Saturday, 18 July 2015
28 September 2020
مصائب خبرنگاری

«فقر روزنامه‌نگاران ایرانی و فروختن کلیه»

2011 January 11

مصطفا خلجی/ رادیو کوچه

mostafa.k@koochehmail.com

این هفته در برنامه‌ی «مصائب خبرنگاری» مروری می‌‌کنم بر چند خبری که درباره خبرنگاران طی هفته‌ی اخیر منتشر شده است.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

یک زن روزنامه‌نگار کلیه‌اش را به علت فقر می‌فروشد

یک روزنامه‌نگار زن در ایران، که حدود 10 سال سابقه کار دارد، برای فروش کلیه‌اش آگهی داده و علت آن را فقر و عدم توانایی پرداخت هزینه‌های زندگی اعلام کرد.

به گزارش شهرزادنیوز، این روزنامه‌نگار که نخواسته نامش فاش شود، در این رابطه اظهار داشت: «حدود ده‌سال است که پس از فوت پدر و ازدواج مجدد مادرش، به تنهایی زندگی می‌کند. در این ده سال انتشار هیچ‌یک از روزنامه‌هایی که در آن قلم زده ادامه‌دار نبوده است. در تمام سال‌هایی که به حرفه روزنامه‌نگاری مشغول بوده، بیمه نبوده است و حالا هم هیچ مرجعی نیست که بتواند از آن وام بگیرد.

وی که تنها زندگی می‌کند، افزود که با افزایش هزینه اجاره‌بها و ودیعه منزل روبه‌رو است و این یکی از جدی‌ترین مشکلات وی است

وی که تنها زندگی می‌کند، افزود که با افزایش هزینه اجاره‌بها و ودیعه منزل روبه‌رو است و این یکی از جدی‌ترین مشکلات وی است. افزون بر آن، وی از فروردین سال جاری حدود شش‌ماه بی‌کار بوده و از هم‌کاران پول قرض کرده است که باید پس بدهد.

این زن روزنامه‌نگار که در کار خود تخصص دارد و دارای سابقه کار است، در پایان اظهار داشت که پس از پرداخت بدهی‌ها، اکنون برای پرداخت ودیعه منزل «آه در بساط» ندارد و تصریح کرد که می‌خواهد روی پای خود بایستد و تن به آن‌چه که مخالف اعتقاداتش است، ندهد.

طی سال‌های اخیر در ایران، با بسته‌شدن هر روزنامه، ده‌ها روزنامه‌نگار و کادر فنی روزنامه بی‌کار می‌شوند.

اونیفورم برای خبرنگاران زن در مجلس

«لاله افتخاری»، مخبر فراکسیون زنان در مجلس، اعلام کرد که مدل و رنگ لباس متحدالشکل برای کارمندان و خبرنگاران زن توسط دو خبرنگار زن تعیین خواهد شد. اما فرم این لباس‌ها را فراکسیون زنان تعیین کرده که شبیه مانتو است.

پیش‌تر نیز درخبرها آمده بود که فراکسیون زنان مجلس خواهان تعیین لباس متحدالشکل برای کارمندان و خبرنگاران زن در مجلس شده‌اند.‌

گفته شده این طرح برای «گسترش فرهنگ حجاب» است. سال گذشته نیز طرح لباس متحدالشکل برای زنان کارمند در دستور کار ادارات دولتی قرار داشت. مبتکر این ایده دفتر پژوهش‌های فرهنگی بانوان  بود که برای گسترش حجاب در مراکز دولتی چنین طرحی را پیش‌نهاد کرده و الگوی لباس‌های محلی را برای تنوع این لباس‌ها در نظر گرفته بود.

تلاش یمن برای جلوگیری از زندانی‌شدن روزنامه‌نگاران

«یمن» در حال برنامه‌ریزی برای صدور قانون جدید مطبوعاتی است که محکومیت زندان برای روزنامه‌نگاران را حذف‌کرده و به شرکت‌های رسانه‌ای صوتی، تصویری اجازه می‌دهد تا شبکه‌های ماهواره‌ای و رادیویی تاسیس کنند.

این لایحه که از سوی هیت دولت در نوامبر 2010 تصویب شد، برای بحث و تصویب دو هفته پیش به مجلس نمایندگان ارایه شد.

وزیر اطلاعات یمن گفته است: «لایحه رسانه‌های صوتی،تصویری به‌منظور تصویب در آینده نزدیک به مرجع قانون‌گذاری ارایه خواهد شد و به موجب آن تاسیس ایست‌گاه‌های رادیویی و تلویزیونی خصوصی در کشور ما تضمین می‌شود.»

وی گفت که هیت دولت یک کمیته ویژه برای بررسی این قانون تشکیل داده است.

«یمن» در حال برنامه‌ریزی برای صدور قانون جدید مطبوعاتی است که محکومیت زندان برای روزنامه‌نگاران را حذف‌کرده و به شرکت‌های رسانه‌ای صوتی، تصویری اجازه می‌دهد تا شبکه‌های ماهواره‌ای و رادیویی تاسیس کنند

این لایحه زندانی‌کردن روزنامه‌نگاران را به‌خاطر ابراز عقاید منع‌کرده و بر اساس هنجارها و پیمان‌های بین‌المللی محدودیت نشر را به میزان حداقل کاهش می‌دهد.

با این وجود، همه روزنامه‌نگاران از قانون جدید خشنود نیستند.

«ابراهیم القدیمی»، روزنامه‌نگار، به یک سایت خبری عربی گفته است: «این قانون بر افزایش درآمدهای دولت از راه تحمیل جریمه‌های سنگین به جای زندانی کردن روزنامه‌نگاران تکیه کرده است.»

وی گفت که روزنامه‌نگاران قادر نخواهند بود تا جریمه‌های سنگین بپردازند و بسیاری زندانی‌شدن را ترجیح می‌دهند.

بر اساس آمار، بیش از 460 روزنامه، هفته‌نامه و ماه‌نامه در کشور یمن وجود دارد.

کاهش خشونت علیه روزنامه‌نگاران در منطقه کردنشین عراق

یک گزارش جدید از سندیکای روزنامه‌نگاران منطقه کردنشین عراق نشان می‌دهد که روزنامه‌نگاران در خلال اواخر نیمه دوم سال 2010 از آزادی بیش‌تری برخوردار بوده و کم‌تر هدف قرار گرفتند.

کمیته آزادی مطبوعات و حفاظت از حقوق روزنامه‌نگاران متعلق به این سندیکا، یافته‌های خود را هر شش ماه منتشر می‌کند. تازه‌ترین گزارش این کمیته مدت زمانی را از 1 ژوئیه تا 30 دسامبر سال 2010 در بر می‌گیرد.

«انوار حسین»، رییس این کمیته، گفته است: «ششمین گزارش، برخلاف گزارش‌های پیشین، نشان می‌دهد که اوضاع مطبوعات در منطقه کردی بهتر شده است. خوش‌بختانه هیچ موردی از ترور یا خشونت ثبت نشد به جز تعدادی حوادث کوچک از دستگیری روزنامه‌نگاران و هیچ موردی از ضرب و شتم وجود نداشت.»

او گفت: «نگرانی ما این است که برخی از احزاب و شخصیت‌ها چندین پرونده شکایت علیه کانال‌های رسانه‌ای و روزنامه‌نگاران تشکیل داده و قانون مطبوعات در منطقه کردنشین عراق را نادیده گرفته‌اند. این قانون به وسیله مجلس این منطقه صادر شده و تحت حمایت و امضای رییس‌جمهور قرار دارد.»

بر اساس تازه‌ترین گزارش‌ها، در خلال نیمه دوم سال 2010 در منطقه کردنشین عراق، شش مورد خشونت، 11 مورد تهدید، سه مورد زندانی و سه مورد تخلف ثبت شده است.

خبرنگار زنی که شهردار اول جهان شد

ماه‌نامه دیپلماتیک در شماره اخیر خود گزارشی از زندگی «هلن ژیله» شهردار «کیپ تاون» سومین شهر بزرگ آفریقای جنوبی ارایه کرده است. این زن که برترین شهردار جهان در سال 2008 شده است، کسی است که تا کنون اطلاعات کمی درباره دوران خبرنگاری او منتشر شده است.

«اوتا هلن ژیله» در پنجم مارس ۱۹۵۱در «ژوهانسبورگ» به دنیا آمد. والدین او در دهه ۳۰ از ترس رژیم نازی به آفریقای جنوبی گریخته بودند. خانواده پدرش از هنرمندان موسیقی بودند. هلن نیز به مدرسه سنت مری رفت و در دانش‌گاه لیسانس هنر گرفت. در طول دهه‌های ۶۰ و ۷۰ که مبارزات «ضد آپارتاید» شدت گرفته بود و «ماندلا» و همراهانش به‌ خیل مبارزان پیوسته بودند، ژیله به حوزه خبررسانی  وارد شد تا از این طریق به جنبش سیاهان بپیوندد. او در سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۲ خبرنگار روزنامه «رند دیلی میل» بود. زندگی سیاسی خانم ژیله پیش از هر چیز با تحقیق درباره مرگ یکی از مبارزان راه آزادی دوران آپارتاید به نام «استیو بانتو بیکو» گره خورده است.

استیو بانتو بیکو یکی از مبارزانی است که در پی مبارزات خیابانی سیاهان و مقاومت مسلحانه آن‌ها و درحالی که دیوان عالی «پرتوریا ماندلا» را به حبس ابد محکوم کرده بود

استیو بانتو بیکو یکی از مبارزانی است که در پی مبارزات خیابانی سیاهان و مقاومت مسلحانه آن‌ها و درحالی که دیوان عالی «پرتوریا ماندلا» را به حبس ابد محکوم کرده بود، در سال ۱۹۷۷ پلیس اعلام کرد که او در زندان به سر می‌برده بر اثر اعتصاب غذا مرده است. «استیو بیکو» همگام با ماندلا به مبارزه با آپارتاید پرداخته بود و در خلال سال‌‌های ۱۹۷۵و ۱۹۷۷ چهار بار توسط پلیس آپارتاید دستگیر و روانه زندان شد.

هم‌زمان با اعلام مرگ «بیکو»، هلن ژیله و هم‌کارش برای کشف حقیقت مرگ بیکو شروع به جست‌وجو کردند. آن‌ها طی مصاحبه‌هایی با تیم پزشکی‌ای که بیکو را معاینه کرده بود، دریافتند او بر اثر ضرباتی بر جمجمه و شکنجه کشته شده است. بر اساس مستنداتی که توسط ژیله و هم‌کارش به دست آمد بیکو پس از بازجویی‌ها، از یک جراحت در ناحیه سر رنج می‌برد و رفتار و حرکات وی نیز تغییر یافته بود. اما انتقال او به پرتوریا با چنان وضعیتی به مرگش انجامید.

بیکو در تاریخ ۱۲ سپتامبر ۱۹۷۷ در زندان مرکزی شهر پرتوریا و در سلول انفرادی جان باخت.

پس از کشف این اسناد هلن ژیله در «رند دیلی میل» به نقل از پزشکان نوشت: «هیچ نشانه‌ای از اعتصاب غذای بیکو نبوده است.» به این ترتیب رژیم آپارتاید که با چالشی بزرگ در مواجهه با جنبش آزادی‌خواهی قرار گرفته بود، در اقدامی فوری روزنامه را مجبور کرد تا به دستور شورای قضایی مطبوعات هلن ژیله را به انتشار گزارشی جانب‌دارانه محکوم و اصلاحیه‌ای بر این گزارش منتشر کند.‌

وکیل هلن ژیله بعدها صحت روایت ژیله را در گفت‌وگو با خانواده بیکو تایید کرد. هیت تحقیق نیز مرگ بیکو را نتیجه زخمی عمیق در سر او تشخیص داد، اما کسی مسوولیت این پرونده را به عهده نگرفت.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , , , , , , , ,