Saturday, 18 July 2015
29 November 2020

«اوباما با ماست»

2010 October 26

مطلب‌هایی که در این بخش تارنمای رادیو کوچه منتشر می‌شود یا انتخاب دبیر روز سایت و یا پیشنهاد دوستان رادیو است که می‌تواند از هر گروه یا دسته و یا مرامی باشد. نظر های مطرح شده در این بخش الزامن نظر رادیو کوچه نیست. اگر نقد و نظری بر نوشته های این بخش دارید می توانید برای ما ارسال کنید.

تقی رحمانی

اوباما باید بماند. اما این بر چند فرض استوار است:

1-واقع گرایی مبنای این درخواست است. اما چرا واقع گرایی ؟ زیرا در وادی سیاست و قدرت واقع‌گرایی پایه کار است و آرمان‌ها باید در بستر این واقع‌گرایی تحقق یابند. اوباما باید بماند چون دموکرات‌ترین تیم در ساختار قدرت آمریکاست. آمریکا تا سال 2050 ابرقدرت باقی خواهد ماند. این کشور تا پایان قرن فعلی هم به عنوان قدرت بزرگ باقی خواهد ماند. توان اقتصادی و فرهنگی و نظامی آن به تنهایی از بسیاری از قدرت‌ها بیش‌تر است. در آمریکا صنایع  نظامی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این صنایع نظامی سودزا هستند پس آمریکا به جنگ نیاز دارد.

جنگ‌آوران در آمریکا هم قدرتمند هستند

این جنگ هم در کشورهای جهان سوم باید رخ دهد. جنگ‌آوران در آمریکا هم قدرتمند هستند. اگر جناح کبوترها در آمریکا شکست بخورد بازها جایگزین آن‌ها خواهند شد. فراموش نکنیم انسان‌ها اهل جنگ هستند. به عبارتی بدیل دیگری در آمریکا وجود ندارد. یعنی اگر اوباما شکست بخورد جناح بازها در آمریکا سرکار خوهند آمد. اوباما در جناح کبوتر هم صلح طلب‌تر است. برژینسکی معتقد است آمریکا باید تا حد توان در مدیریت جهان دموکراتیک عمل کند. یعنی با اروپا، ژاپن، روسیه و چین هم‌راه شود و رابطه‌اش را با جهان اسلام بهتر کند و از اسراییل فاصله بگیرد.

به اعتقاد وی مدیریت مشترک جهان با هم‌کاری قدرت‌ها با حفظ برتری تکنولوژیک ایالات متحده، باز هم آمریکا را آقای جهان خواهد کرد. برژینسکی در کتاب فرصتی دوباره که مانیفست اوباماست در این مورد توضیح داده است. در مقابل هنری کیسینجر که البته تندرو و نئوکان هم نیست از جناح نفتی-نظامی حمایت می‌کند. وی معتقد است که 11 سپتامبر نشان داد که علم نظامی در مناسبات جهان تعیین کننده است. نئوکان‌ها نظرات بسیار تندتری از کیسینجر دارند. باید توجه داشت با بحران ایدئولوژی‌های مدرن در اروپا نئوکان‌ها زمینه اجتماعی در آمریکا یافتند چون بر بنیادگرایی پروتستان تکیه می‌کنند.

این جریان بسیار قدرتمند است و هم اکنون در آمریکا  به رهبری سارا پیلن در قالب جنبشی مدنی مشغول فعالیت هست. در اروپا نیز احزاب راست افراطی نژادپرست در حال رشد هستند. جامعه آمریکا چند لایه است و پذیرش دوبار ریاست جمهوری یک سیاه‌پوست چندان ساده نیست. اسراییل و لابی یهود با اوباما هم‌راه نیست. این لابی بی‌کار نخواهد نشست. هر چند که در برابر لابی آیپک در آمریکا لابی نوپای جی‌استریت قرار دارد  اما این لابی از لحاظ قدرت قابل مقایسه با آیپک با سابقه و متنفذ نیست. از طرفی بنیادگرایی و جریان‌های افراطی در کشورهای مسلمان علیه اوباما عمل می‌کنند.

هم‌زمان با این فشارها رشد اقتصادی کند شده است و این کندی به ضرر اوباماست. اوباما در برابر نقطه ضعف‌هایش دست‌آوردهای قابل توجه هم داشته است. «هم‌راه کردن روسیه با آمریکا، تنش‌زدایی در جهان و تمایل اروپا به وی از جمله این دست‌آوردها هستند. هم‌چنین حمایت اقشار گسترده فرودست در آمریکا از وی ادامه دارد. با این وجود ماندن اوباما در قدرت به نفع همین صلح جهانی اما ناپایدار در منطقه خاورمیانه و ایران است.  تجربه تاریخ به ما می‌گوید که تحقیر ناموفق احساس آمریکایی مانند گروگان‌گیری سال 1358 ه.ش در سفارت آمریکا باعث شد یکی از بهترین رییس جمهوران آمریکا از فردی که بعدها پدر نئوکان‌ها لقب گرفت شکست بخورد.

ریگان موجی از تهاجم را به جهان آغاز کرد. جالب این بود که ایران بعد از انقلاب که باید با حکومت کارتر مدارا می‌کرد دچار توهم در برخورد با کارتر شد و زمانی که متوجه شده بود باید گروگان‌ها را با کارتر معامله کند بسیار دیر شده بود. یعنی وقتی که مرحوم محمد منتظری به توصیه مرحوم بهشتی  به ضرورت این معاوضه واقف شدند و به آن اصرار داشتند دیگر کار از کار گذشته بود. نظام شوروی از نرمش حقوق بشری کارتر سواستفاده کرد و وارد افغانستان شد. تحقیر آمریکا با اشغال سفارت  و خطر کمونیسم از کارتر رییس‌جمهوری ناتوان ساخت که بازهای آمریکایی از آن سود جستند تا به قدرت بازگردند.

مدیریت جهان به سوی  عدالت مطلوب حرکت می‌کند

در حالی که بعد از کارتر انقلاب السالوادور که از جنبش نیکاراگوئه قوی‌تر بود سرکوب شد و موج دموکراتیک انقلاب ایران هم مهار شد. دموکراسی فیلیپین مهار شد و جهان به سوی نظامی‌گری پیش رفت. جنگ عراق با ایران طولانی شد و مهار دو جانبه ایران و عراق کل منطقه خاورمیانه را فرا گرفت. اسراییل از این جنگ سود برد و جنبش فلسطینی ساف را تضعیف کرد. با توجه به نقش مهم مقام ریاست‌جمهوری در آمریکا که اختیار فراوانی در ساختار قدرت دارد  وجود اوباما در دو دوره می‌تواند فضای جهانی را به طرف صلح متمایل کند. البته صلحی که نمی‌تواند پایدار باشد اما از جنگ بهتر است.

پس باید دقت کرد که مدیریت جهان به سوی  عدالت مطلوب حرکت می‌کند. سیاست درست انتخاب درست میان بد و بدتر است.  به نفع منطقه و جهان است که اوباما در سیاست‌های صلح‌طلبانه‌اش موفق باشد. اگر القاعده سازمانی بدون مسوولیت است که در همه جا با آمریکا درگیر است اما حکومت‌هایی که مسوولیت دولتی دارند باید متوجه باشند که تاریخ میان مدت درباره آن‌ها قضاوت خواهد کرد و در نتیجه سره از ناسره جدا می‌شود. فراموش نکنیم اگر کارتر دور دوم ریاست جمهوری خود را می‌دید شاید جنگ عراق علیه ایران، تهاجم عراق به کویت و بسیاری از رخ‌دادهای نامطلوب جهان رخ نمی‌داد.

تهاجمی که نه تنها منطقه را عقب راند بلکه پای کشورهای خارجی را به منطقه باز کرد. تجربه و درایت عملی به ما می‌گوید که «اوباما با ماست» و این با ما بودن به معنی طرف‌دار ما بودن نیست بلکه به این معنی است که جهان سوم در حال توسعه از حاکمیت کبوترها در آمریکا بیش‌تر سود می‌برد. به خصوص اگر این کبوتر سیاهی خوش رنگ باشد تا نماد چند فرهنگی آمریکا باشد. به نظر می‌رسد اوباما این چنین است.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , ,