Saturday, 18 July 2015
18 September 2021
مقابله با دنیای مجازی،

«اینترنت ملی یا کنترل ملی»

2012 June 19

نام نویسنده محفوظ / رادیو کوچه

امروزه در اکثر کشورهای پیش‌رفته و غیر‌پیش‌رفته سعی بر تعامل جهانی و تبادل اطلاعات با سایر ملل از راه‌های مجازی و دنیای اینترنت است. تمامی این کشورها سعی بر افزایش سرعت انتقال داده‌ها و افزایش خدمات مبتنی بر وب دارند تا پژوهش‌گران و سایر افراد حقیقی و حقوقی در رسیدن به اهداف و برنامه‌های خود؛ راه‌های ارزان‌تری را پیدا کنند.

اما داستان این پیش‌رفت آهنگ دیگری را در داخل ایران به صدا درآورده است. آهنگی که شاید دست‌رسی به بسیاری از سایت‌ها را امکان پذیر نکند. پروژه‌ای که به نام «اینترنت ملی» چند سالی است که افکار را به خود مشغول کرده است و تا‌کنون توضیحات دقیق و مشخصی در خصوص نحوه کارکرد این سامانه از سوی مسوولان اعلام نشده است.

این پروژه توسط «سازمان تبلیغات اسلامی» راه‌اندازی و توسط «موسسه فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان» در برخی از شهرهای کوچک ایران فعال شد. و هدف آن است که با اتصال این شهرها به یک‌دیگر یه شبکه داخلی به نام «اینترانت» را در ایران فعال کنند و اندک اندک اینترنت بین‌المللی را در داخل ایران غیر فعال و تنها اجازه دست‌رسی به سایت‌هایی داده شود که حکومت جمهوری اسلامی آن‌ها را تایید کرده باشد. بنابر گزارشات، این پروژه قرار است تا پایان برنامه پنجم توسعه کامل و فراگیر شود. پای‌گاه اطلاع‌رسانی دولت ایران، یکی از اهداف مهم این پروژه را ایجاد امنیت و مصون ماندن از حملات اینترنتی و مقابله با آمریکا و دول غربی در جنگ نرم بیان کرده است. رضا تقی‌پور -وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات- در این باره افزوده است که اینترنت در کنار شبکه ملی به همان شکلی که وجود داشته هم‌چنان باقی خواهد ماند و با اجرای این طرح امکان پیاده‌سازی تلویزیون اینترنتی، ویدئو درخواستی، آموزش از راه دور، دورکاری، سلامت الکترونیکی و تجارت الکترونیکی به وجود خواهد آمد. از مهم‌ترین ویژگی‌های این شبکه، پهنای باند آن (تا دو مگابیت بر ثانیه) بیان شده است. از طرف دیگر پیام کرباسی –سخن‌گوی انجمن نظام صنفی رایانه‌ای- اظهار داشته که پس از راه‌اندازی شبکه ملی، ارتباطات اینترنتی ایران با اینترنت جهانی قطع خواهد شد و دست‌رسی به برخی از وب‌گاه‌های جهانی ممکن نخواهد بود. هرچند که وزارت ارتباطات در 15 فروردین ماه سال جاری در تکذیبه‌ای خبرهای مبتنی بر عدم دست‌رسی به اینترنت جهانی را تکذیب نمود اما کماکان داستان اینترنت ملی پا برجاست.

اما آیا به راستی وجود اینترنت ملی سبب خواهد شد تا امنیت اخلاقی و امنیت اینترنتی تامین شود؟ و این‌که چه نیازی به اینترنت ملی است و دلایل وجود چنین شبکه گسترده و صرف هزینه‌های بالا برای چه منظوری است؟ متاسفانه تا‌کنون هیچ یک از مسوولان ذیل ربط حاضر به پاسخ‌گویی در این مورد نشده و تنها به امنیت حاصله از چنین سیستمی سخن گفتته‌اند.

در نگاه اول با توجه به شرایط سیاسی پیش آمده در چند سال اخیر؛ فکرها به سمت تشکیل پلیس اینترنتی کشیده خواهد شد تا فعالیت فعالان اینترنتی توسط هیت منتخب از سوی حکومت مورد بررسی قرار گیرد. چنان‌چه که از سخنان رییس پدافند غیر‌عامل ایران، آقای غلام‌رضا جلالی، در بهمن ماه سال 1390 پیداست که مستقیمن جی‌میل و یاهو را ناامن اعلام کرد و خواستار راه‌اندازی سریع‌تر اینترنت ملی و موتور جست‌وجوی ملی شد.

نا امن دانستن چنین سایت‌هایی و یا سایت‌های مشابه از سوی برخی از مسوولان کشوری و لشکری امری تازه و نو نبوده و همیشه این مسئله از سوی مسولان اعلام می‌شده و خواهد شد. هرچند در چند سال اخیر شاهد قدرت یافتن حکومت ایران در خصوص جنگ نرم افزاری بوده‌ایم که این نیز با کمک همین کشورهای غربی و به خصوص چین و آلمان صورت گرفته است. چنان‌که شرکت زیمنس تجهیزات کنترل مخابراتی بسیار پیش‌رفته‌ای به ایران در چند سال اخیر تحویل داده است که قدرت کنترل مخابراتی ایران را بیش از پیش افزایش داده است. تجهیزات مخابراتی ایران در چند سال اخیر تا بدان جا پیش رفته که آقای آهنگران، معاون وزیر ارتباطات در بهمن ماه سال گذشته نیز اعلام کرد که اینترنت ابزار جاسوسی نیست و بلکه خود تهدید و جاسوس است.

متاسفانه بازی با لغات دیگر فایده نداشته و در واقع باید گفت که کار جاسوس؛ جاسوسی است و قطعن اعلام کردن آن‌که تمامی ایرانیان باید از ایمیل ملی استفاده کنند و در غیر این‌صورت در دولت الکترونیک ایران جایی نخواهند داشت؛ نوعی اطلاع یافتن از عمل‌کرد افراد خواهد بود. حتا استفاده از لغت «ملی»، اندک اندک جای‌گاه معنوی و بار ارزشی خود را از دست خواهد داد و به یک واژه بی‌مفهوم و بدون ارزش تبدیل خواهد شد. بازیگردانان این پروژه به اصطلاح اخلاق‌گرایانه و اسلامی، بیش‌تر هدف کنترل بر ورود و خروج اطلاعات بر روی شبکه اینترنت را در سر می‌پرورانند و قصد دارند از این راه با حالتی پلیس وار و جاسوس‌گونه کنترل خود را بر فعالیت‌های اینترنتی مردم افزایش دهند و تبادل اطلاعات ما بین مردم را بیش‌تر تحت نظر داشته باشند. باید قبول داشت که در هر حالتی، نفوذ به یک شبکه، چه جهانی باشد چون اینترنت و یا محلی باشد چون اینرانت و حتا شبکه‌های کوچک‌تر، غیر‌ممکن نخواهد بود و همیشه احتمال نفوذ هکران به هر سیستمی در هر غالب و نامی وجود خواهد داشت و این مسئله‌ای است که از هر دانش‌جوی رشته کامپیوتر پرسیده شود بر صحت آن مهر تایید خواهد گذاشت. بهره‌برداری از طریق نام گذاری و استفاده کردن از ناآگاهی مردم کاری است «غیر اخلاقی» و باید گفت «غیراسلامی».

حکومت ایران با علم بر سواد اندک مردم در خصوص اینترنت؛ تلاش بر آن دارد تا از این راه بتواند سیطره خود را بر کاربران اینترنتی گشترده‌تر کند و به عبارتی دیگر آن‌ها را تحت کنترل خود درآورد. چنان‌چه که آقای اسماعیل احمدی‌مقدم در مهر ماه سال گذشته عنوان کرده بود که سرویس‌های گوگل ابزار جاسوسی هستند و ما باید متور جستجوی  داخلی داشته باشیم. وی هم‌چنین در نخستین همایش دفاع سایبری در بهمن سال 1390 عنوان کرد که اعتقاد بر این است که اتصال به دنیای خارج باید در حد ضرورت باشد. دلیل این انزوا‌طلبی برای افرادی که خواستار تبادل اطلاعات با سایر ملت‌ها و یافتن اطلاعات به روز و جدید و دست یافتن به جدیدترین پژوهش ها هستند تا حدودی به دور از منظق خواهد بود. در واقع عدم دست‌رسی به دنیای اینترنت چنین امری را به دنبال خواهد داشت.

برخی از مسوولان چون علی مطهری که ریاست کمیته مخابرات را بر عهده داشت، اعلام کرده است که برای رقع مشکل فیلترینگ و سرعت کم اینترنت باید از اینترنت ملی استفاده کرد. قطعن فیلترینگ از سوی کشورهای ثالث انجام نخواهد شد و سرعت اینترنت نیز به زیر ساخت‌های اینترنتی خودمان مربوط خواهد شد زیراکه کشورهای همسایه نیز بر اسا پهنای باندی که ما در آن مشترک هستیم قرار داشته و سرعت بسیار بالاتری را دارند. و یا حذف و پاک کردن صورت مسئله خودمان را فریب ندهیم. و بار دیگر با بازی گرفتن لغات و استفاده از سواد کم مردم در این حوزه آن‌ها را به بی‌راهه و گم‌راهی نکشانید.

در نهایت باید گفت که اینترنت ملی تنها روشی است برای کنترل بیش‌تر بر فعالیت‌های الکترونیکی مردم و آگاهی یافتن واحدهای اطلاعاتی از کارکرد مردم در شبکه‌های اینترنتی و لازم است که با ایجاد چنین سیستم و شبکه‌ای در داخل ایران که آزادی فردی را محدود می‌کند، برخورد شود. «اینترنت ملی» پوششی است برای کنترل و تاثیری بر افزایش سرعت و امنیت نخواهد داشت. نحوه استفاده از اینترنت برای همه افراد آزاد بوده و نمی‌توان برای دیگران تصمیم گرفت که چگونه از اینترنت استفاده کنند، می‌توان راه‌نمایی کرد اما این‌که برای دیگران تصمیم گرفته شود، خود اختلال در آزادی فردی است. سرعت کنونی اینترنت با تغییر زیرساخت‌ها و بازکردن پهنای باند قابل حل بوده و مقابله با نفوذگران باید در هر سیستمی مدنظر قرار گیرد. چه این سیستم اینترانت باشد و چه یک شبکه کوچک‌تر محلی و حتا شبکه جهانی اینترنت.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , ,