Saturday, 18 July 2015
25 October 2020
پیش از مسابقات مشترک‌المنافع دهلی‌نو

«عدم موافقت با شروع مسابقات»

2010 October 18

شهره / واحد ترجمه / رادیو کوچه

نوزدهمین دوره بازی‌های کشورهای مشترک‌المنافع از روز یک‌شنبه 3 اکتبر 2010 و در میان تدابیر شدید امنیتی آغاز در دهلی آغاز ‌شد. این دوره که بزرگ‌ترین دوره تاریخ این بازی‌هاست، مهم‌ترین رخ‌داد ورزشی در تاریخ هند نیز محسوب می‌شود. پیش از شروع مسابقات در مجله‌ی تایم نوشته شده بود:

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

ساکنین دهلی‌نو نه تنها برگزاری مسابقات مشترک‌المنافع را در شهرشان جشن نمی‌گیرند بلکه اعتراض رسمی خود را نیز اعلام کرده‌اند.

اگر دهلی‌نو شهر زمرد درخشان هند است، مطمئنن سورش کالمدی (Suresh Kalmadi) باید مانند جادوگر شهر اوزWizard of Oz) ) باشد.

در 15 سپتامبر، کالمدی، مقام سیاسی هندوستان در زمین استادیوم جواهر لعل نهرو (Javahar lal Nehru) روبه‌روی بالون 80 متری 88 میلیون دلاری، پر شده با گاز هلیوم که جهت افتتاحیه‌ی بازی‌های‌ مشترک‌المنافع ساخته شده بود‌، ایستاد. این بالون در نشان غرور و شادی بود و او ایستاده بود تا به گروهی از روزنامه‌نگاران اطمینان دهد که همه چیز تحت کنترل است. بازی‌های مشترک‌المنافع سوم اکتبر آغاز می‌شود و بزرگ‌ترین رویداد ورزشی است که تا به حال در هندوستان برگزار شده است. اما شهر هنوز هم دیوانه‌وار در حال اتمام برخی از کارهای مربوط به محل برگزاری مسابقات است. بسیاری از ورزش‌کاران درجه‌ی یک به دلیل تاخیر در عملیات بازسازی  و شیوع بیماری ناقل از پشه در مسابقات شرکت نخواهند کرد. طبق نظر نمایندگان بازدید‌کننده‌، ده‌کده‌ای که یکی از ورزش‌کاران در آن زندگی می‌کند‌، غیر قابل سکونت به نظر می‌رسد.

کالمدی، رییس کمیته‌ی سازمان مسابقات با اطمینان پیش‌بینی کرده «که دهلی نو صد درصد  برای مسابقات آماده خواهد بود.» او گفت: «حداقل من این‌گونه فکر می‌کنم.» شنیدن صدای او با وجود سرو صدای زیاد عملیات بازسازی داخل استادیوم بسیار سخت بود و من از صدای حفاری کارگران که در میانه‌ی زمین درست در کنار پای وی مشغول به‌کار بودند کلافه شده بودم. کالمدی در حالی‌که کم‌ترین توجهی به مردی که کنار دیواره ایستاده بود‌، نداشت‌، با صراحت گفت: «به جز کمی صاف‌کاری، کار دیگری باقی نمانده است.»

هم‌زمان با نزدیک شدن مسابقات مشترک‌المنافع، این تنها یکی از اظهارات حیرت‌انگیز اعلام شده از سوی مقامات دهلی‌نو بود. به رغم این‌که تمام شواهد خلاف این را ثابت می‌کند، کالمدی و دیگر مقامات رسمی اظهار کردند‌ که مشکلات بازسازی بسیار«جزیی» است (یک پل پیاده رو نزدیک به استادیوم اصلی در 21 سپتامبر فرو ریخت و حداقل 23 زخمی بر جای گذاشت)، که آن اتفاق ناگوار اتفاق ساده‌ی فصلی قلمداد شد. (هزاران موضوع از این قبیل وجود دارد که نسبت به سال قبل چندین برابر شده است) و موضوع بسیار مهم‌تر و هشدار دهنده‌، امنیت شهر است. 2 مرد تایوانی در 19 سپتامبر در جریان تیر‌اندازی یک مرد مسلح به اتوبوس حامل توریست‌ها، زخمی شدند، در این میان تیم نجات طبق معمول تاخیر داشت. با این وجود کالمدی قول داده بود که مسابقات دهلی‌نو از مسابقات المپیک پکن بهتر برگزار خواهد شد.

شاید این مورد آخری درست باشد، اما نه آن‌طوری که او در نظر دارد. قبل از المپیک 2008 بسیاری منتظر بودند که ببینند آیا ورود بازدیدکننده‌ها و توجه جهانی باعث دمیدن هوایی تازه به سیاست سر بسته و مهر و موم شده‌ی چین خواهد شد یا خیر. که البته این اتفاق نیفتاد. المپیک پکن گذشت بدون هیچ اعتراض چشم‌گیر و یا حتا نشانه‌ای که حاکی از غرور مردم چین برای میزبانی المپیک باشد که بتوانند خواسته‌هایشان را از دولت‌شان طلب کنند.

و دقیقن عکس این اتفاق در هند در حال جریان بود. حتا قبل از شروع مسابقات مشترک‌المنافع، هندوستان از طریق یک نمایش بی‌پرده‌ی فوق‌العاده به نظرسنجی عمومی در‌باره‌ی شکست‌هایشان پرداخته است. بزرگ‌ترین روزنامه‌ها و ایست‌گاه‌های تلویزیونی هندوستان -البته نه فقط چپ‌گراها- در حال رقابت و پیشی گرفتن از یک‌دیگر بر سر بالارفتن هزینه‌ها، مصونیت از خشونت و استفاده از بچه‌ها در محل برگزاری مسابقات است. صفحه اول روزنامه‌ی هندوستان تایمز (Hindustan Times) اخیرن عکسی از سه کارگر ساخت و ساز پا‌برهنه با بدن‌های نیمه‌عریان منتشر کرد که دو نفر از آن‌ها یک نفر دیگر را به صورت کله‌پا در داخل یک گودال آویزان کرده بودند. توضیح کنایه آمیز این تصویر این بود: «اشتیاق زیاد به کار»

سیاست‌مداران هندی از ساکنین دهلی‌نو در خواست کرده‌اند که با یک‌دیگر هم‌کاری کرده و به دنیا نمایش خوبی را ارایه دهند. اما شهر، هیچ‌کدام از این‌ها را اجرا نمی‌کند. گروهی از هنرمندان گرافیست محلی به خیابان‌ها آورده شده‌اند و شعارهای تبلیغاتی مثل «امیدوارم مسابقات با نتایج بد خاتمه یابد» را بر روی ساختمان‌ها می‌چسبانند. حتا خانواده‌هایی که استطاعت مالی دارند به جای خرید بلیط و تماشای مسابقات، در حال فرار از مسابقات و رزرو بلیط برای تفریحات خارج از شهر هستند. برخی از اعضا‌ی پارلمان نیز در حال فروپاشی هستند. مانی شانکار‌آیار(Mani Shankar Aiyar )  یک مقام ورزشی در خارج پارلمان اظهار داشت که برای این مسابقات 7.3 بیلیون دلار هزینه شده است که شامل هزینه‌ی ساخت ترمینال فرودگاه هوایی جدید شهر نیز می‌باشد. که این هزینه می‌توانست در جایی دیگر به بهره‌برداری بهتر برسد. او گفته بود: «خوش‌حال می‌شدم اگر این مسابقات برگزار نمی‌شد.»

(در آن زمان گفته شده بود) ورزش‌کارانی که در این مسابقات حضور خواهند داشت متوجه می‌شوند که شهر به واسطه‌ی مسابقات و به روش کاملن غیر منتظره‌ای دست‌خوش تغییر و تحول شده است.

ای کاش فقرا و ثروت‌مندان دهلی‌نو غرض‌ورزی را در مورد مدیریت بی‌منطق مسابقات کنار می‌گذاشتند و در عشقشان به مسابقات به عنوان آخرین میراث باقی مانده سرانجام با یک‌دیگر متحد می‌شدند. برای آرام کردن عصبانیت نیکوکارارن دهلی‌نو و پیدا کردن راه‌حلی برای نگه‌داشتن رهبران مسوول باید همگی با یک‌دیگر متحد شوند. اما شهر اولین گام را در جاده خیانت‌کاری نهاده است. مانند دوروتی (Dorothy ) و هم‌راهانش‌، ساکنین دهلی گنجینه‌های پنهان دانایی، دل‌سوزی و شجاعت را خواهند یافت. با این اوصاف دیگر چه کسی به جادوگر  نیاز دارد؟

برگرفته از مجله‌ی تایم

مقاله‌ای از جیوتی توتام (Jyoti thottam)

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , ,