Saturday, 18 July 2015
25 September 2020
نمی‌دونم آب از کجا گله؛

«دیروز تاتر نصر امروز خانه سی‌نما»

2012 January 10

مهیار فرآورده

اسفند سال 87 که تاتر نصر، آخرین تاتر لاله‌زار رو به غروب بود و می‌خواستند در آن خانه را بر روی هنرمندانش ببندند، سعدی افشار، یکی از قدیمی‌ترین سیاهان تهران در جمع هنرمندان که دور میز نشسته بودند گفت: «نمی‌دونم آب از کجا گله» و سپس این شعر را خواند:

شود آیا که بزرگی در همسایه زند

سری از لطف بر این خانه ویرانه زند

و پنج بار با پشت انگشتان خود روی میز زد.

در آخرین صحنه، دو سیاه قدیمی با موهای سپید روی پله‌ای در مقابل درهای آهنی قفل‌خورده دالان تاتر نصر نشسته بودند و یکی از آن‌ها خواند:

تو که ره برده‌ای اندر خرابات

خراباتی شدن هیهات هیهات

و بعض گلویش را گرفت و اشک‌هایش در خنده تلخی بر روی پیاده رویی که او تمام عمر خاکش را خورده بود ریختند.

امروز عزت‌اله انتظامی پیش‌کسوت تاتر و سینما می‌گوید: «چرا خانه ما را ویران می‌کنید… آخر چرا خانه سینما…؟»

انتظامی عزیز که از دوران هنرهای دراماتیک می‌شناسمت؛ مشکل رژیم امنیتی ولایت‌فقیه تنها سی‌نماگران نیستند. هر نهاد مستقلی در این کشور مورد هجوم مرتجعین قرار می‌گیرد. تشکل‌های صنفی، کانون نویسنده‌گان و کانون وکلا نیز از این هجوم در امان نماندند. در تاتر نصر را سه سال پیش تخته کردند، چون «یک دیوارش خراب بود»، امروز نوبت خانه سی‌نماست و معلوم نیست فردا نوبت چه کسی خواهد رسید.

طریقی که حکومت برای هرچه محدود کردن فضای جامعه به‌کار می‌گیرد شناخته شده است و 33 سال است با همین روش بخش بخش جامعه را قیچی کرده‌اند تا به امروز رسیده‌ایم.

هنوز مرکب نوشته قانون اساسی در شهریور سال 58 خشک نشده بود که نخستین گروه، یعنی کردهای غرب کشور به امر «امام سیزدهم» مورد هجوم قرار گرفتند و وضعی که امروز در حمص سوریه حاکم است در آن زمان گریبان کردها را گرفته بود. سه سال به طول نیانجامید که تمام گروه‌هایی را که از انقلاب پشتیبانی کرده بودند، یکی پس از دیگری سرکوب کردند و سپس شاهد اعدام‌های دهه شصت بودیم.

حکومت برای رسیدن به چنین هدف‌هایی، به قشری‌ترین، کم‌سوادترین و ذوب‌شده‌ترین افرد هم‌چون فرج‌اله سلحشور میدان می‌دهد تا به نظریه‌پردازی دست بزنند و زمینه را برای هجوم آماده کنند.

این نظام ارتجاعی یک‌متر آن‌طرف‌تر از نک دماغ ولایت فقیه را نمی‌تواند ببیند و نگهبانانش نظامیانی هستند که ثروت کشور را در هر راهی هزینه می‌کنند به‌جز آسایش عمومی و منافع ملی. جواد شمقدری در برنامه سینمای هفت (16 دی) گفته بود چون دو بند «اعتقاد به قانون اساسی و نظام جمهوری اسلامی» در بازبینی سال 87 حذف شده، پس کار خانه سینما از نظر ما تمام است.

مشکل کشور ما موجودیت نظام متکی بر مذهب است که ترجمان فکری خامنه‌ای و نظامیان است. نظامی که در 33 سال گذشته هزاران تن از آزادی‌خواهان و حتا مردم کوچه و بازار را به پای چوبه‌های دار فرستاده و یا به جوخه‌های اعدام سپرده و چیزی نمانده کشور را درگیر جنگی احمقانه کند، و تا زمانی که این نظام که نظمی هم ندارد سرنگون نشود، مردم ایران روی آرامش را به‌خود نخواهند دید.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , ,