Saturday, 18 July 2015
24 September 2021
رازهای زنانه

«چه با روبنده چه بدون حجاب»

2012 July 14

نعیمه دوستدار/ رادیو کوچه

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

زنان ایرانی در هر محیطی و در هر کشوری از صد قدمی ‌قابل تشخیص‌اند، نه از این بابت که از زنان دیگر دنیا زیباترند، که البته زیبا هستند، از این بابت که مدل مو، شیوه‌ی لباس پوشیدن و آرایش کردن‌شان خاص خودشان است، افراطی و عجیب. البته تاکید می‌کنم که این تعبیر زنان ایرانی به معنای این نیست که همه را در یک دسته قرار می‌دهیم، تنها از بابت عمومیت جریان است. به هر حال، اگر در کشوری که حجاب اجباری نیست، زنی را دیدید که موهایش را نوعی گیره‌ی سر 30 سانتی‌متر بالاتر از سرش برده و هم‌زمان مش و اکستنشن کرده و کفشی با پاشنه‌ی خیلی بلند و لباسی به غایت نامتناسب با اندامش به تن کرده، به اضافه‌ی خط چشم خیلی پررنگ و رژ لب پررنگ‌تر و گونه‌های برجسته و لب‌های تزریقی و ابروهای تاتو شده و خلاصه با انواع  اقسام محصولات زیبایی و آرایشی، می‌توانید احتمال زیادی بدهید که ایرانی است.

در درجه‌ی اول، علاقه‌ی شدید زن‌های ایرانی به این شکل از ‌آرایش، به محدودیت‌های‌شان در پوشش بر‌می‌گردد. حجاب اجباری باعث شده این دسته از زنان از هر فرصتی برای مقابله‌ی ناخودآگاه با حجاب اجباری استفاده کنند و در شرایطی که این ممنوعیت از روی‌شان برداشته می‌شود آن را جبران کنند. علاوه بر این، آمارهای تکان‌دهنده‌ای درباره‌ی میزان عمل‌های زیبایی در میان زنان ایرانی وجود دارد؛ تا جایی که می‌توان گفت هرکس دستش به دهانش می‌رسیده، دست کم دماغش را عمل کرده و این تازه جدا از عمل‌های دیگری است که زنان ایرانی برای گذاشتن گونه، کوچک کردن و بزرگ کردن سینه و شکم، کشیدن پوست و … انجام می‌دهند. در حالی که تمایل زیادی به ورزش و تناسب اندام از طریق بهداشتی وجود ندارد، زنان ایرانی تلاش می‌کنند با انواع روش‌های خطرناک، لاغرتر شوند.

اما غیر از حجاب اجباری، واقعن چه دلایلی می‌توان برای علاقه‌ی افراطی زنان ایرانی به خودآرایی پیدا کرد؟ چرا زنان ایرانی اعتماد به نفس ندارند و می‌خواهند خود را با شیوه‌های مصنوعی جذاب و خواستنی نشان دهند؟

حقیقت این است که در کنار زور و اجبار حکومتی برای حفظ حجاب و عفاف و در عین تبلیغ آموزه‌های دینی در این زمینه، زنان ایرانی به دلیل عقب نگه داشته شدن در حوزه‌های اجتماعی و حقوقی، فرصت کافی برای نشان دادن توانایی‌های‌شان ندارند. ابزارهای منطقی برای حضور موفق اجتماعی و پشتوانه‌های لازم برای داشتن یک زندگی خانوادگی موفق برای‌شان وجود ندارد. در شرایطی که زنان نمی‌توانند از مسیر درست توانایی‌های خود را نشان دهند و در حالی که دیدگاه مردسالار جامعه‌ی ایرانی آن‌ها را مثل عروسک بزک کرده می‌پسندد و تعریفی از زن جز موجودی جذاب برای مرد ندارد، این دیدگاه به زنان القا شده که تمام هویت خود را در ظاهرشان جست‌و‌جو کنند. در این شرایط، جایی برای بروز زیبایی‌ استعدادها و توانایی‌ها نمی‌ماند و همه چیز خلاصه می‌شود در تلاش برای جذاب‌تر به نظر رسیدن، شاید از این راه جای‌گاه متزلزل حقوقی و اجتماعی‌شان را تحکیم کنند.

فارغ از آموزه‌هایی که به ظاهر اصالت را به سادگی در پوشش می‌دهد و با آرایش مخالفت می‌کند و در عین حال، آن را به شکل افراطی برای خلوت خانه و در جلوی شوهر تبلیغ می‌کند، جامعه‌ی ایرانی فضای مناسبی برای زنان ایرانی به وجود نیاورده که جدا از تاکید بیش از حد بر جذابیت‌های جنسی، فرصت بروز پیدا کنند. این تفکر، در نهایت زن ایرانی را تبدیل به سوژه‌ای کرده برای جلب توجه مرد؛ چیزی که به ظاهر و در غالب طرح‌های خشن پلیسی و با عنوان امنیت اجتماعی با آن مبارزه می‌شود.

حرکت از درون جامعه‌ی زنان به سمت تعدیل رفتارها در انتخاب لباس و نوع آرایش سخت به نظر می‌رسد؛ شاید چون هر تلاشی برای اصلاح این نوع نگاه، با تلاش‌های محدودکننده‌ی رسمی اشتباه گرفته می‌شود؛ اما راز زنانه این است که شاید بتوان با پررنگ کردن علت‌های آن، دست کم از بخشی از زنان توقع داشت که دقت کنند پوشش‌شان، تا چه حد بازی‌چه‌ی نهادهای قدرت شده؛ چه با روبنده، چه بدون حجاب.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , ,