Saturday, 18 July 2015
23 September 2021
دایره‌ی شکسته

«هر روز سلام و پرسش و خنده»

2012 May 06

مه‌شب تاجیک / رادیو کوچه

چون محبت با جفا آمیخت در غم‌های من

حزن شیرینی که هم درد است و هم درمان درد

سایه‌افکن شد به روح آسمان پیمای من

خنده کردم بر جبین صبح با قلبی حزین

خنده‌ای، اما پریشان خنده‌ای بی‌اختیار

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

ما انسان‌ها به‌طور عمومی انسان‌هایی با سویه‌های متفاوت هستیم و این مسئله در بسیاری از رفتارهای ما بازتاب دارد. اما مسئله‌ای که در این رفتارهای چندسویه اهمیت دارد، هم‌زمانی تجربه‌ی احساسات است. توانایی خندیدن، بخشی از وجود ماست که یک سویه‌ی ما را تشکیل می‌دهد. اگر از افراد مختلف بپرسیم آخرین‌بار کی با صدای بلند خندیده‌اند، شاید بسیاری حتا آن لحظه را به‌یاد هم نیاورند. بیایید یک‌بار از خود بپرسیم خنده چه اهمیتی در زندگی ما دارد؟ انسان‌ها خنده و شوخ‌طبعی را جزیی از شخصیت و بخشی از زندگی نمی‌دانند، بلکه با این مسئله به مثابه لحظه‌ای برخورد می‌کنند که تنها می‌خواهند از لحظات سخت و جدی زندگی در جریان خود فاصله بگیرند.

شوخی و خنده موجب می‌شود تا فرد مورد علاقه‌ی دیگران قرار گرفته و بتواند در گروه‌های مختلف مورد پذیرش قرار بگیرد. گاهی پیش می‌آید که به‌خاطر موقعیت‌های شخصی و یا حرفه‌ای که در آن قرار داریم از خندیدن و شوخ‌طبعی هراس داشته باشیم و سعی کنیم رفتار و بودگی ما بر اساس  یک طبع بنیادین جدی باشد. خندیدن و شوخی کردن، روش‏هایی مثبت برای ابراز احساس‏ و هیجانات خوش‌آیند است و تاثیری بسیار مثبت بر روح ‏و روان‏ می‏گذارد، اضطراب و استرس را کم می‏کند و ترس و تردید را کاهش می‏دهد. در دورانی که مشکلات انسان‏ها، اعم از اقتصادی‏ و اجتماعی، بسیار زیاد است، نه ‏تنها ارتباطات عاطفی افراد با یک‌دیگر، بلکه سلامت جسمی و روانی آن‏ها نیز تحت تاثیر این‏ عوامل قرار می‏گیرد. خندیدن در این مواقع بسیار دشوار است، در بعضی افراد ذاتی‌ست و در بسیاری دیگر نه، ولی فکر کردن به آن می‌تواند، التیام‌بخش بسیاری از لحظات دردناک باشد.

واقعیت این است که شوخ‌طبعی و توانایی خندیدن و خنداندن یکی از توانایی‌های بسیار راه‌گشاست برای‌ این‌که بتوان به پیش‌برد بسیاری از اهداف در زندگی کمک کرد. شوخ‌طبعی و خنده از نوع نرم آن که با تیزهوشی افراد مخلوط شده‌باشد می‌تواند به ما یادآوری کند که می‌توانیم تاراج زمان را به‌دست فراموشی بسپاریم.

بسیاری از افراد توانایی خنداندن را ندارند که مسئله‌ا‌ی طبیعی و نورمال است، بعضی افراد با شوخ‌طبعی هوش‌مندانه در یک مکالمه‌ی طبیعی و روزمره هم شما را به خنداندن وا می‌دارند ولی روی دیگر این سکه توانایی خندیدن است که بسیاری از افراد این توانایی را ندارند یا در پیچ و خم‌های زندگی آن‌را از دست داده‌اند. اگر از افراد افسرده هم بپرسید که آیا تو شوخ‌طبعی، پاسخ بسیاری از آن‌ها به این سوال مثبت است. بعضی از افراد به‌قدری در توانایی خندیدن مشکل دارند که حتا احساس تعجب را هم که جوهر ابتدایی  شوخ‌طبعی است از دست داده‌اند. شاید بسیاری از ما با خود فکر کنیم که در اضطراب و نومیدی که گرفتارش هستیم و نمی‌توانیم به‌سادگی آن‌را مدیریت کنیم، خندیدن کوچک‌ترین جای‌گاهی ندارد، ولی واقعیت این است که شوخ‌طبعی و خندیدن از هر نوعش بدون تمسخر به طریقی به زیست سالم انسانی ما اشاره دارد.

شاید هریک از ما در شرایط مختلف زندگی‏مان درک کرده‏ایم که انسان یعنی موجودی‏ نامحدود  با توانایی‌های متعدد و گاهی غریب و واقعیت این است که ما هم‌واره در زندگی‏مان با محدودیت‌های زیادی روبه‌رو بوده‏ایم و هستیم که احساس می‏کنیم ما را از پیش‌برد زندگی‌مان  باز می‏دارد، گویی ما انسان‌ها در میانه‏ای از کرانه‏های محدود و بی‏کرانگی واقع شده‏ایم ولی با تمام این تفاسیر برای غلبه بر بسیاری از رنج‌ها می‌توانیم توانایی خندیدن و سپس خنداندن را در وجود خود افزایش دهیم.  شاید بیش‌تر ما انسان‌ها نمی‏دانیم که چگونه از توانایی‌های وجود خود استفاده کنیم، ما انسان‌هایی هستیم استدلال‏گرا و اندیشه‏محور که همیشه سعی می‌کنیم زندگی را با این شیوه به‌سمت جلو ببریم. واقعیت این است که ذات زندگی به گونه‌ای است که همیشه و همیشه ما را در جای مناسب، زمان مناسب‏ و شرایط دل‌خواه قرار نخواهد داد. بدشانسی، زمان نامناسب، جای نامناسب و شرایط غیرعادی اتفاقات غیرعادی برای ما رخ‏ می‏دهد چراکه زندگی در واقع از بسیاری از جهات یعنی عدم تعادل. حال آن‌که این ذهنیت که منتظر باشیم یک روز همه‌چیز در شرایط ایده‌آل قرار بگیرد شاید هرگز نرسد، اتفاق‌های غیرقابل پیش‌بینی و نامیمون بی‌حسابی منتظر ماست، پس با بالا بردن توانایی‌های فردی خود می‌توانیم زندگی را هر چند سخت، کمی متعادل‌تر پیش ببریم.

ما انسان‌ها در بسیاری از مواقع وقتی برای بار اول یک‌دیگر را ملاقات می‌کنیم، با یک لبخند ارتباط را شروع می‌کنیم. وقتی لبخند می‌زنیم، ارتباطی را شروع می‌کنیم که می‌تواند ورای یک ارتباط ساده باشد. لبخند اولین نشانه‌ی طبع خوش ماست و ما می‌توانیم این طبع‌خوش را به شوخ‌طبعی لطیفی تبدیل کنیم. واقعیت این است و ما باید بپذیریم که زندگی ما ممکن است بر وفق مرادمان نباشد اما دلیلی ندارد که همیشه هم همه‌چیز جدی باشد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , ,