه تقلبت را دارند تجربه می‌کنی و پاسخ تکراری و صادقانه را در برگ‌هایی با نشان « النجاه فی الصدق» پس می‌دهی و به جای نامه شرح حال به استاد! یادداشت عدالتخواهی به قاضی می‌نویسی و بدین ترتیب سراسر ترم گذشته دانشگاه را من در 209 اوین به پایان رساندم درحالی که دوست داشتم امتحاناتم را همراه با دوستانم پشت نیمکت‌های همیشگی بدهم و آخرین روزهای بهار 88 را همراه دوستان و هم دانشگاهی‌هایم باشم و با آنها به پیشواز روزهای داغ تابستان بروم. بهاری که من هیچ گاه در این‌جا نه آمدنش را حس کردم و نه رخت بربستنش را. در این سوی شهر،هیچ گاه بهار نمی‌شود چرا که هرگز« بهار از سیم‌های خاردار» نمی گذرد. دریغا، افسوس این رویارویی شد که آن روزها همواره در خواب می دیدم، رویایی که هیچ گاه رخت صادقانه به خود نپوشید. روزهای داغ تابستان با نسیم خنک « امید به آزادی» برایم قابل تحمل می شد ولی..

اکنون باران‌های پاییزی که هر شب بویش از پنجره سلولم، روحم را بی‌وثیقه آزاد می کند با شما همراهم می سازد. بارانی که صدای خوردن هر قطره‌اش به توری پنجره سلولم ترانه‌ای را برایم تکرار می کند. « ترانه‌ی زندگی» که خارج از این تنگی و وحشت «زندگی مثل همیشه جاریست»

آری باران‌های پاییزی شروع به باریدن کرده‌اند و زمین با گام‌های بلند به استقبال پاییز و روز اول ماه مهر می رود. مهرماه آغاز می‌شود و من اکنون بی‌انتخاب واحد ،بدون حذف و اضافه و حتی بدون ثبت نام وارد دانشگاه دیگر شدم:« بند متادون” »که هیچ نسبتی با من و رشته‌ام ندارد و یا کوچک‌ترین شباهتی به دانشگاه زیبایم. اما دل، ناشکیب قدم زدن بر سنگ فرش کهن دانشگاه و آرام گرفتن در سایه بید کهنسال دانشکده ریاضی است. جایی که بعد از چند قدم به دیوار نرسی و نفسی عمیق خنکی را به ریه هایت نریزد.

شبنم مددزاده

بند متادون/مهرماه 1388

20090927-nameh-koocheh

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|