Saturday, 18 July 2015
24 October 2020
فاصله تا زمین، هفده میلیارد کیلومتر،

«فضاپیمای وویجر به لبه منظومه شمسی رسید»

2010 December 15

منبع: بی‌بی‌سی

فضاپیمای وویجر یک، که دورافتاده‌ترین فضاپیما از زمین است، در سفر خود به سوی کرانه‌های فراتر از منظومه شمسی یک گام مهم دیگر برداشته است.

این فضاپیمای پیش‌کسوت که اکنون 17 میلیارد و 400 میلیون کیلومتر از زمین فاصله دارد، تغییری مشخص در جریان ذرات در اطراف خود را ردیابی کرده است.

این ذرات، که از خورشید متصاعد می‌شوند، تا این نقطه درحال دور شدن از مرکز منظومه بودند، اما اکنون عمود بر این مسیر حرکت می‌کنند.

این بدان معنی است که وویجر باید خیلی به مرحله پرش به فضای موسوم به «میان-ستاره‌ای» نزدیک باشد.

ادوارد استون، دانش‌مندی که سرپرستی پروژه وویجر را به عهده دارد، از این فضاپیما و اطلاعات ارزش‌مندی که هم‌چنان 33 سال پس از شروع ماموریتش فراهم می‌کند تمجید کرد.

او به بی‌بی‌سی گفت: «وقتی وویجر پرتاب شد، فقط 20 سال از شروع عصر فضا گذشته بود، بنابراین هیچ مبنایی که بتوان براساس آن گفت فضاپیما چقدر دوام خواهد آورد وجود نداشت.»

«هیچ نمی‌دانستیم که تا چه فاصله‌ای باید برویم تا از منظومه شمسی خارجه شویم. اما حالا می‌دانیم که باید کم و بیش ظرف پنج سال، برای اولین بار از منظومه خارج شده باشیم.»

دکتر استون در نشست پاییزی اتحادیه علوم ژئوفیزیک آمریکا در سان فرانسیسکو، که بزرگ‌ترین گردهمایی زمین شناسان در جهان است، سخن می‌گفت.

وویجر 1، روز پنجم سپتامبر 1977 پرتاب شد و خواهرخوانده آن وویجر 2، روز 20 اوت 1977 راهی فضا شد. هرچند وویجر 2 زودتر پرتاب شد اما در مسیری آهسته‌تر قرار داده شده و اکنون کمی بیش از 14 میلیارد کیلومتر از زمین فاصله دارد.

هدف اولیه ناسا از پرتاب این کاوش‌گرها مطالعه سیارات مشتری، کیوان، اورانوس و نپتون بود که در سال 1989 کامل شد.

آن‌ها سپس راهی اعماق فضا شدند و در جهت کلی مرکز کهکشان راه شیری به حرکت در آمدند.

منبع انرژی این فضاپیماها بسته‌های رادیو اکتیو است و ابزارهای آن‌ها به‌خوبی کار می‌کند و داده‌ها را به زمین مخابره می‌کند.

البته فاصله زیاد با زمین باعث می‌شود که پیام رادیویی آن‌ها 16 ساعت در راه باشد.

مشاهدات تازه وویجر 1 توسط ابزار «ذرات باردار کم انرژی» که شتاب بادهای خورشیدی را می‌سنجد انجام شده است.

این جریان از ذرات باردار حبابی را در اطراف منظومه شمسی تشکیل می‌دهد که به هلیوسفیر موسوم است.

این بادها با سرعت «مافوق صوت» حرکت می‌کنند تا این‌که از یک مرحله به نام «شوک پایانی» می‌گذرند.

پس از آن سرعت آن‌ها به شدت کم می‌شود. اندازه‌گیری وویجر نشان می‌دهد که شتاب این بادها در این نقطه اکنون به صفر رسیده است.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , ,