Saturday, 18 July 2015
28 October 2020
به بهانه زادروز «نیکولو پاگانینی»

«روزنگاشت/ واپسینی تلخ»

2010 October 27

محبوبه شعاع / رادیوکوچه

mahboobeh@koochehmail.com

بیست و هفتم اکتبر برابر با زادروز «نیکولو پاگانینی» نوازنده ویلن، گیتار و آهنگ‌سازی ایتالیایی است. پاگانینی یکی از نام‌دارترین و بزرگ‌ترین نوازندگان ویلن در تاریخ موسیقی است. او با ابداع تکنیکی بدیع در نواختن ویلن، انقلاب عظیمی در نوازندگی این ساز برپا کرد و در سال 1840 در سن 58 سالگی درگذشت.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

«نیکولو پاگانینی» در روز بیست‌و‌هفتم اکتبر سال ۱۷۸۲ میلادی در بندر جنوا در «ایتالیا» و در خانواده‌ای فقیر به‌دنیا آمد. پدرش «آنتونیو» یک کارگر بارانداز در کشتی بود و مادرش «ترزا بوچاردو» زنی خانه‌دار بود.

نیکولو در پنج سالگی یادگیری ساز «ماندولین» را نزد پدرش که نوازنده‌ای آماتور بود آغاز کرد. پس از دو سال نواختن ماندولین، نواختن «ویلن» را شروع کرد. او درس‌های مقدماتی ویلن را از پدرش آموخت و نبوغ موسیقایی او، از همان ابتدا ظهور کرد، به‌طوری که پس از چند ماه قادر بود هر قطعه‌ای را در نگاه اول بنوازد.

پدرش در رابطه با آموزش ویلن، وی بسیار سخت‌گیر بود، نیکولو خود در این‌باره گفته: «به سختی می‌توان پدری سخت‌گیرتر از او تصور کرد، وقتی به اندازه کافی در نظرش کوشا نبودم تا وقتی که تلاشم را دو برابر کنم با گرسنه نگه داشتن من، مرا تنبیه می‌کرد و این موجب ضعیف شدن بدن و سلامتی‌ام شد.» او از آن پس به تنهایی تکنیک ویولن را فرا گرفت و با دقت و زحمت بسیار به تمرین سخت ویولن پرداخت و پس از چندی چنان در نوازندگی ویولن تبحر یافت که توانست آثار مشکل «کورلی»، «تارتینی»، «ویوالدی» و «ویوتی» را بنوازد.

هنگامی که نیکولو، نه سال بیش‌تر نداشت، پدرش او را برای اجرای یک کنسرت به کلیسا برد و او با چنان مهارتی ویولن نواخت که همه از استعداد غیرعادی او تعجب کردند. هیچ کس گمان نمی‌کرد این کودک لاغر اندام بدون معلم در نواختن ویولن به چنین قدرتی دست یافته باشد.

پاگانینی اولین کنسرت خود را در دوازده سالگی اجرا کرد و اولین اثر مهم خود را که عبارت است از یک تم و چند واریاسیون برای ویلن و گیتار، در سیزده سالگی نوشت.

گفته شده: «مهارت افسون‌گر او باعث شد تا شایعه کنند وی در عوض آن همه مهارت و چیره دستی روح خود را به ابلیس فروخته و این شیطان است که آرشه او را به حرکت درمی آورد! حتا عده‌ای از وی به عنوان یک موجود شیطانی و مرموز وحشت داشتند.»

به علت این‌گونه قضاوت‌های پاگانینی مدت زیادی از مردم کناره گرفت ولی غیبت طولانی او بیش از پیش افکار عموم را منحرف ساخت. این شایعات در تمام عمر مانند سایه‌ای او را تعقیب می‌کرد مردم از درک نبوغ هنری وی عاجز بودند و به همین جهت قدرت بی مانندش  را به شیطان نسبت می‌دادند.

پاگانینی یکی از نام‌دارترین و بزرگ‌ترین نوازندگان ویلن در تاریخ موسیقی است. او با ابداع تکنیکی بدیع در نواختن ویلن، انقلاب عظیمی در نوازندگی این ساز برپا کرد. آثار او در عین برخورداری از لطافت و ملودی‌های زیبا، قطعات فوق‌العاده مشکلی از نظر تکنیک نوازندگی هستند. با وجود نوازندگان سرشناسی چون «ویوتی» و «کرویتزر» در سده هجدهم و نوزدهم، پاگانینی گوی سبقت از همه آن‌ها ربود و خود را به عنوان برجسته‌ترین نوازنده ویلن معرفی کرد.

از زندگی داخلی و خصوصی وی اطلاعی در دست نیست، جز آن‌که از سال ۱۸۱۵ تا ۱۸۲۸ با «آنتونیا بیانکی»  خواننده،  زندگی می‌کرد و از او صاحب پسری شد که تنها وارث او بود.

او در سال ۱۸۳۲ تعداد شصت‌و پنج کنسرت را در سی شهر اروپایی در طی سه ماه رهبری کرد. این تلاش و کنکاش خارق‌العاده در سال‌های پایانی زندگی بر او فشار می‌آورد و سال‌های واپسین عمر او را تلخ می‌ساخت.

همین امر منجر به اختلال شدیدی در حنجره او شد. «هکتور برلیوز» آهنگ‌ساز شهیر در خاطرات خود در دیداری که با پاگانینی در دسامبر ۱۸۳۸ داشته است، چنین نقل قول می‌کند: «به علت این اختلال حنجره بود که صدای خود را به طور کامل از دست داد و تنها فرزندش قادر بود صدایش را بشنود یا گفتار او را حدس بزند و سپس تفسیر کند. «آشیل» تنها پسر مشروع و قانونی وی که در آن زمان سیزده سال داشت گوش خود را مقابل دهان پدرش می‌گرفت و نقش یک بازگوکننده را ایفا می کرد.»

پاگانینی در زمان حیات خود هیچ‌گاه چنان که شایسته هنر او بود مورد تحسین قرار نگرفت. طبیعی است که زندگی مرموز و چهره نامانوس او، قدرت غیرعادی و معاشرت او با مردم، دست به دست هم داد و افسانه ابلیس نوازنده را به وجود آورد. اما در حقیقت خواه او را شیطان بنامند خواه فرشته فرقی نمی کند، موسیقی او بسیار انسانی است. نغمه‌های او گاه چنان ظریف و حساس هستند که کمتر آهنگ‌سازی توانایی برابری با او را دارد و گاه چنان با قدرت و صلابت که شنونده را به هیجان می آورد.

سرانجام نیکولو پاگانینی در بیست‌و هفتم می 1840 میلادی و  در سن 58 سالگی درگذشت و ثروتی بالغ بر دو میلیون لیر، برای تنها پسرش باقی گذاشت. شایعات شیطانی بودن حتا بعد از مرگ نیز دامن‌گیر او شد و کلیسای کاتولیک از دفن این هنرمند در گورستان مسیحیان ممانعت کرد.

جسد او مدت‌ها از محلی به محل دیگر انتقال می‌یافت تا آن که سرانجام پنج سال پس از مرگ او اجازه دادند در گورستان «پارما» در ایتالیا به خاک سپرده شود و به این ترتیب سرگذشت نوازنده‌ای که فقط یک‌بار در دنیای هنر ظهور کرد به پایان رسید.

منبع‌ها:

گوگل

ویکی‌پدیا

آفتاب

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , ,