Saturday, 18 July 2015
26 September 2020

«فراز‌هایی از سرشت دایی جان»

2011 April 12

مهیار فرآورده

از گـل نســرشتــه‌ام کـه در ادیان گـفتـنــد

بـا بــاد نیــامـدم کـــه رنــــــدان گـفتـنـــــد

چشمــم بـه فلــک بـــود ز آغـاز و دلـم آشفته

از تــرس عـذابـی کـه قـدر قـدرت عالـم گفته

مـن مشـــق شبـــم کـــردم و رفتــــم به نمــاز

در مســجـد شـــاه تنـگ غـروب وقــت نیــاز

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

من اذان گفتم، ای کاش «از این» می‌گفتـم

 

بستــه دکــــان مـــردم، کـــرده وضـــو پـاک

سو به شبســتان روی، ســـر به سجـاده خاک

اقتـــدا کــــردنـــد، من شنیــــدم گفتنــــــد الله

من اقــامـــه گفتــــم: «الله اکبر سبحان الله»

موجی از خلق، مردان در پیش زن‌ها در پس

رفتنــد رکوع به خـدایی که یکتــاست و بس

 

اوج لذت بود وقتی که جماعت

گوش بر صـوت پسر بچه گیم

رفتنــد سـجــود، «سبحان ربی الاعلی و بحمده»

از پله منبــر چـه نمایی داشـت آن شوکـت تابنده

شـک کـردم کـه منـم خـلـق کنــد سجـده به پـایـم

یا فلک که پدیدار شـد از قدرت او در شش روز

 

بچـگی بـود و نمی فهمیــدیم کـه هنــگام صراط

رحــم الله و مـن قــر ه فاتحـه و مـع الصلوات

 

شب قـدر بعـد از افطار کج می کـردیـم سـوی بازار

یکی با عبـا دیــگـــــری بــه حـــال زار

می‌دزدیدیم سیگار ز جا سیگاری  مسجد به هراس

می‌کشیـدیم در خـلوت دیـوار  حیـــا پشـت تـــراس

بـرگشته به شبستـان جنگی، تا کنیـم دیــن ترویــــج

ایستـاده به نـاز در صف آخر همگـی با کلـه گیـــج

 

قرآن‌ها بـه ســر رفتنــد و چـراغ‌هـا خامــوش شدند

ضجـه‌هـا به هــوا رفتنـد و سینـــه‌ها پر جـوش شدند

اشک‌ها بر پهنه‌ی صورت ریخته، گونه‌ها خیس شدند

بعضـی سـر سجاده خشک‌شـان زده تنـدیس شدند

می‌زدنـد چنـد تـایـی شتــرق شتــرق بــر پیشــانی‌شان

بـا کـــف دســت یـا بـا چهـــار انگـشــت نیشــانی‌شان

 

حاج عباس بـدری که با یک تیپـا می‌خورد سکنـدری

ناله کرد کنار پنج دری که خدایا ببخـش تـو قلنـدری

حاج محسن تابـده که کارهاش بود همیشه باعث خـده

به نیـایش کنـار دیـوار، چـون فـردی بــــــازنـده

تسبیـــح به دست مدام صلوات می‌فرستاد

از هراس خدا خشتکش هی از کمر می‌افتاد

 

من که در ردیف آخر داشتـم کتیبه‌ای بر سر

خـم شـدم بـه زیرکی، بر گرفتم ز راست نظر

بــه رفیقــم کــه می‌لــرزیـــد چـــون بیـــدی

تـرســان ز خـوف خـدا، متنبــه بـی تردیــدی

ز قــدر گـذشتـه کـه تـوبـه کــرد در پـامچال

عهــد بشـکسـت و عـــرق خــورد تـا امسـال

 

یــادم آمــــد کــه مــن نیــــز عهــــد بشکستــــم

ز تعهــــدی کــه بــا خـــدای خـــــود بســـــــتـم

تـــو بـــه کــــردم نکنــــم تــر لــب خشـــکم را

به لب پـر شــرر دختـر همسـایـه شــب آشــورا

نزنم لاس در ماه محـرم، نکنم مـاچ دختر  عمم

تزکیه نفس کنم، ندهـم بوسـه به کس جز محرم

 

هـالــه‌ای کــز بغــــل پنجــــره تـابیـــــد درون

چهـــره از پشـــت نقــــاب کــــذب زد بیــرون

 

«گــر تــو از ســـال پـــیش عهــــد نشـکـستـــی

چـه نیــازی اســت دوبـاره به گــریـه و پـســتی

نشکن عهــد شب  قـدر تا نکنی شیـــون و نالــه

پاک کن صورت زشتت از آن اشک‌هـای تاپالــه

 

آن‌که در عهـــد با خـــدا چنیــــن کنـــــد

بدان که با خلق خدا نیــز این‌چنیــن کنـــــد»

 

بـــــه ســــرم بـــود شــــوق پــــــروازهـــــا

سفـــر کنــم در جست‌و‌جوی منـــبع رازهـــــا

جوان شده بـودم و رشید چون سـرو پر خزه

می‌زدم تو گوش یه پنـج سیـری بـا کمی مزه

پـــــدرم بریـــــده بـــــود امیــــد از پســـرش

کــــه ببینـــــد و یـــــاد گیـــــرد از پـــــدرش

 

بـــــه خــــدایـــــش گفتــــه بـــــود ای الله

چـــــه کنـــــم از دســــت او، لا اله الا الله

میره با دختـرا روز روشن به روی صحنه

هم‌کارم دیـده بهـم گفتـه یقـه‌اش خیلی پهنه

عاقبــت کـــرد سکتـــه از دســـت پســرش

پـــدرم کــه خـلـف بـــود مــاننـــد پــــدرش

 

هــر چـــه روزگــار می‌گـذشــــت مـا هـــــم

ز میــانــه عمـــر ســرازیــــر می‌شـــدیـــــم

زن گــــرفتیـــــم و بچــــــــه‌دار شــــدیــــــم

کــــه پشیمــــان از ایـــــن کـــــار شـــدیـــــم

سر شب تا به سحر کرد بچـه‌مـان بی‌خوابی

گـاه من بغل کرده گــاه عیــال به بی‌تـــابی

 

بچــه‌ها بزرگ شدند و ما در عوض پیر شـدیــم

تا که آن‌هــا بچــه‌دار شدند ما زمیـن‌گیـر شـدیــم

روز مرگـم به صـف شـدنـد نــوه‌ها و نتیجــه‌ها

بغض کرده لب ورچیدند، ابو رفت جز‌ نیچه‌ها

یک بـه یک گــل بــه بالیــن مرگـــم انداختنــــــد

پسرا کراوات زده، دخترا گردن‌بنـد انداختنــــــد

 

ختـــم مفصـلی گرفتنــد بـــرایــم بـه رسـم آیینـــی

شــام دادنـــد هـم اطــاق بـالا هـم اطـــاق پایینـــی

سفـــره بانـــوان انــداختنــد در حیــاط پهـلویــــی

به یک چشم بر هم زدن، از گوشه‌ای به سویـــی

دیس‌هـــــای بـــــرنــــج پـــر شــــدنــد و خالـــی

بچـــه‌هــا ریختنـــــد خــورش بـــر گــــل قالـــی

 

پســـر خــــواهــرم کـه مـــردی اســت متمــــول

کـــرد شــب هفـــت را بـه جیــــب خود متقــــــبل

سور داد بــرای دایـی جـان به شــام و عصرانـه

ببســت گــوش خــود بـه حرف‌هــای زنــش پروانـه

«چــرا وقتــی زنــده بــود نگــرفتـی زیـــر بــالـش

گذاشتـی گذاشتـی تـا کــه مـرد و شــد صد سالـش»

 

الغـــرض، مــرگ مــن کـــه نــا بهنـگـــام رخ داد

از خاک «یو اس» تا پشت مرز ایران را تکـان داد

خلاصه، شب چـله‌ام هم به نحـو خوبـــی گذشـــت

کنــدنــد جامــه سیــاه که چهل روز نیـــز گذشـــت

رفتنـــد زوج‌هـــا و بچــه‌هــا بــه خـانـــــه‌شـــان

نـدیـدم‌شــان دگــر با وجود کمــی فاصــلـه‌شـــان

 

آن‌چــــه مــــن کنــــــون بـــــه آن می‌انـــدیشــــــم

شـــب ســـال است که بـلنـــد می‌شـــود ریشــــــم

قصـــــد دارم شــــب ســـــال را فـــــرار کنـــــــم

با همسایه‌ام که زن جوانی است توشه راه اختیار کنم

دستـــش بـگیــــرم و بـگـــــردانـمــــش در بـــــاغ

لاس بزنــــم باهاش، ببــــوســـــم اون لبـــــای داغ

 

هــــر کــــه در زنـــدگـــی بخنـــدد بـر همـه‌چیـــز

راحــــــت و آســــــوده دل کـنـــــــد از همـه‌چیـــز

 

 

 

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , ,