Saturday, 18 July 2015
27 September 2021
دایره‌ی شکسته

«هزار مشق دشوار»

2012 March 21

مه‌شبتاجیک/ رادیو کوچه

سال 1390 هم تمام شد…به همان سرعت همیشگی، همان عبارت برق و باد دوباره در سال 1390 هم معنی شد. سال 1390 هم دوباره سالی پرفراز و نشیب بود. خیلی‌ها به دنیا آمدند و خیلی‌ها هم نه…حتمن حوصله نداشته‌اند و صبر کردند سال‌های دیگر شاید به‌تر باشد. به عادت قدیم ما ایرانی‌ها که همیشه مخلوطی از غرولند و نوستالژی زدگی در خود داریم به این عزیزان می‌گویم، گمان نکنم سال‌های بعد خبرهای جذاب‌تری باشد. خیلی‌ها دیگر دوام نیاوردند و رفتند…خیلی‌ها که حتا ما نام آن‌ها را نمی‌دانیم. «سیمین دانشور» و «جلال ذوالفنون» هم که می‌شناختیم‌اشان رفتند. همه‌ی آن خیلی‌ها که نمی‌شناسیم‌اشان و آن‌هایی که می‌شناسیم‌اشان سال نود را برای رفتن انتخاب کردند و نمی‌دانم چرا مرگ همیشه و همیشه غمگین است. حتا وقتی نود سال از یک زندگی گذشته باشد ما هنوز انتظار ادامه داریم. مرگ در شب‌های نزدیک سال نو تلخ‌تر هم هست، نبود کسانی که دوست‌شان داریم، کنار سفره‌ی زیبای هفت‌سین رنج‌آور است. هر کجا که هستند، امید که به‌تر از این‌جا باشد. قرین آرامش و شادی باشند. همه‌ی آن‌هایی که خداحافظی کردند و رفتند.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

سال 1390 رفت و حاجی فیروز سیاه و آشفته و پریشان ما با بابانوئل چاق و سفید و تمیز مقایسه شد، که بابانوئل چه هدیه‌ها که نمی‌آورد و حاجی‌فیروز ما همیشه محتاج است. لازم به گفتن نیست و ما می‌دانیم که چرا دست این سیاه دوست داشتنی با لباس قرمزش دراز است. چراکه واقعیت این است که ما هر کجای دنیا باشیم حاجی‌فیروز خودمان را هر چقدر سیاه و پریشان بیشتر از بابانوئل چاق و تمیز و خیلی سفید دوست داریم و دل‌مان صدای دایره‌زنگی او را می‌خواهد.

سال 1390 رفت و ما بازهم یاد نگرفتیم که ریشه‌های مشترکی با بسیاری از اقوام پارسی داریم و همه‌ی آیین‌های پارسی متعلق به همه‌ی ماست، ما تا اواخر همین سال نود یاد نگرفتیم که دوستان عزیز افغانی خود را با کلمات زهرآگین و نژادپرستانه نیازاریم، یادمان بماند که ما چقدر ریشه‌های مشترک با افغان‌ها و تاجیک‌ها داریم. امید که در سال 1391 عقاید فاشیستی و نژادپرستانه‌ی خود را کنار بگذاریم و برای لحظه‌ای لبخند زدن یا حتا بلند خندیدن، هر نامربوطی را به ذهن و دهن نیاوریم.

دست «مارک زوکربرگ» درد نکند که فیس بوک را به‌وجود آورد، کلی تولد را فراموش نکردیم و کلی دوستان و عزیزان را با عکس گل و بلبل و دختران دل‌فریب و یا گاهی عکس خودمان، برچسب‌دار کردیم و محظوظ‌شان کردیم. البته سنت خوبی است. به این امید که در سال 1391 میزان این تگ‌ها بیش‌تر و بیش‌تر هم بشود تا بتوانیم افراد فراوانی را مورد عنایت قرار دهیم.

سال 1390 هنوز بسیاری از کسانی که تنها نام آن‌ها را شنیده‌ایم و عزیزان دل‌های زیادی هستند در زندان‌ها به سر می‌برند و کنار سفر‌های هفت‌سین‌اشان نیستند. امید که همه‌اشان به زودی طعم آزادی را بچشند. اعدامی نباشد، هیچ‌کس را از چرثقیل‌ها بالا نکشیم و هیچ‌کس هم هیچ ساعتی از روز، به دیدن مرگ نرود. دیر یا زود مرگ به سراغ ما همه خواهد آمد برای دیدنش عجله نکنیم.

سال‌ها، یکی پس از دیگری می‌آیند و می‌روند. امید که فراموش نکنیم که این سنت‌ها بهانه‌ای است برای این‌که کنار هم شادتر باشیم و شادی را برای خودمان و دیگرانی که با ما هستند بیش‌تر کنیم. اجازه ندهیم هیچ بهانه‌ای این شادی‌ها را کم‌رنگ‌ کند. چهارشنبه‌سوری، عید باستانی نوروز، سیزده‌به‌در، همه و همه بهانه‌های سرزمین ما هستند برای شادی بیش‌تر و نه هیچ چیز دیگر. پس بیاندیشیم که چگونه می‌توانیم این شادی را به همه‌کس و همه‌جا تسری دهیم. سال 1390 رفت و سالی جدید رسید، امید که همه شاد و خوش‌بخت و محظوظ از لحظه‌ها باشند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , ,