Saturday, 18 July 2015
26 November 2020
مهارت‌های زندگی

«باور درست، باور غلط»

2012 March 24

سیمین/ رادیو کوچه

simin@koochehmail.com

 همیشه سال که نو می‌شود به خودمان خیلی قول‌ها می‌دهیم و تصمیم‌های زیادی برای زندگی‌مان می‌گیریم؛ تصمیم‌هایی که فقط باید به قول اون ضرب‌المثل قدیمی نتیجه‌اش رو در آخر پائیز شمرد! این زمان یعنی وقتی که جوگیر شدیم و حس و حالمان آماده تصمیم‌های نو هست بهترین زمان هست که نگاهی هم به مهارت‌هایی که باید در زندگی بیاموزیم داشته باشیم حالا یا به آن ها عمل می‌کنیم یا نه اما اشاره به آن‌ها خودش تاثیر کافی را دارد.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

   زندگی هر کدام از ما پر از این تصمیم گیری‌ها و تجربه‌هایی است که تبدیل به مهارت‌هایی ارزنده برای زندگی می‌شوند. از این پس گه‌گاه به سراغ آن‌هایی می‌روم که حرفی در این زمینه برای گفتن دارند تا تجربه‌هایشان را با ما در میان بگذارند.

و اما در برنامه امروز موضوع جالب توجهی را از زبان دوستی قدیمی مطرح می‌کنم:

چند روز پیش به موضوعی در فضای مجازی برخوردم که از طریق یکی از دوستان مطرح شده بود. «فرید صلواتی» که شاید این روزها نامش بیش تر به سبب آثار موسیقایی که اجرا کرده برای شما آشنا باشد در صفحه فیس بوکش موردی را مطرح کرده بود که توجه بسیاری را برانگیخت.

ماجرا از آن جا آغاز می شود که فرید با خودش فکر می کند کاش می‌شد به آرزوی همیشگی‌اش جامه عمل بپوشاند و در کنار سر در سازمان ملل که گفته می‌شود بیتی از شعر شاعر شیرین سخن، سعدی که «بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش زیک گوهرند…» بر آن قرار ردارد، عکسی به یادگار بگیرد.

شروع می‌کند به تحقیق که آیا چنین چیزی اساسن صحت دارد یا نه و این مطلب را در فیس بوکش با دوستانش به اشتراک می‌گذارد. و در مجموع حاصل این جست و جوی گروهی این می‌شود که جز آن‌چه از این مساله شنیده شده و در برخی منابع هم‌چون ویکی‌پدیا با تردید به آن اشاره کرده و حتا بنیاد سعدی شناسی هم صحت آن را تائید نکرده است، تنها موردی که اشاره شده نیز گفته شده که در کتاب سیاست‌نامه ذکاءالملک (محمدعلی فروغی) به این شعر و سازمان ملل اشاره شده است، هیچ مدرک مستندی برای این مساله وجود ندارد.

البته در این که این شعر سعدی بسیار مشهور است شکی نیست. گفته شده که در پیام فارسی که در مجموعه پیام‌های فضاپیمای «ویجر» برای فضاهای دوردست فرستاده شده این شعر عنوان پیام برگزیده را دارا شده‌است. هم‌چنین باراک اوباما رئیس‌جمهوری ایالات متحده نیز در پیام نوروزی سال ۲۰۰۹ به این شعر سعدی اشاره داشته و دبیرکل سازمان یونسکو نیز در سخنرانی خود این شعر را برای حضار خوانده است.

UN Photo/Mark Garten

از سویی گفته شده که این شعر سعدی در فرشی با طراحی آقای صیرفیان از سوی دولت ایران در سال ۲۰۰۵ به مناسبت گفت‌وگو میان تمدن‌ها به سازمان ملل اهدا شده که در این سازمان به نمایش گذارده شده هم‌چنین دو تابلوی خط با این مضمون نیز اهدایی از سوی روسای جمهور وقت در این مکان وجود دارد. (که البته به سال های اخیر تعلق داد)

اما این که این شعر از سالیان دور بر سردر سازمان ملل نقش بسته هنوز در هاله‌ای از ابهام است.

فرید صلواتی با بیان این موضوع تاکید دارد بر این که: «بیائیم واقع بینانه‌تر به اطرافمان و به باورهایمان نگاه کنیم و سریع همه‌چیز را به خصوص در دین قبول نکنیم. شخص ملاک نیست سندیت ملاک هست و ما باید به دنبال (ریشه) هر چیزی که می‌خواهند در مغز ما فرو کنند برویم…»

البته جا دارد اشاره کنم این نخستین بار نیست که این موضوع مطرح می‌شود و پیش از این افراد مختلفی در جست و جوی حقیقت برآمده‌اند که شاید یکی از معقول‌ترین نظرات در وبلاگی عنوان شده که اشاره به سخنان «محمدجواد ظریف» نماینده سابق ایران در سازمان ملل دارد که این مطلب را نفی کرده و گفته است که «در تحقیقات به عمل آمده حداقل سه دهه گذشته، شعر سعدی در هیچ کجای ساختمان سازمان ملل منقوش نبوده است».

اما همه‌ی این‌ها را گفتم که به این‌جا برسم که شاید دیگر زمان آن رسیده باشد که نگاهی نو به باورهایمان داشته باشیم. حالا این که در سر در سازمان ملل این شعر سعدی نوشته شده یا نه خیلی سرنوشت مارا تغییر نمی‌دهد(هر چند که این مساله همواره یکی از مایه‌های مباهات ما بوده) اما این موضوع می‌تواند نمونه‌ی خوبی باشد برای بسیاری از گفته‌هایی که در باورهای ما به طور اجتناب‌ناپذیری جاخوش کردند بدون این‌که حتا به آن‌ها یک بار عمیق‌تر فکر کرده باشیم. این موارد به سادگی در زندگی روزمره فراوان یافت می‌شوند؛ از نقل قول‌هایی که می‌شنویم تا قضاوت‌هایی که درباره افراد مختلف به زبان می‌آید و پایه شناخت خیلی از ما نسبت به آن افراد می‌شود.

 گستردگی این زودباوری یا به عبارتی ساده‌باوری باورنکردنی است تا آن‌جا که برای مثال حتا مسافری که به سفر می‌رود، با وجود فراهم بودن امکان جست وجو و کسب دانش بیشتر نسبت به مقصد باز هم تنها به شنیده‌هایی که گاه از سر بی‌اطلاعی و گاه ازسر اطلاعی سودجویانه هست، بسنده می‌کند و نتیجه این می‌شود که در کشوری هم‌چون مالزی به دنبال امامزاده و مکان زیارتی می‌گردد!

   گستردگی این زودباوری یا به عبارتی ساده‌باوری باورنکردنی است تا آن‌جا که برای مثال حتا مسافری که به سفر می‌رود، با وجود فراهم بودن امکان جست وجو و کسب دانش بیشتر نسبت به مقصد باز هم تنها به شنیده‌هایی که گاه از سر بی‌اطلاعی و گاه ازسر اطلاعی سودجویانه هست، بسنده می‌کند و نتیجه این می‌شود که در کشوری هم‌چون مالزی به دنبال امامزاده و مکان زیارتی می‌گردد! باور نمی‌کنید؟!این نقل قول از یکی از دوستان راهنمای تور است که از زبان مسافران گروهش مطرح کرده مسافرانی که به گمان خود به یک سفر زیارتی عتبات عالیات آن هم در شرق آسیا آمده‌اند به صرف آن که فروشنده تور به آن‌ها گفته است که در این کشور کلی مکان‌های مقدس و زیارتی هست اما به نظر می‌رسد این نکته ظریف را اشاره نکرده که مکان زیارتی برای چه مذهبی؟!

به هر روی با امید به این که این سال، سالی برای آگاهی بیش‌تر باشد همان‌طور که فرید هم اشاره کرد اگر اطلاع بیش تری از ماجرای شعر سعدی و سردر سازمان ملل داشتید ما را هم در جریان بگذارید …

نوروزتان «نو»تر …

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , ,