Saturday, 18 July 2015
25 October 2020
به بهانه سال‌روز درگذشت «محمدتقی جعفری»

«روزنگاشت/ مردی از جنس‌ فلسفه و عرفان»

2010 November 15

محبوبه‌شعاع / رادیوکوچه

mahboobeh@koochehmail.com

بیست‌و‌پنجم آبان برابر با سال‌روز درگذشت «علامه محمـدتقـی جعفری» است. وی که زاده سال 1304 خورشیدی بود از جمله فیلسوفان اسلامی و مولوی‌شناسان معاصر ایرانی است  که در سال 1377 در چنین روزی درگذشت. وی بیش از صد جلد کتاب و رساله تحریر کرده است و آثار هنریش هم‌چنان یکی از منابع اصیل هنر از دیدگاه فلسفه و حکمت اسلامی است.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

«علامه محمد تقی جعفری» در مرداد ماه سال ۱۳۰۴  در شهر «تبریز» زاده شد. تحصیلات ابتدایی را در دبستان «اعتماد» آغاز کرد، اما در کلاس پنجم به دلیل فقر مالی ناگزیر مدرسه را رها کرده و برای امرار معاش به کار مشغول شد.

پس از مدتی به دلیل اشتیاق فراوان به فراگیری علم نیمی از روز را به کار پرداخت و نیمی دیگر را به تحصیل در مدرسه «طالبیه» مشغول شد. او سپس برای ادامه تحصیل عازم تهران شد و از درس «شیخ محمدرضا تنکابنی» و هم‌چنین «میرزا مهدی آشتیانی» که در مدرسه «مروی» تشکیل می‌شد، بهره‌ برد.

علامه جعفری پس از تحصیل در تهران عازم قم شد و بعد از یکسال و نیم اقامت در این شهر در 1327 ره‌سپار نجف شد. او در این شهر وارد مدرسه «صدر» شد و تحصیل در دروس خارج را شروع کرد. علامه جعفری از محضر شیخ محمدکاظم شیرازی، سیدابوالقاسم خوئی، سید محمود شاهرودی، سید محسن طباطبایی حکیم، سیدعبدالهادی شیرازی، سیدهادی میلانی و سیدجمال گلپایگانی بهره‌های فراوان برد و در بیست و سه سالگی بود که به درجه اجتهاد رسید.

او دروس فلسفی و عرفانی را نزد شیخ صدرای قفقازی و شیخ مرتضی طالقانی فراگرفت و هم‌زمان به مطالعه کتب علوم انسانی پرداخت و با اندیشه‌ها و معارف شرق و غرب آشنا شد. پس از ده سال اقامت در نجف در سال 1337 عازم ایران شد و به خدمت آقای بروجردی رسید. بروجردی از وی خواست در قم بماند و به تدریس ادامه دهد اما آب شور قم به مزاج او سازگار نبود و وی ناچار شد قم را به سوی مشهد ترک کند.

علامه جعفری یک سال در مشهد ماند و سپس ره‌سپار تهران شد و در مدرسه مروی به تدریس پرداخت. وی درخواست «شیخ محمدتقی آملی» و «سیداحمد خوانساری» را برای عهده‌ داری مسئولیت امام‌ جماعت مسجد نپذیرفت و به کار تدریس و تحقیق و تالیف پرداخت.

از ویژگی‌‌های علامه، تلاش مداومش برای اتصال حوزه و دانش‌گاه و علوم قدیم و جدید بود. او به دلیل آشنایی با زبان حوزه و دانش‌گاه آثاری به یادگار گذاشت که مورد توجه هر دو قشر قرار گرفت.

استاد جعفری با اشراف به فقه، فلسفه، هنر و زیبایی شناسی در اسلام و نیم‌قرن فعالیت علمی و پژوهشی، بیش از صد جلد کتاب و رساله تحریر کرد. هم‌چنین بیست‌و‌هفت جلد کتاب در زمینه شرح و تفسیر نهج‌البلاغه و پانزده جلد کتاب در زمینه تفسیر مثنوی معنوی مولوی نگاشت. نقد و تحلیل مثنوی و شرح و تفسیر نهج‌البلاغه نیز از دیگر آثار ارزش‌مند او است.

او بیش ازهفتاد جلسه بحث و گفتگو با شخصیت‌های بین‌المللی از جمله «برتراندراسل»فیلسوف شهیر انگلیسی، «روژه‌گارودی»، «پروفسور عبدالسلام» و «پروفسور روزنتال» داشته است.

علامه به دلیل علاقه به هنر و ادبیات، بیش از صد هزار شعر و قصیده و نظم فارسی و عربی و نیز بخش‌هایی از ادبیات غرب را حفظ بود، آثار هنری او هم‌چنان یکی از منابع اصیل هنر از دیدگاه فلسفه و حکمت اسلامی است.

و اما در نهایت استاد محمدتقی جعفری فیلسوف و اندیش‌مند بزرگ دنیای اسلام، پیش از ظهر دوشنبه بیست‌و‌پنجم آبان 1377 در سن 73 سالگی، در اثر سکته مغزی در یکی از بیمارستان‌های لندن درگذشت و به وصیت خودش در جوار «امام رضا» امام هشتم شیعیان در مشهد به خاک سپرده شد.

منبع ها:

گوگل

موسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی

ویکی‌پدیا

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , 

۴ Comments


  1. mehrdad
    1

    ایرانی جماعت کی میخواهد دست از علامه و علامه گرائی بردارد.آخر با این همه ادعا در مورد حقوق بشر ۲۵۰۰ساله!!!و هنر نزد ایرانیان است و بس وهزار ادعای پوچ و بی پشتوانه دیگر،آیا اندکی نمی اندیشیم که دوران انحصاراطلاعات و بحرالعلوم بودن به سر آمده؟
    اما از طرفی قبول که”الزاما نظر رادیو کوچه نیست” ولی برای انتشار هر مطلبی بازهم قدری تامل لازم است.این امر برذهنیت مخاطب قطعا تاثیر نا خوشایندی بر جای خواد گذاشت.
    چون این فرد همشهری ما است لذا برای قضاوت مطالبی رابه صورت مختصر نقل می نمایم.
    این فرد از دوران کودکی با یکی از دانایان بی ادعا شهر مان به نام عبداله واعظ (فرزند میرزا حسین واعظ یکی از سه خطیب مشروطیت)آشنا بود و به تائید اکثر دوستان و شاهدان آن مجموعه که بر گرد این عزیز فقید جمع بودندتمامی مطالبی که به نام خویش وبه صورت نقد و تحلیل مثنوی ارائه کرده (منهای تحلیلهای فقاهتی که بر مثنوی بسته است)تماما آرا و نظرات آقای واعظ بوده (او هروقت به تبریز سفر میکرد حتما به دیدار جناب واعظ نائل می آمد.البته من خود یک مورد آنرا در سالهای ۶۷ شاهد بودم که به همراه دونفر محاقظ پاسدار به منزل ایشان حضور یافته بود).
    همچنین از یاران دیرین ایشان به کرات شنیده ام واقعه ای بس تکان دهنده در مورد این جناب علامه.
    برهمه اهل ادبیات وجود و ومحضر تلمذ استاد حسن قاضی طباطبائی غنیمت و در عین حال افتخاری محسوب میشود.ایشان را سه اولاد ذکور بود.که یک از آنها مسعود نام داشت.او به مجاهدین متمایل بود و در آن سالها درزندان به سر میبرد.در جریان دهه شهریور ۶۷استاد قاضی از آقای واعظ یاری طلبیدند و ایشان نیز به امیدی به این علامک متوسل شدند. میدانید پاسخ جناب علامه چه بود؟
    “آیا ایشان توبه کرده اند؟”
    واو نیزچنین نکرده بود و به سزای آن راهی دیار عدم گردیدند.
    دیگر قضاوت با ناظرین است واذهان عمومی.
    همچنی جهت اطلاع جناب اردوان روزبه

    رادیو کوچه:
    این که یک فرد از کسی آموخته است عیب اوست به نظر شما؟
    این که فردی دارای ارزش های علمی باشد و چون به دانسته های او مرور شود توهین به تمدن مدغی دوهزار و پانصد ساله ایرانیان است؟
    گاه گاهی به نظر می رسد مردمان ما از آن سوی بام افتاده اند.
    به هر روی بدون سند و بنابر روایت های فردی به دیگران بهتان زدن شرط انصاف نخواهد بود.


  2. علیرضا
    2

    در کل آخوند آخونده آقای رادیو کوچه


    1. ardavan
      3

      رادیو کوچه:
      در کل تفکر دموکرات یعنی همین لابد اقای علی رضا؟


  3. Pouria
    4

    خدایش بیامرزاد، اهل علم و فیلسوفی وارسته بود