شنبه, ۲۷ تیر ۱۳۹۴
01 September 2016
روشنان- تقدیم به زنان سرزمینم

«غمزه دل‌برکان»

۱۳۸۹ مهر ۲۳

یسنا یاوری/  رادیو کوچه

گوشه‌ی دامنش که سوخته است را جمع می‌کند. تکه‌ای از خمیر می‌چسبد روی پیشانی آهویی که خم شده است و دارد لیلی را نگاه می‌کند. کتفش درد دارد‌. شانه‌هایش را بالا می‌اندازد و خودش را به سمت عقب می‌کشد‌. دامن را کنار می‌زند‌. نوار باریک و سیاه پایین دامن روی جنگل نقش بسته بر روی آن می‌افتد‌. سیاهی‌، جنگل را می‌پوشاند و تاب می‌اندازد بر رودخانه‌ی حاشیه‌ی دامن‌. خم می‌شود تا دوباره خمیر را ورز دهد‌. عرق پیشانیش  را پاک می‌کند‌. دستش را می‌گذارد پشت کمرش و آرام خمیازه می‌کشد. خمیر را پهن می‌کند روی «ارفیده»[1]. می‌گذاردش توی تنور‌. خم که می‌شود صورتش را دور از تنور می‌گیرد تا بیش از این نسوزد‌. چشمانش می‌سوزد‌. می‌بندشان.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

هر بار با خود فکر می‌کند که بارهاست این کار را کرده است اما این چشم‌های لامذهب عادت نمی‌کنند‌. خنده‌اش می‌گیرد. مگر چشم هم عادت می‌کند به حرارت‌. مگر پوست است‌. می خندد و می‌گوید‌: «ای داد بیداد.»

دوباره خم می‌شود و نانی را از تنور بیرون می‌آورد‌. زیر لب زمزمه می‌کند: «لیلا وفای تور گردم … ناز غمزه‌های تور گردم … را می‌ری نازک نازک … »

چراغ اتاق که روشن می‌شود به خودش می‌آید. نگاهی به دخترش که چراغ را روشن کرده است می‌کند. دختر سلام می‌دهد و می‌رود سارق نان را می‌گذارد کنار مادر و گونه‌ی داغ او را می‌بوسد. سرمای لب‌های دختر شعفی را برای زن به هم‌راه می‌آورد. می‌گوید: «آمدی مادر جان … الان دیگه تموم می‌شه … چند لحظه صبر کن.»

دختر پشت به مادر می‌ایستد‌. تصویر تمام قدش می‌افتد توی شیشه‌های در‌. چادرش را روی سرش جا‌به‌جا می‌کند‌: «گرما خفه نمی‌شی توی این اتاق؟ یک هفته است کولرا رو گذاشتن اون طرف نمیان نصب کنن تو هم هیچی نگو … اه خسته می‌کنی آدم و مامان این‌جا این‌قدر گرمه که نیازی به تنور نیست. تو این هوای دم کرده همه چی خود به خود می‌پزه من موندم تو چطور نمی‌پزی.»

این را می‌گوید و چادرش را از سر در می‌آورد و می‌اندازد روی پای مادر.

سیاهی تمام جنگل را با آن درخت‌های تنیده در هم و رودخانه‌های لبریزش‌، می‌پوشاند‌. زن چادرش را کناری می‌اندازد و خیره می‌شود به آهویی که غمزه‌ی نگاهش در طره‌ی گیسوی لیلی پیچ خورده است‌. بلند می‌شود و کیفش را از توی طاقچه بر می‌دارد و دوعدد پنج هزارتومانی تا نخورده را به سمت دختر دراز می‌کند‌: «بیا دست خودت باشه بهتره. من که هوش و هواس درست و حسابی ندارم.»

دختر اخم‌هایش می‌رود توی هم‌. می‌نشیند کنار مادر و دست‌های ضمختش را توی دست می‌گیرد و می‌گوید‌: «مامان تو رو خدا .. امشب نه‌. من نمی‌رم بیا امشب و اصلن خونه نریم  زنگ می‌زنم به داوود می‌گم بیاد دنبالمون با موتورش ببرمون خونه‌ی خودشون‌. می‌دونی از کی نرفتیم خونه‌ی دایی‌؟ بابا هم از هرجا باشه صور و ساتش و درست می‌کنه تو که باید فحشه رو بخوری حالا یه شب نریم خونه مگه چی می شه‌؟ برم زنگ بزنم‌؟»

زن آخرین نان را هم از تنور در می‌آور‌د: «وقتی می‌دونی می‌گم نه چرا دوباره می‌پرسی؟ می‌خوای بیاد دم خونه‌ی داییت آبروریزی کنه؟»

دختر حرف زن را قطع می‌کند: «آخه از کجا بفهمه اون‌جاییم؟»

زن پول را توی دست دختر می‌گذارد‌: «چقدر تو ساده‌ای‌. بالاخره که می‌فهمه امشب نره دم خونشون بالاخره یه بار تو خماری واسه آبرو‌ریزی هم که شده می‌ره.  پاشو پاشو باید بریم دم خونه‌ی اون یارو .»دختر بی‌حوصله از کنار زن بلند می‌شود‌: «من نمی‌رم، چه خود چشم چرونش باشه چه زنش‌. اون بارم که رفتم دلم واسه تو سوخت که حال‌ندار بودی وگرنه … اصلن به ما چه که این مرتیکه غیرت نداره و زن و بچش و روونه‌ی خونه ساقی می‌کنه واسه این قدر زهر ماری.»

گوشه‌ی انبر، دست زن را زخم می‌کند و خونش شره می‌کند روی صورت لیلی که زلف آشفته‌اش را به باد سپرده است‌. دستش را زیر دامن قایم می‌کند تا دختر نبیند‌. با گوشه‌ی دامن پاکش می‌کند‌. چهارلای سارق را بر‌می‌گرداند روی هم و می‌گوید: «امشب خانم علایی دیر میاد نونا خشک نشه؟»

دختر اما توجهی نمی‌کند‌. دوباره چادرش را سر می‌کند‌. کمی خاک به هوا بلند می‌شود‌. به شیشه‌ی در نگاه می‌کند و با لب‌هایش ور می‌رود‌. زن خیره به دختر می‌گوید‌: «لبات و پاک کن مادر دیر وقته . خدایی نکرده همین باعث شر می‌شه.»

دختر با اکراه لب‌هایش را پاک می‌کند‌. موهای سیاهش را می‌چپاند زیر روسری: «بریم؟»

مادر بلند می‌شود و می‌ایستد‌. دامنش را می‌تکاند. دختر چراغ را خاموش می‌کند.

1. ارفیده: وسیله‌ای چوبی یا سنگی که با آن نان را در تنور می‌گذارند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , ,