Saturday, 18 July 2015
30 October 2020
کوچه سلامتی‌– لپتین و التهاب بافتی

«موضوع کاهش وزن»

2010 October 16

دکتر آویده مطمئن‌فر / رادیو کوچه

avideh@avideh.net

شما احتمالن تا به‌حال چندین‌بار شنیده‌اید که من درباره‌ی «لپتین» ‌Leptin‌ صحبت کرده‌ام. لپتین اولین «ادینوکین» Adinokine  شناخته‌شده توسط انسان است. «دکتر جفری فریدمن» Dr Geoffrey Friedman  در سال ۱۹۹۴ کشف کرد که سلول‌های چربی موش‌هایی که به‌طور ژنتیکی چاق هستند، قادر به تولید لپتین نیستند. لپتین، هورمونی است که توسط سلول‌های چربی تولید می‌شود و اسباب تحریک سوخت‌وساز بدن و کاهش اشتها است. عمل‌کرد لپتین، تابع یک بازخورد منفی است. در موش‌ها زیاد‌شدن وزن به زیاد‌شدن تولید لپتین می‌انجامد، که خود باعث کاهش اشتها و تحریک سوخت چربی است. این فرایند «خود اصلاح ساز» هوموستازی نامیده می‌شود. و اما افرادی  که دچار اضافه وزن مزمن هستند، به نظر می‌رسد که دچار کمبود لپتین نیستند، بلکه بدن آن‌ها نسبت به لپتین مقاومت نشان می‌دهد. کاهش وزن با وجود مقاومت به لپتین، فرآیندی بسیار دشوار است.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

یکی‌دیگر از ادینوکین‌های شناخته شده توسط انسان، «ادیپونکتین»  Adiponectin  است. ادیپونکتین هورمونی است که توسط سلول‎های چربی تولید می‌شود و اشتها را محدود می‌کند و سوزاندن چربی را سبب می‌شود. مردمی که از اضافه وزن مزمن رنج می‌برند، بر خلاف مورد لپتین، که مقاومت به آن سبب افزایش وزن می‌شود، از کمبود ادیپونکتین رنج می‌برند. وقتی که غذا به اندازه‌ی کافی در دست‌رس نیست و ذخیره چربی کاهش می‌یابد، سطح ادیپونکتین افزایش می‌یابد و به سلول‌های عضلانی کمک می‌کند که قند بیش‌تری را از خون جذب و از چربی به‌عنوان سوخت استفاده کنند. وقتی که ذخیره‌ی چربی افزایش می‌یابد، سطح ادیپونکتین افت می‌کند و میزان سوزاندن چربی به‌عنوان سوخت، کاهش می‌یابد. این فرایندی است که به بدن اجازه می‌دهد که در زمان وفور نعمت، چربی را ذخیره کند.

تقریبن تمام نظریه‌ها در مورد از دست‌ دادن وزن اضافی، حتا آن‌هایی که بر اساس کم‌تر خوردن و بیش‌تر ورزش کردن بنا شده‌اند، در حفظ وزن ایدآل به دست آمده، شکست خورده‌اند. من فکر می‌کنم  که شاید تنها راهی که علم می‌تواند بر اساس آن، آسیب‌های ناشی از فرآیندهای تکنولوژیک را در مورد مشکل اضافه وزن خنثا سازد، درک موضوع مقاومت به لپتین باشد. از بین همه‌ی نظریه‌های موجود که در تلاش برای مبارزه با مقاومت به لپتین هستند، درک ارتباط ثابت شده‌ای که بین چاقی، لپتین و التهاب بافتی  «Inflammation»  وجود دارد، کلید بزرگی برای حل مشکل اضافه وزن خواهد بود.

از زمان یونانیان باستان تا به گذشته‌ای نه‌چندان دور، همه فکر می‌کردند که التهاب بافتی، هم‌واره با علایمی نظیر قرمزی پوست، گرما، درد و تورم هم‌راه است. در اواخر قرن بیستم، دانش‌مندان اساس شیمیایی التهاب بافتی را کشف کردند. امروز، التهاب بافتی به‌عنوان یک حالت شیمیایی شناخته می‌شود که می‌تواند در تمام یا بخشی از بدن، بدون نشان دادن علایمی ظاهری وجود داشته باشد. ما می‌توانیم حضور التهاب بافتی را با اندازه‌گیری سطح مواد شیمیایی ضدالتهاب در بافت ملتهب و یا در خون مشخص کنیم. این مواد شیمیایی، به سلول‌های بدن انسان صدمه‌ی‌ جدی وارد می‌کند. آن‌ها «واسطه التهاب» نامیده می‌شوند، درست مثل واژه «سران فتنه» که ما عادت به شنیدن آن داریم. بسیاری از ادیپونکتین‌ها، از جمله لپتین، واسطه‌های التهاب هستند. هر‌چه سطح چربی ذخیره شده در بدن شما بیش‌تر باشد، سطح این میانجی‌های التهاب و در نتیجه، التهاب بیش‌تر خواهد بود.

از بین همه‌ی نظریه‌های موجود که در تلاش برای مبارزه با مقاومت به لپتین هستند، درک ارتباط ثابت‌شده‌ای که بین چاقی، لپتین و التهاب‌بافتی Inflammation  وجود دارد، کلید بزرگی برای حل مشکل اضافه وزن خواهد بود

برای مدت‌های طولانی، داشتن اضافه وزن و ابتلا به آرتروز، در ارتباط مستقیم با یک‌دیگر قرار داشتند، چرا‌که پزشکان فکر می‌کردند که سنگین بودن، باعث فشار زیاد و پاره‌گی‌هایی در بافت‌های مفاصل است، ولی تحقیقات اخیر نشان داده ‌است که لپتین تولید شده توسط سلول‌های چربی در مفاصل هستند که باعث التهاب بافتی می‌شود و به آرتروز می‌انجامد. لپتین هم‌چنان باعث تولید یک ماده شیمیایی ضدالتهاب به نام «تی جی اف بتا»   TGF Beta  یا همان فاکتور رشد بتا می‌شود. «تی جی اف بتا» بخشی از حلقه‌ی بازخورد منفی است که باعث کاهش التهاب بافتی است. اما یکی‌دیگر از اثرات «تی جی اف بتا»، تحریک رشد استخوان است که رشد بیش از حد استخوانی، یعنی همان مشخصه‌ی آرتروز را سبب می‌شود.

التهاب بافتی و چربی، رابطه‌ی بسیار پیچیده‌ای با هم دارند. هم‌چنین التهاب بافتی، سطح «انسولین»  Insulin  و «کورتیزول» Cortisol  را که خود موجب ذخیره چربی در بدن هستند، افزایش می‌دهد، چرا ‌که سطح بالای انسولین در بدن، مانع از تجزیه‌ی چربی و کورتیزول، سبب رشد سلول‌های چربی می‌شود.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , 

۱ Comment


  1. ebrahim morova
    1

    بسیار جالب و آموزنده بود حالا وقتی با آدم چاق بر خورد میکنم بهتر میفهمم مشکلش کجاست امید وارم برنامه بعدی ،چگونه اطرافیان یک شخص مبتلا به چاقی مفرط میتوانند به این شخص کمک کنند ، بازم سپاسگزام از برنامه های مفید شما خانم مطمئن فر دید آدم باز میشه