Saturday, 18 July 2015
23 October 2020
پس‌نشینی تند

«تمام رنج‌های زمین»

2010 November 30

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

چند روز پیش «عبداله ‌مومنی» از اعضای دربند سازمان‌ دانش‌آموختگان‌،«ادوار‌ تحکیم ‌وحدت» در نامه‌ای، دوباره اتهاماتی را که چندی پیش متوجه نظام ساخته بود، تکرار کرد و با شجاعت تمام دیگرباره از آن‌ها دفاع کرد. او نخستین‌بار، پس از بازداشت در شبان‌گاه 30 خرداد 1388 و پس از تحمل چندین ماه شکنجه، زندان انفرادی و فشار برای گرفتن اعتراف، در شهریور ماه 1389 نامه‌ای به رهبری نوشته بود، که در آن از ظلم‌هایی که بر او و دیگر زندانیان‌سیاسی در بند می‌رود، گله کرده بود و از رفتارهای بازجوها و ادبیات کثیف آن‌ها انتقاد کرده بود. اکنون پس از آن‌که «محسنی‌اژه‌ای»، دادستان‌ کل‌کشور آن سخنان را دروغ خوانده است، مومنی دوباره از حرف‌هایش دفاع کرده و بر پای ادعاهایش ایستاده است.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

«ساتیا‌ جیت‌رای» فیلم‌ساز بلندآوازه و فقید هندی، سه‌گانه‌ای دارد به نام «سرگذشت ‌آپو» یا «سه‌گانه‌ی آپو». این فیلم در مورد مصایب و رنج‌هایی است، که در طول زندگی بر پسری به نام «آپو» می‌رود. در قسمت سوم این تریلوژی، «آپو» که با دوستش به سفری رفته است، با وجود آن‌که تصمیمی برای ازدواج نداشته است، به اجبار و از سر انسانیت و بزرگ‌واری دختری را به همسری برمی‌گزیند، که نه انتخاب اوست و نه در شرایطش قرار داشته است. در پایان تمام این گرفتاری‌ها او به تذکیه‌ای می‌رسد، که پاداش روح بزرگ اوست.

شباهت‌های فراوانی میان شخصیت «آپو» و «عبداله ‌مومنی» وجود دارد، اما به گمان من، هم در میزان فداکاری‌ها و هم در تحمل رنج‌ها سهم عبداله از آپو بیش‌تر است. آپو فقط با درون و نفس خود می‌جنگید، اما مومنی باید با درون و بیرون هم‌زمان به مبارزه برخیزد. مومنی در جوانی با همسر برادر شهید خود ازدواج می‌کند و سرپرستی خانواده‌ی او را بر عهده می‌گیرد، این کار کوچکی نیست آن هم در شرایط امروزین جامعه‌ی ما. کسانی که او را می‌شناسند، می‌دانند که عبداله از نظر اخلاقی ‌نیز یکی از پاک‌ترین فعالان‌سیاسی کنونی ایران است. او هیچ‌گاه در برخورد با مخالفانش از دایره‌ی انصاف خارج نمی‌شده و از روش‌های ناجوان‌مردانه برای از دور خارج کردن آن‌ها استفاده نکرده است.

عبداله‌ مومنی به تصدیق دوست و آشنا، یکی از دل‌سوزترین کنش‌گران سیاسی و حقوق‌بشری ایران است. کسی به یاد ندارد که فعال‌سیاسی و یا روزنامه‌نگاری بازداشت شده باشد و مومنی برای آزادی او تلاشی نکرده باشد. از همه مهم‌تر در طول دوران زندان آنان، به خانواده‌های‌شان به‌طور مرتب سر می‌زده و سرکشی می‌کرده است. از این لحاظ او به گردن خیلی‌ها حق دارد، کسانی که حتا از نظر دسته‌بندی‌ها و خط‌کشی‌های سیاسی با او در یک طرز فکر و جناح سیاسی قرار نداشته‌اند.

با این اوصاف هنگامی‌که شرح آن‌چه بر او و خانواده‌ و همسر بلا کشیده‌اش رفته است، را می‌شنوید، نمی‌توانید افسوس نخورید و غمگین نشوید. این رفتارها، سزاوار انسان بزرگ‌وار و روح مسوول و دردکشیده‌ای هم‌چون عبداله ‌مومنی نیست.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , ,