Saturday, 18 July 2015
23 October 2020
گزارش روز تاجیکستان

«تیاتر تاجیک چرا به گوشه فراموشی رفته است؟»

2011 November 07

کیومرث/ دفتر تاجیکستان/ رادیو کوچه

در حالی‌ از روز تیاتر تاجیک در شهر «دوشنبه» تجلیل شد که این مکان در بیست سال آخر از یک جای پر آدم به یک مکان بی‌‌کس و خالی تبدیل شده است. امروز کم تاجیکی را می‌شود پیدا کرد که برای دیدن نمایش‌نامه‌ها به تیاتر برود.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

این درگاه تنها در محفل یادبود و یا محفل رقص و ترانه پر از تماشابین می‌گردد. گاه‌گاهی مقامات نیز برای تماشای نمایش‌نامه‌ها دانش‌آموزان را جلب می‌کنند که به صورت اجباری به تیاترها می‌آیند. هم اکنون جای تیاتر در تاجیکستان را نوار ویدیو، تلویزیون‌ها و برنامه‌های  کنسرتی گرفته‌اند.

ولی‌ «میرزا شاهرخ اسراری» وزیر فرهنگ تاجیکستان هنگام تجلیل از روز تیاتر تاجیک وضع تیاترهای کشور را «رو به بهبود» خواند و گفت که تیاترهای تاجیک امسال خیلی‌ فعال‌تر از سال‌های قبلی بوده‌اند. این در حالی‌ است که به قول «ابراهم عثمان‌اف» معاون پیشین وزیر فرهنگ تاجیکستان امروز تیاتر تاجیک رسالت اصلی خود را پیش مردم نمی‌تواند به اجرا برساند. زیرا به گفته او «آن اثرهای را که ما دیدن می‌خواهیم، در تیاتر تاجیک کم هستند.»

همین طور صاحب‌نظران تاجیک می‌گویند از یک سو زندگی‌ مشکل ساکنان به کم توجهی آن‌ها به نمایش‌نامه‌های تیاتر سبب شده باشد، از سوی دیگر نمایش‌نامه‌های خوب و جالب هم در این چند سال آخر روی کار نه آمده است که تماشابینان را برای آمدن به تیاتر دل‌گرم بکند. «برزوی عبدالرزاق» کارگردان سرشناس تاجیک نیز گفت که هرچند صف درام‌نویسان در تاجیکستان زیاد است، ولی‌ نمایش‌نامه‌های خوب و جالب تهیه نشده است. آقای «عبدالرزاق» می‌گوید از این رو او مجبور است که رو به اثرهای درام‌نویسان کشورهای دیگر آرد.

وی می‌گوید: «درام‌نویس بسیار است ولی‌ درام نمی‌نویسند. مردم درام‌نویس ما اکثرن کم‌سوادند و از پیش‌رفت‌های درام‌نویسی در جهانی خبر ندارند. در همان سطح سال‌های پنجاهم قرن گذشته باقی‌مانده‌اند.»

شاید این هم به این دلیل است که سین آن‌ها به جای رسیده است و حوصله کار کردن را ندارند؟ برزو می‌گوید: «برادر، تالستای قریب به سن ۹۰ رسید. ولی‌ خیلی‌ آوانگارد بود. سخن سر بزرگ‌سالی نمی‌رود بلکه سخن سر آن می‌رود که درام‌نویسان ما دیگر نمی‌خوانند و از پیش‌رفت‌های جهانی آکاه شدن هم نمی‌خواهند. آن‌ها خبر ندارند که در «انگلستان» و «فرانسه» چی‌گونه درام می‌نویسند.»

بنا به اطلاع مقامات در حال حاضر در تاجیکستان حدود ۱۵ تیاتر کسبی فعالند. نخستین تیاتر کسبی در تاجیکستان هنوز هشتاد سال پیش و به تلاش‌های مقامات شوروی روی کار آمده است. هنوز هم اکثر این تیاترها در جای خود باقی‌مانده‌اند که بزرگ‌ترین آن‌ها «تیاتر لاهوتی»، «تیاتر اپرا و باله صدرالدین عینی»، «تیاتر محمودجان واحداف» می‌باشند.

اما تیاتر «اهارون» که زمانی‌ با نمایش‌نامه «یوسف گم‌گشته باز آید به کنعان» معروف بود امروز بی‌ تالار مانده است. آخرین شهردار «دوشنبه» گفت که هنرمندان «اهارون» بنای سینما تیاتر سابق «گارکی» را خالی بکنند. زیرا بر طبق نقشه شهرداری قرار است در جای آن تعلیم‌گاه بنیاد بشود.

تیاتر اهارون که بنیان‌گذار آن «فرخ قاسم» است ۲۱ سال به این سو فعال می‌باشد. این تیاتر که هم شرق آن را پسندیده و هم غرب، با روش‌های نو و نمایش‌نامه‌های جالب خود از محبوبیت خاص برخوردار است. مسوولان این تیاتر می‌گویند ولی در صورت چنین بی‌توجهی مقامات به سرنوشت این تیاتر قرار است آن کار خود را قطع بکند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , ,