Saturday, 18 July 2015
24 September 2021
هفت‌سنگ- قسمت سی‌و‌ششم

«بازی با پدر و مادر»

2012 May 16

رضا حاجی‌حسینی/ رادیو کوچه

می‌گوید: «یک مطلب هم بنویسید درباره‌ی این‌که چرا بچه‌های الان، بازی‌های زمان ما را انجام نمی‌دهند. دیگر توی کوچه و خیابان اثری از لی‌لی و هفت‌سنگ و آسیا‌بچرخ نیست. اصلن بلد نیستند. در صورتی که همه‌ی این‌ها بازی‌های واقعن خوب و مفیدی بودند.»

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

می‌گویم: «چرا خودتان همین کاری که می‌گویید را انجام نمی‌دهید؟ شما بگویید، همانی که شما گفتید را می‌نویسیم.»

می‌گوید: «به نظرم یک بخش زیادی از این موضوع بر‌می‌گردد به عوض شدن سبک زندگی. دیگر مرسوم نیست بچه‌ها توی کوچه‌ها کنار هم بازی کنند. امنیتش هم نیست. نهایتش یک حیاط مجتمع است که با بازی بچه‌ها، صدای همه‌ی همسایه‌ها در‌می‌آید. از طرف دیگر وقتی این ارتباط بین بچه‌ها نیست، این پدر و مادر‌ها هستند که باید بازی‌های قدیمی را به بچه‌های‌شان منتقل کنند، اما واقعیتش این است که نه حوصله‌اش را دارند و نه وقتش را. به‌ترین خاطره‌های ما از بچگی همین بازی‌های دست‌جمعی بود. هر چند خیلی وقت‌ها ممکن بود لی‌لی را تنها هم بازی کنیم ولی زود یکی به ما ملحق می‌شد. اما بچه‌های الان، پس از گذشت این سال‌ها دیگر چنین خاطره‌هایی را ندارند. خاطره‌‌های آن‌ها با پشت کامپیوتر و پلی‌استیشن نشستن یا دیدن سی‌دی کارتون است که شکل می‌گیرد و پدر و مادر‌ها هم معمولن برای ساکت نگه داشتن بچه‌ها، مانع‌شان نمی‌شوند و اجازه می‌دهند ساعت‌ها به همین کار مشغول باشند.»

آن‌چه آمد، خلاصه‌ی گفت‌و‌گویی است با یک دوست در فضای مجازی که از قضا روزنامه‌نگار هم هست و دستی بر آتش نوشتن دارد. او در این مجال کوتاه، وضعیت حال و گذشته‌ی بچه‌ها و بازی‌ها را ترسیم می‌کند و از تغییرات به‌وجود آمده می‌گوید. تغییراتی که به‌نظر نمی‌رسد بتوان مانع آن‌ها شد یا حتا شتاب حرکت‌شان را کند کرد. اما برای حفظ بازی‌های گذشته که میراث معنوی نسل‌های پیشین هستند و هویت امروز ما را می‌سازند چه باید کرد؟ چه‌طور باید بازی‌های گذشته را به بچه‌های امروز یاد داد و از آن‌ها خواست که به آن بازی‌ها بپردازند؟

مسئله این است که اگر پدر و مادر‌ها در همان فرصت کوتاه با هم بودن، وقت بگذارند و بازی‌های دوران کودکی‌شان را با هم تکرار کنند، علاوه بر نقش آموزشی که برای کودکان‌شان خواهند داشت، خاطرات شیرین کودکی خود را نیز باز‌تولید می‌کنند و رابطه‌شان با یک‌دیگر هم جذاب‌تر و شیرین‌تر می‌شود

بچه‌ها در دوران کودکی بیش‌تر به رفتار پدر و مادرشان توجه دارند. یعنی آن‌ها را زیر نظر می‌گیرند و از کار‌های‌شان تقلید می‌کنند. به عنوان نمونه اگر پدر پشت تلفن به دوستش دروغ بگوید، کودک دروغ گفتن را یاد می‌گیرد. در مورد دیگر امور هم همین وضعیت حاکم است. به همین دلیل پدر و مادر‌ها می‌توانند مسایل مختلف از جمله بازی‌ها را به‌صورت غیر‌مستقیم به بچه‌ها یاد بدهند. در این راه لازم است که آن‌ها جلوی فرزندان‌شان با هم بازی کنند تا بچه‌ها یاد بگیرد که چه‌طور باید بازی کنند. البته ممکن است این سوال پیش بیاید که با مشکل نداشتن وقت و حوصله چه باید کرد؟

مسئله این است که اگر پدر و مادر‌ها در همان فرصت کوتاه با هم بودن، وقت بگذارند و بازی‌های دوران کودکی‌شان را با هم تکرار کنند، علاوه بر نقش آموزشی که برای کودکان‌شان خواهند داشت، خاطرات شیرین کودکی خود را نیز باز‌تولید می‌کنند و رابطه‌شان با یک‌دیگر هم جذاب‌تر و شیرین‌تر می‌شود. ضمن این‌که در گرد‌هم‌آیی‌های خانوادگی و دوستانه هم می‌شود سری به سال‌های کودکی زد و بازی‌های قدیمی را به میان جمع آورد. این کار می‌تواند هم برای بزرگ‌تر‌ها نشاط‌آور باشد و هم برای بچه‌ها.

از سوی دیگر یاد‌مان باشد که بازی کردن پدر و مادر‌ها با فرزندان‌شان، موجب محکم شدن روابط والدین با کودک می‌شود. این محکم شدن از آن‌جا می‌آید که بچه‌ها در بازی با بزرگ‌ترشان، احساس نزدیکی بیش‌تری با آن‌ها می‌کنند. موضوعی که نتایج مطلوب آن تا پایان عمر با آن‌ها خواهد ماند. البته هم‌چنان مشکل وقت و حوصله پا‌بر‌جاست ولی پدر و مادری که دوست دارند فرزندان خوبی تربیت کنند و نسبت به آینده‌ی بچه‌های‌شان حساس هستند، به هر طریق و ترتیبی که شده، وقتی را برای بازی با بچه‌ها در نظر می‌گیرند.

با وجود همه‌ی این بحث‌ها اما در مقابل تغییر سبک زندگی، چندان نمی‌توان مقاومت کرد. گر‌چه اگر این تغییر درست و اصولی اتفاق بیفتد، ممکن است بشود بسیاری از سنت‌های گذشته از جمله بازی‌ها را حفظ کرد. مثلن اگر معماری شهری درست و اصولی انجام بشود، می‌توان فضاهای لازم و کافی برای بازی بچه‌ها را دید و در نظر گرفت تا به‌خاطر بازی بچه‌ها، صدای همسایه‌ها در‌نیاید.

بازی‌های کودکانه شاید زیباترین خاطر‌ه‌های همه‌ی ما از دوران کودکی باشند. خاطراتی که با بالارفتن سن، اگر جذابیت یادآوری‌شان برای ما بیش‌تر نشود، کم‌تر هم نخواهد شد. دست‌آورد آن بازی‌ها اما تنها چند خاطره‌ی خوش و لب‌خندی که روی لب‌های ما می‌نشیند یا داستان کوتاهی که برای دیگران تعریف می‌کنیم، نیست. مهم‌ترین نتیجه‌ی آن بازی‌ها، نقش‌هایی است که امروز بر‌عهده گرفته‌ایم. بازی‌های کودکی، بچه‌ها را برای نقش‌های بزرگ‌سالی‌شان آماده می‌کند و نقش پدر  و مادر‌ها در این بازی‌ها نقش پر‌رنگی‌ست. هیچ‌کدام از ما خاطره‌ی بازی با پدر و مادر‌های‌مان را از یاد نمی‌بریم.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , ,