Saturday, 18 July 2015
24 September 2021
پرسه - صنعت میهمان‌پذیری – 2

«حلقه‌ای گم‌شده در گردش‌گری ایران»

2012 June 03

سیمین/ رادیو کوچه

simin@koochehmail.com

    در روزی که با نام “پدر” یا به عبارتی “مرد” نام گرفته شادباشی دارم به تمام پدران و مردان سرزمینم. این مهم نیست که امروز یک جفت جوراب یا زیرپیراهن یا در خوش بینانه‌ترین شکل یک ادوکلن هدیه می‌گیرید این مهم هست که در نگاه کسی یا خانواده‌ای یک “پناه”، یک “ستون” یا یک “امید بزرگ” باشید … یک مرد باشید …

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

امروز هم در ادامه برنامه گذشته پرسه به موضوع میهمان‌پذیری در صنعت گردش‌گری ایران می‌پردازم. موضوعی که به طور قطع یکی از حلقه‌های گم شده‌ی این صنعت هست و البته درست است که در اساس در زمینه گردش‌گری کار جدی و برنامه‌ریزی شده‌ای در ایران صورت نگرفته و حلقه‌های گم‌شده‌ی بسیاری در این زنجیره وجود دارد اما به هر روی دانش میهمان‌پذیری (Hospitality) دانشی است که فقدانش نه تنها در گردش‌گری که در تمامی شغل‌ها و فعالیت‌هایی که به گونه‌ای با خدمات رسانی به مشتری در ارتباط هستند دیده می‌شود. از این رو اهمیت توجه به  این امر چندین برابر است.

سال‌ها پیش زمانی که مساله چرایی سفر میلیونی مسافران ایرانی به کشورهای همسایه مطرح شد، با خودم فکر می‌کردم که یکی از دلایل این سفرهای میلیونی به کشوری هم‌چون امارات گذشته از جاذبه‌های غیرممنوعه این کشور، این می‌تواند باشد که از بدو ورود به فرودگاه تا حضور در هتل، رستوران، خرید از فروشگاه‌ها و یا حتا مکان‌های اداری مسافر با احترامی روبرو می شود که از کمبود آن در ایران رنج می‌برد. در ایران به عنوان مشتری و ارباب رجوع آن‌قدر عادت کرده‌ایم که با برخوردهای نچسب روبرو شویم و برای انجام کاری که برای آن پول دریافت می‌کنند منت سرمان بگذارند، که اگر در این زمینه استثنایی پیدا شود و فردی کار خود را درست انجام دهد، شگفت زده می شویم.  هنگام خرید جسارت می‌خواهد بیش از دو جنس را قیمت کردن و در اداره‌ها و مکان‌های دولتی هم که سربه زیر و گوش به فرمان باید در انتظار بود. انگار نه انگار که مواجب و دریافتی آن جناب کارمند از جیب ما و امثال ما پرداخت می‌شود در راستای انجام کارهای مربوطه. در رستوران‌ها و فروشگاه‌ها، ویژه آن که کمی هم شهره باشند افتخاری می‌دهند و درخواست شما را اجابت می‌کنند آن هم ابتدا با کیفیتی مقبول و پس از آن که مشتری شدی که دیگر مشتری شده‌ای و باید هر چه بود پذیرا باشی.

واقعن کجای این رفتار با آن شهرت جهانی میهمان‌پذیری ایرانی‌ها تطبیق دارد؟چرا زمانی که پای ارایه خدمات که تازه بابت آن هزینه هم پرداخت می‌شود، می‌رسد کلن رضایت مشتری را از یاد می‌بریم و تنها به منافع خودمان فکر می‌کنیم؟ چرا به مشتری به عنوان مشتری لحظه‌ای نه مشتری طولانی مدت  نگاه می‌کنیم؟ چرا خیلی راحت با یک نداریم سرو ته قضیه را هم می‌آوریم؟

به یاد دارم یکی از استادان رسانه که دستی هم در صنعت گردش‌گری داشت همیشه یک مثال می‌آورد که:” زمانی که یک گردش‌گر خارجی به یک رستوران ایرانی مراجعه می‌کند و درخواست “دوغ” می‌کند خیلی راحت نگو تمام شده به جای آن برای این فردی که دلش خواسته در یک رستوران ایرانی نوشیدنی ایرانی را امتحان کند، از همان ماستی که در آشپزخانه داری یک لیوان دوغ درست کن و بهش ثابت کن که همیشه در یک رستوران ایرانی می‌تونه نوشیدنی ایرانی بنوشه!”

به هر روی این موضوع گستره وسیعی دارد و ضعف آن در بسیاری از خدمات و فعالیت‌ها دیده می‌شود.

این کارشناس گردش‌گری آموزش در بحث خدمات را از مهم ترین نکاتی می‌داند که سبب پیشرفت این صنعت می‌شود

امروز هم با یکی از فعالان در صنعت گردش‌گری در این  زمینه گفت و گویی داشتم. او ضمن تاکید بر لزوم داشتن دانش کافی در زمینه صنایع وابسته به گردش‌گری هم‌چون هتل‌داری و رستوران‌داری هم‌چنین بهره بردن از تجربیات دیگران و آموزش در بخش خدمات و مدیریت خدمات، یادآور می شود که در ایران بحث سودآوری بر خدمات غلبه می‌کند علاوه بر آن که مراکز خدماتی به دلیل نبود رقابت کافی، خدمات مناسب ارایه نداده و تنها به سودآوری فکر می‌کنند.

این کارشناس گردش‌گری آموزش در بحث خدمات را از مهم ترین نکاتی می‌داند که سبب پیشرفت این صنعت می‌شود..

در برنامه‌های آتی باز این موضوع را از منظر دیگری بررسی می‌کنم.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , ,