Saturday, 18 July 2015
25 September 2021
قصه‌های جزیره

«پیرمردهای جزیره»

2012 May 21

هادی خوجینیان / رادیوکوچه

صبح خیلی زود بود که از خواب بیدار شدیم. با گربه‌ی خانم میشیگان صبحانه نخورده از خانه بیرون زدیم تا از ترن سریع جزیره جا نمانیم. تازه‌گی‌ها کنار خانه‌ی ما کوچه‌ی خیلی باریکی درست کرده‌اند که فقط دوچرخه سوارها می‌توانند از میان آن رد بشوند. (خبر خیلی مهمی است خب! ما تو جزیره کوچه‌های زیادی نداریم)

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

ساعت پنج‌و‌پنجاه دقیقه سوار قطار شدیم. مسافرهای شیک‌و‌کت‌و‌شلوار و دامن پوش در کوپه‌ها نشسته بودند. لیوان‌های کاغذی قهوه به دست روزنامه‌ی مترو می‌خواندند. (راستی من کلاه خودم را گم کرده‌ام‌ها)

خانم جو واتسون همسایه‌ی سه خیابان بالاتر از ما کنار ما نشسته بود. امروز در گلاسکو ملاقات مهمی داشت. خانم جو واتسون در شرکت بی‌تی کار می‌کند. شوهرش یک پا بیش‌تر ندارد. پسر بزرگش سرگرد ارتش بریتانیا است و هفته‌ی پیش در هرات گلوله خورده است. حالش خوب است ولی دست راست و کتف‌اش تا پایان عمرش به خوبی گذشته کار نخواهند کرد. ما داخل ترن از این حرف‌ها با هم نزدیم. معنی ندارد مثل احمق‌ها روز آفتابی خودمان و خانم واتسون را خراب بکنیم.

گربه‌ی خانم میشیگان بطری کوکاکولا را به دستش گرفته بود. (بارها به او گفته‌ام که اصلن خوب نیست این همه شکر مصنوعی را داخل بدنش بکند ولی کو گوش شنوا!) ما قرار بود کار جدیدمان را با پیرمردهای جزیره شروع بکنیم. برای برنامه‌های خودمان این تجربه‌ی کاری را حتمن لازم داریم. (البته پول بابت این کار هم خواهیم گرفت). ما این روزها کمی به خودمان غره شده‌ایم و حتمن لازم است با آدم‌های خیلی پیر‌و‌فرتوت کار کنیم تا قدر لحظه‌های خودمان را بهتر بدانیم . (جدی می‌گم‌ها)

همه‌ی ما لازم است قدر لحظه‌های خودمان را بدانیم و این همه خودخواهانه به خودمان و به دیگران نگاه نکنیم.

مثلن یکی خود من کله پوک. این روزها برنامه‌های رادیو و تلویزیون خودم را پیش می‌برم. (نباید هی بگم من اینم یا من اونم. کمی آهسته تر بچه جان

البته حضرت عباسی این را هم باید بگویم که واقعن از همه‌ی کارهای خودم لذت می‌برم و به همین چراغ سر کوچه مان قسم می‌خورم که نه پز می‌دهم و نه مثل عقده‌ای‌ها می‌خواهم خودم را نشان بدهم.

من فقط سعی می‌کنم فقط خودم باشم و هر لحظه‌ام را با دیگران شریک بکنم.

این‌ها را به خانم واتسون هم گفتم. خیلی خوشش اومد و ما دو نفر را محکم بغل کرد.

آخ چقدر دوست داشتیم ما را کسی این همه محکم بغل بکند.

ما هم گاهی اوقات کم می‌یاریم خب. ما هم آدمیم بابا!

ما امروز خیلی به خودمان ساعت خوشی را اهدا کردیم. با پیرمردها خیلی مهربان بودیم و هر کاری که آن‌ها را خوشحال بکند انجام دادیم.

مثلن به آقای اندرسون نشان دادیم که چطور می‌تونه با آی فون خودش فیلم و عکس بگیره و حتا با اسکایپ با دخترش تو نیوزلند چت بکنه. بی‌چاره پیرمرد خیلی خوشحال شده بود.

گربه‌ی خانم میشیگان یواشکی بهش سیگار داد تا دو تا پک محکم بزنه. مثل این‌که دنیا رو بهش دادند. برای سلامتی‌اش اصلن اشکالی نداشت به خدا.

با آقای پیتر که دچار فراموشی شده بود کلی چت کردیم. مثلن براش داستان اون خانمی که تو ماراتن سکته کرده بود را گفتیم که برای گروه خیریه‌ای پول جمع می‌کرد (البته بیش‌تر برای برادرش این کارو کرده بود. بیچاره داداش‌اش مرده بود.)

ما برای پیر‌مردها کلی غذا درست کردیم. یکی از اونا نتونست خوب غذا بخوره و همه شو روی پیراهنش ریخت.

ما ناراحت نشدیم و براش یه غذای دیگه ریختیم. ما امروز خیلی مهربان بودیم.

زندگی خیلی کوتاه شده خیلی. ما تصمیم گرفتیم بیش‌تر از قبل با همه مهربان باشیم. یه وقت هم ما پیرمرد می‌شیم. شاید اون موقع یه آقا و یه گربه نباشند که به ما سرویس عاطفی بدهند. می‌ببینید! بیاید کمی انسان‌تر باشیم و با خانواده و با مردم دور و برمان مهربان باشیم. به خدا چیزی از ما کم نمی‌شه.

خانم ها و آقایان ببخشید که کمی برایتان روضه خواندیم. خب این کار ماست دیگه. شب و روز خوبی داشته باشید.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , ,