Saturday, 18 July 2015
29 October 2020
پرسه- زن، نمایش، حقوق بشر

«فریاد بزن آزادی را …»

2011 November 17

سیمین/ رادیو کوچه

simin@koochehmail.com

     چند وقتی است که هم‌کار ما، دکتر «آویده مطمئن‌فر»،سرگرم تمرین برای بازی در نمایش «سلام ای‌ هم‌صدای من» به کارگردانی «گلوریا یزدانی» است.

«سلام ای‌ هم‌صدای من» نمایشی است که روایت‌گر مشکلات حقوق بشری جامعه ایران است. داستان نمایش به زندگی یک زندان‌بان و دختر کوچکش می‌پردازد و در کنار آن به چند زن زندانی نیز اشاره دارد که هریک به نوعی نماینده‌ی طیفی از جامعه ایران هستند.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

اما این که این هم کار هنرمند ما چگونه در زمینه‌های هنری، ورزشی، علمی و رسانه فعال است و هر کدام را با پشت‌کار دنبال می‌کند، خود حکایتی است ولی امروز در گذری که به پشت صحنه تمرین نمایش دارم از او درباره این نمایش و این که چگونه توانسته با وجودی که در ایران زندگی نکرده، نقش یک زن زندانی ایرانی را بازی کند، می‌پرسم.

آویده می‌گوید که بازی کردن این شخصیت برای وی چالش بزرگی است چرا که این نقش کاملن متفاوت از شخصیت حقیقی اوست و باید کاملن وارد این نقش شود. و از این جهت برای او جالب است. باید برای این شخصیت وضعیت بدن و زبان بدن طراحی شود. او برای رسیدن به این نقش تحقیقاتی انجام داده است و می‌گوید:« برای بازی این نقش لازم نبود حتمن در ایران زندگی کرده باشم. باید به رفتارهای اجتماعی سطح اجتماعی که این فرد از آن آمده توجه کنم و با تحقیق در رفتارهای ایرانی آن خصوصیت‌ها را به آن اضافه کنم.»

وی با ابراز امیدواری از این که این نقش خوب از کار در آمده باشد، قضاوت را بر عهده بینندگان می‌گذارد.

در معرفی نمایش «سلام ای‌ هم‌صدای من» که روز شنبه 19 نوامبر به روی صحنه می‌رود، آمده است که این نمایش درودی است بر آنان که در مقابل بی‌ عدالتی‌ها ایستاده و برای رسیدن به آزادی عموم از آزادی خود گذشته‌اند …

سلام هم‌صدای من، تابلویی است که از سویی اشاره‌ای به زندگی‌ یک زن نگهبان دارد که آرزوی فردای بهتری برای دختر کوچک خود دارد و از سوی دیگر، داستان ۴ زن زندانی که به علل مختلف در زندان هستند و این‌ها همگی دست به دست می‌دهند تا امیدی از هم‌صدایی‌ها برای رسیدن به عدالت و حقوق بشر در دل‌ها زنده کنند.

«گلوریا یزدانی» کارگردان نمایش که پیش از این از او نمایش «طنین ترانه‌های آزادی زن» را بر صحنه دیده‌ایم در باره انگیزه‌هایش از اجرای این نمایش چنین می‌گوید:

«انگیزه من در هر کاری که می‌کنم- چه هنری و چه اجتماعی – به خاطر اصل عقیده‌ام به برابری و وحدت عالم انسانی است. بنابراین هر کاری که می‌کنم از این عقیده سرچشمه می‌گیرد که همه ما انسانیم و باید برابری در بین ما وجود داشته باشد. اما رنگی که کارهای من به خود می‌گیرد بستگی به این دارد که در آن موقع زمانی چه چیزی من را به خود بشتر مشغول کرده و الان در این زمان مساله حقوق بشر در ایران خواه نا خواه یک مساله خیلی مهم است.

همان‌طور که می‌دانیم حقوق بشر ی خیلی از شهروندان ایران گرفته شده به خاطر مسایل قومی، جنسی، مذهبی و تبعیض‌هایی که وجود دارد، گرفته شده و هر نوع دگراندیشی در ایران  سرکوب می‌شود و من فکر کردم به نوعی باید این صدا را رساند و چه بهتر ما که در خارج از کشور زندگی می‌کنیم و این آزادی را داریم که می‌توانیم حرف خود را آزادانه بزنیم از طریق یک کار هنری بتوانیم حرف خود را بزنیم و هم‌صدا بشویم با تمامی آنان که طرف‌دار آزادی و  آزاده‌گی هستند.»

نمایش ترکیبی از موسیقی، رقص، کلام و داستان سرایی است و تمامی گروه دست اندرکار آن این کار را هدیه‌ای می‌دانند به آنانی که زیر ابرهای سیاهی برای دفاع از برابری از جان مایه می‌گذارند

نمایش ترکیبی از موسیقی، رقص، کلام و داستان سرایی است و تمامی گروه دست اندرکار آن این کار را هدیه‌ای می‌دانند به آنانی که زیر ابرهای سیاهی برای دفاع از برابری از جان مایه می‌گذارند.

ویکتوریا رقصنده این نمایش امیدوار است که بتواند با اجرای رقص یک احساس متفاوت در این برنامه ارایه دهد. او معتقد است که هماهنگی رقص، موسیقی و کلام در این نمایش همه چیز را کامل‌تر می‌کند.

دیگر بازیگران این نمایش که نقش دختری که به خاطر عقیده‌اش زندانی شده را بازی می‌کند نیز می‌گوید که آن‌ها با اجرای این نمایش می‌خواهند صدایی برای آنان باشند که برای عقیده خود صدمه زیادی می‌خورند و از زبان آنان به همگان بگویند: «ما گناهی نکردیم و فقط می‌خواهیم آزاد باشیم.»

بازی گر نقش «فروغ» که یک وبلاگ‌نویس است و به همین جرم زندانی شده است نیز می‌گوید که دوست دارد از طریق این اجرا صدای این زن وبلاگ‌نویس را به گوش جهانیان برساند.

«صبا» نیز می‌گوید که گروه برگزارکننده این نمایش خواهان برطرف کردن هرنوع تبعیض قومی، جنسی و دینی هستند و به زیبایی نقش خود را ایفا می‌کنند. او امیدوار است بتوانند به هدف نهایی که هرچه زیباتر ارایه دادن نمایش و استقبال تماشاچیان هست برسند.

«بهار» بازی‌گر نقش «لاله» نیز امیدوار است که این نمایش پیامی باشد برای انسان‌هایی که بی‌گناه در زندان‌ها شکنجه یا اعدام یا سنگ‌سار می‌شوند.

و البته هرچند که اغلب بازی‌گران سلام ای هم‌صدای من، زنان هستند اما یک بازی‌گر مرد نیز با این نمایش همراهی می‌کند که نقش تاسیساتی را بازی می‌کند و امیدوار است که بتواند نقش خود را به خوبی ارایه دهد.

گروه هنری پردیس این نمایش را در روز شنبه 19 نوامبر ساعت 8 تا 10 شب به وقت تورنتو در سالن نمایش مرکز جوانان ارامنه شهر تورنتو به روی صحنه می‌برد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , ,