Saturday, 18 July 2015
30 October 2020

«شلاق جواب قلم»

2010 October 22

آن‌چه در این بخش می‌آید انتخابی از رادیو کوچه در بین رسانه‌ها است.

حشمت‌اله طبرزدی

منبع: کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی

مهندس حشمت‌اله طبرزدی دبیرکل جبهه دمکراتیک ایران و سخن‌گوی شورای هم‌بستگی برای دمکراسی و حقوق بشر که اخیرن در دادگاه انقلاب به نه سال زندان و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شده است، در یادداشتی از داخل زندان به این حکم واکنش نشان داده است.

متن این یادداشت به شرح زیر است.

مهرماه در حالی که به رسم همیشگی دو سرباز با دو دست‌بند در دستان چپ و راستم، از زندان رجایی‌شهر من را به دفتر شعبه ی 26 دادگاه انقلاب بردند، آقای ستاری رییس دفتر دادگاه متنی را پیش روی من گذاشت تا زیر آن بنویسم که در این تاریخ، رای دادگاه به من ابلاغ شد. البته ایشان اصرار داشت که حتمن چیزی بنویسم که او انشا می‌کند، ولی این روش من نیست. حکم مربوطه به این شرح مکتوب شده بود: «مواد 500 و 514 و 610 و 618 قانون مجازات اسلامی حکم بر محکومیت متهم به تحمل یک سال حبس تعزیری با احتساب ایام بازداشت قبلی به جهت فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهور اسلامی ایران و دو سال حبس تعزیری به جهت توهین به مقام معظم رهبری و پنج سال حبس تعزیری به جهت اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرایم علیه امنیت کشور و یک سال حبس تعزیری و تحمل 74 ضربه شلاق تعزیری به اتهام اخلال در نظم عمومی از طریق شرکت در تجمعات غیر قانونی که تصویر آن ضمیمه پرونده می‌باشد صادر و اعلام می‌نماید. این رای ظرف بیست روز پس از ابلاغ قابل تجدید نظر خواهی در محاکم تجدید نظر استان تهران می باشد. پیر عباسی»

من در انتخابات ریاست جمهوری سال1388 به دلیل این که می‌دانستم، عادلانه، آزاد، سالم و دموکراتیک نخواهد بود شرکت نکردم ولی پیشاپیش هم گفته بودم به رای کسانی که در این انتخابات به قصد تغییر بهتر به صندوق میاندازند احترام می‌گذارم

من با مشاهده‌ی حکم ظالمانه‌ی مذکور، این یادداشت کوتاه را زیر آن نوشتم: «همان‌گونه که پیش‌تر گفته بودم، این دادگاه را صالح ندانسته و رای آن را قبول ندارم. از دادگاه نظامی – امنیتی، انتظار چنین احکامی هست اما این چوب الف‌، در مرحله‌ی نخست عدالت، در مرحله‌ی بعد متهم و در مرحله‌ی سوم، قاضی قربانی می‌شوند. به امید اصلاح.»

پس از آن، آقای ستاری متن حکم را به من تحویل داد تا بخوانم. متن طولانی و در چند برگ انشا شده بود. آن را مطالعه کردم اما دریغ از یک امر مجرمانه که سزای آن 9سال حبس با 74 ضربه ی شلاق باشد؟

بخشی از متن مذکور عبارت بود از،

-مقاله‌ای از من تحت عنوان: «این یک ماه‌، شعر است یا شعور». مقاله‌ی مذکور در تاریخ یک‌شنبه 17خردادماه 1388 یعنی 5 روز پیش از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری، تحریر شده بود که در وبلاگ پیام دانشجو منتشر شد. جرم من این بوده است که در این مقاله، حوادث پس از انتخابات را پیش‌بینی کرده و از آن به انقلاب نرم تعبیر کرده بودم.

-مصاحبه با نشریه‌ی کردی از کردستان عراق که سه‌شنبه 17 آذر ماه1388 انجام گرفته بود. در این مصاحبه من درباره‌ی ویژگی‌های یک جنبش مسالمت‌آمیز حرف زده بودم و البته در آن تاکید شده بود که در یک جنبش مسالمت‌آمیز، ممکن است حرکت‌های مسلحانه مثل 21 و 22بهمن 1357 نیز به وجود بیاید.

و همین‌طور موارد دیگری که شامل صحبت از اولین نافرمانی مدنی که توسط ما و دوستانمان انجام شده بود و یا مقاله جنبش دانشجویی در مقابل فاشیسم تا دندان مسلح و یا گزارش از روز عاشورادر مصاحبه‌ای با صدای امریکا و …

جالب این است که در هیچ یک از این مقاله‌ها، بیانیه‌ها و مصاحبه‌ها که همگی در وبلاگ پیام دانشجو درج گردیده، به کسی توهین نشده و به تبانی علیه امنیت کشور دعوت نگردیده است، اما همین آثار قلمی و گفتاری موجب شد تا دادگاه امنیتی، من را به 9سال حبس تعزیری و 74 ضربه شلاق محکوم کند. جالب‌تر این‌که، آقای احمدی‌نژاد اعلام کرده است که، جمهوری اسلامی آزادترین کشور در دنیاست و زندانی سیاسی ندارد، این‌ها پلیس کشته‌اند؟

من از همگان دعوت می‌کنم متن این مصاحبه‌ها ،مقاله‌ها و بیانیه‌ها را مطالعه و داوری کنند که آیا از طریق آن‌ها به کسی توهین شده یا دعوت به کشتن پلیس یا تخریب اموال عمومی یا اقدام به خشونت و اقداماتی علیه منافع ملی گردیده است؟

من در انتخابات ریاست جمهوری سال1388 به دلیل این که می‌دانستم، عادلانه، آزاد، سالم و دموکراتیک نخواهد بود شرکت نکردم ولی پیشاپیش هم گفته بودم به رای کسانی که در این انتخابات به قصد تغییر بهتر به صندوق میاندازند احترام می‌گذارم، اما آن‌گاه که مشاهده کردم میلیون‌ها زن و مرد ایرانی در اعتراض به تقلب‌ و به صورت مسالمت‌آمیز به خیابان‌ها آمدند از حقوق قانونی آن‌ها پشتیبانی کردم.

از دیدگاه من، رژیم برنده‌ی این بازی نیست.

من به عنوان سخن‌گوی«هم‌بستگی برای دمکراسی و حقوق بشر در ایران»، «دبیر کل جبهه‌ی دموکراتیک ایران» و یک روزنامه‌نگار مستقل، از حقوق شهروندان ایرانی و جنبش سبز پشتیبانی کردم و به این کار خود افتخار می‌کنم.

گویا رژیم و دستگاه امنیتی‌اش از این بابت ناراضی بود که در 4 خرداد 1387 حبس 11 ساله‌ی (برخلاف اذعان این حکم آخر‌، که مجموع حبس‌های گذشته در ان 9 سال می‌شود) من به پایان رسید و در کمین بودند تا پرونده‌ی دیگری برایم تشکیل داده و به زندان برگردانند.

فعالیت من در جنبش سبز، این بهانه را به دست کمین‌کنندگان داد.

از دیدگاه من، رژیم برنده‌ی این بازی نیست.

اگرچه اینک از میلیون‌ها دختر و پسر جوان در خیابان‌ها خبری نیست، اما جنبش سبز نمرده و نخواهد مرد.

این جنبش به خواسته‌های خود دست خواهد یافت و مبارزینی چون من را نیز فراموش نخواهد کرد.من به هم‌میهنان آگاه و شجاع خود می‌بالم و به وِیژه در آستانه‌ی 13 آبان و 16آذر، به جنبش دانشجویی امیدوار هستم.

حبس‌های طولانی و ظالمانه، کسانی چون من را از پا در نخواهد آورد.

بیش ار 16 سال است که در کسوت روزنامه‌نگار و مبارز سیاسی با هرگونه ظلم‌، فساد، تبعیض و بی‌عدالتی مبارزه می‌کنم و حدود 11 سال است که زندانی این رژیم هستم. با این حکم اخیر، قرار است 9 سال دیگر در زندان بمانم و عملن حبس ابدی باشم. زیرا پس از اتمام این حبس هم دوباره به کمین من خواهند نشست.

به اعضای خانواده‌ام گفته‌ام که اگر قرار است، همین مناسبات ظالمانه بر کشور حاکم باشد، زندان و بیرون از زندان تفاوتی نخواهد داشت. برای رسیدن به دموکراسی، حقوق بشر و سکولاریزم می‌بایست هزینه داد.

البته رژیم با این اقدامات خشن و ضد حقوق بشری، مواجهه ی دموکراسی خواهی با دیکتاتوری نظامی-امنیتی را جدی‌تر و سرنوشت‌ساز خواهد کرد.

تصمیم‌گیران نظامی-امنیتی، کشور را به پرت‌گاه برده‌اند.

از همه بدتر، بی‌تدبیری دولت حاکم، بلند پروازی‌های هسته‌ای رژیم، ماجراجویی‌های احمدی‌نژاد و سیاست‌های غیر‌کارشناسی تحت عنوان «حذف یارانه‌ها» شرایط اقتصادی کشور را بحرانی کرده است

اگرچه آقایان خامنه‌ای و احمدی‌نژاد، سخن‌گویان رسمی این ساختار هستند که آقای خامنه‌ای با مواضع متصلب، غیر‌دموکراتیک و فرقه‌گرایانه مانع از حضور شخصیت‌ها و تشکل‌های ملی و خیرخواهانه در صحنه‌ی سیاسی-اجتماعی می‌شود و احمدی‌نژاد با مواضع ماجراجویانه و غیر‌مسوولانه، جهان را علیه ایران تحریک و بسیج می‌نماید، ولی تصمیم‌سازان پشت صحنه، کشور را به پرت‌گاه کشانده‌اند.

اکثریت ملت ایران از حوزه‌ی مشارکت و تصمیم‌گیری ملی بیرون رانده شده و اقلیتی حاکم شده‌اند با ویژگی قدرت‌طلبی، جرم‌اندیشی، فرقه‌گرایی و خشونت‌طلبی.

هرکس در موافقت با نظرات و منافع اقلیت حاکم، سخنی بگوید به صورت افراطی و تصنعی مورد تجلیل دستگاه‌های تبلیغی حاکمیت قرار می‌گیرد اما به محض ابراز کم‌ترین نظر انتقادی،به فتنه‌گر، میکروب سیاسی‌، وطن‌فروش و عامل بی‌گانه متهم می‌شود.

اقلیت حاکم که خشونت، جهالت و قدرت طلبی، از ویژگی‌های اصلی او است، هیچ صدای مخالفی را بر نمی‌تابد. این تنگ‌نظری و انحصار‌طلبی فرقه‌ای و میلیتاریستی، حتا کسانی چون هاشمی رفسنجانی، رییس خبرگان رهبری را تحمل نمی‌کند تا چه رسد به منتقدان و مخافینی چون مراجع تقلید، رهبران جنبش سبز، هنرمندان، اساتید دانشگاه‌ها و احزاب و تشکل‌های صنفی، دانشجویی، کارگری، زنان، اقوام و فرهنگیان.

از همه بدتر، بی‌تدبیری دولت حاکم، بلند پروازی‌های هسته‌ای رژیم، ماجراجویی‌های احمدی‌نژاد و سیاست‌های غیر‌کارشناسی تحت عنوان «حذف یارانه‌ها» شرایط اقتصادی کشور را بحرانی کرده است. تحریم‌های اقتصادی ناشی از سیاست‌های ناصحیح رژیم مزید بر علت شده و اقلیت حاکم، ملک و ملت را در آستانه‌ی فقر، گرسنگی تا جنگ و نابودی قرار داده است.

تاسف انگیز‌تر از هر چیز، مسوولیت نا‌پذیری حاکمیت در مقابل کشور و ملت است. گویا کشور را به اشغال و مردم را به گروگان گرفته‌اند. از خود نمی‌پرسند، ادامه‌ی سیاست‌های کنونی و اقدامات ماجراجویانه و مقابله با جامعه‌ی جهانی، ممکن است چه خسارت‌های غیر‌قابل جبرانی بر یک کشور تاریخی و 70 میلیونی تحمیل کند.

شگفتی من از این جهت است که اقلیت نظامی –امنیتی و حاکم چگونه قرار است هم‌زمان، مقابله با جهان و سرکوب مخالفین داخلی را به پیش ببرد

هرگاه کسی در این زمینه‌ها چیزی بگوید یا بنویسد از سوی دستگاه نظامی-امنیتی به اقدام علیه امنیت ملی و فتنه‌گری محکوم و زندانی می‌شود.

اما هیچ کس اجازه ندارد از دستگاه حاکم و شخص خامنه‌ای پرسش نماید که کشور را به کدام سو می‌کشانید؟ چرا باید تصمیم‌گیران اصلی در کشور، نیروهای نظامی-امنیتی باشند و چرا باید، شهروندان بی‌رحمانه سرکوب شوند؟

حکومت در شرایطی آماده‌ی اجرای قانون کارشناسی نشده‌ی «حذف یارانه‌ها» است و در شرایطی کشور را به انزوا کشانیده است که اکثریت مردم ناراضی هستند.

بازاریان که ناراضی هستند و حکومت تصمیم دارد از راه تهدید و فتنه‌گر اقتصادی قلم‌دادکردن و بگیر و ببند،شهروندان را وادار به پرداخت مالیات و اجرای قوانین اقتصادی ظالمانه نماید.

حکومتی که در هیچ زمینه به ویژه امور مالی،شفاف و پاسخ‌گو نیست، تلاش می‌کند با توسل به تهدید و زور،شهروندان و اصناف را وادار به تمکین در مقابل تصمیم های اقتصادی خود نماید؛با صدور احکام سنگین زندان برای شهروندان،در صدد ایجاد وحشت در بین تشکل‌ها و فعالان حقوق بشری، صنفی و سیاسی‌اند.

در حالی‌که حکومت خود را دینی و علوی معرفی می‌کند، اما عملن بر خلاف آیین مذهبی حکم می‌راند که محاکم قضایی آن‌ها ، به ویژه دادگاه‌های انقلاب نمونه‌های بارز این بی‌عدالتی‌ها است.

شگفتی من از این جهت است که اقلیت نظامی –امنیتی و حاکم چگونه قرار است هم‌زمان، مقابله با جهان و سرکوب مخالفین داخلی را به پیش ببرد؟

اگر اندکی درایت و دور اندیشی در ساحت دستگاه حاکم بود، می‌بایست پیش از تصمیم به مقابله با جهان و نیز اجرای قوانین کارشناسی نشده و بلند پروازانه‌ی اقتصادی، حداقل از شدت سیاست مشت آهنین در برخورد با مخالفین و منتقدین داخلی می‌کاست.

نگرانی عمیق من نه از جهت حکم ظالمانه‌ی زندان و ظلم مضاعف علیه مادر پیر و همسر و فرزندان مظلوم و ستمدیده‌ام وبرادارانم است، بلکه به این دلیل است که حاکمیت غیر‌پاسخ‌گوی نظامی-امنیتی و دیکتاتوری خشن، جزم‌اندیش، کوتاه اندیش، منفعت‌گرا و فرقه‌گرا، مردم ایران را به پرت‌گاه فقر، گرسنگی و جنگ به پیش می‌برد.

از شخصیت‌ها، نخبگان، احزاب و تشکل‌های مسوول، مردمی، ملی، وطن‌پرست و آگاه درخواست می‌کنم در مقابل بی‌مسوولیتی و ماجراجویی‌های اقلیت حاکم سکوت نکرده و چون امیرانتظام، ملکی، ستوده، کروبی، رهنورد، موسوی، دستغیب، خاتمی، هاشمی رفسنجانی، صانعی و سایر ایران دوستان،خطرات ناشی از سیاست‌های ماجراجویانه‌ی اقلیت حاکم را افشا نمایند.

ما زندانیان سیاسی جنبش سبز که همان جنبش دموکراسی خواهی و حقوق بشری است، از این که زندگی خود را در پشت میله‌های زندان سپری می‌کنیم، واهمه‌ای نداریم. اما در مورد سرنوشت ملت و کشور به شدت نگران هستیم و ما خود را با وجود آرمان‌های حداقل در این جنبش سبز می‌بینیم.

اقلیت نظامی-امنیتی حاکم تلاش می‌کند از راه تهدید منتقدین و مخالفین اقتصادی-اجتماعی، همگان را به سکوت و تمکین وا بدارد.

اما تجربه‌ی تاریخی-اجتماعی ملت‌های زیر سلطه‌ی دیکتاتوری نشان داده است، سرکوب و تهدید، کارایی نداشته و پیروزی و سرافرازی با ملت‌ها است.

امروز در حالی دستگاه امنیتی-قضایی رژیم جمهوری اسلامی، پاسخ قلم را با شلاق و پاسخ گفتار را با زندان می‌دهد که برخوردهای خشونت‌آمیز حکومت با شهروندان، آستانه‌ی عمل مردم را به انتها رسانده و هیچ امکانی برای مصالحه یا آشتی ملی به جا نگذاشته است.

زندان رجایی شهر/مهرماه/1389

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , ,