Saturday, 18 July 2015
27 November 2021
رقابت تنگاتنگ در انتخابات آمریکا

«سیاست خارجی آمریکا و ایران در دور تازه»

2012 November 07

اردوان روزبه / رادیو کوچه

ardavan@koochehmail.com

ششم نوامبر، ایالت «نیو همپ شایر» انتخابات آمریکا با زنگی آغاز شده. ۶۴ سال است که انتخابات با زنگ در «دیکسویل ناچ» آغاز می شود. ده رای به صندوق ریخته شد که پنج رای به آقای رامنی و پنج رای به آقای اوباما بود. این شروع انتخاب بزرگ ریاست جمهوری در آمریکا است.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

مردم در مرکزهای اخذ رای پنجاه ایالت قرار است رییس جمهوری این کشور را برای چهار سال دیگر انتخاب کنند. این مارتن نفس گیر برای کاندیداهای ریاست جمهوری پس از نزدیک به یک سال پر چالش امروز رفت تا به ثمر بنشیند.

اگر چه چهار کاندیدا از چهار حزب در انتخابات این دور ریاست جمهوری ایالات متحده شرکت می کنند اما بی شک رقابت بین دو کاندیدای جمهوری خواه،‌ میت رامنی و دمکرات، باراک اوباما است. رقابتی که با اعلام آرای چند ایالت کلیدی منتهی به برد باراک اوباما شد.

بنابر روایتی این انتخابات در تاریخ آمریکا پر هزینه ترین کارزار بوده است. بیش از دو و نیم میلیارد دلار هزینه های انتخاباتی دو کاندیدا گران ترین انتخابات را در تاریخ آمریکا رقم زده است.

این انتخاباتی است که چشم بسیاری چه در داخل و چه در خارج آمریکا به نتیجه آن دوخته شده. «علی هریسچی» حقوق دان در ایالت مریلند معتقد است: «به هر روی اگر دموکرات ها بر سر کار بمانند سیاست مذاکره و ایجاد فشار های اقتصادی ادامه خواهد یافت در حالی که همان طوری که جمهوری خواه ها گفته اند در صورت انتخاب شدت عمل بیشتری به خرج خواهند داد.»

این حقوق دان ایرانی بر این باور است که در حال حاضر هم طرف های ایرانی و هم طرف های دیگر منتظر نتیجه این انتخابات هستند و بی شک پس از انتخابات دو هزار و دوازده آمریکا دنیا شاهد تحولات تازه ای خواهد بود. لازم به اشاره است در حین این گفت و گو آقای اوباما با کسب ۲۷۳ رای الکترال برنده انتخابات ۲۰۱۲ آمریکا شد.

در همین مورد گفت و گویی با وی ترتیب دادم و از خواستم در این مورد بیشتر توضیح دهد:

در وضعیت موجود ارزیابی شما به عنوان کسی که در جریان انتخابات آمریکا هستید، نسبت به این انتخابات چیست؟ آرا نشان می‌دهد که کاندیداها نزدیک به یک‌دیگر حرکت می‌کنند. وضعیت به چه صورت پیش خواهد رفت؟

از نظر آمار اوباما شانس بیش‌تری دارد چون هیچ یک از ایالاتی که اوباما نمی‌توانست ببرد همه را برده و آن‌هایی که رامنی شانس بردن در آن ایالات را داشت، نتوانسته ببرد. اوباما در دو ایالت از سه ایالتی که تاثیر‌گذار هستند، جلو است و رامنی حتمن باید هر سه ایالت را ببرد. بنابراین پیش‌بینی من این است که اوبا‌ما ببرد.

دو دسته رای در انتخابات آمریکا مطرح می‌شود. بخشی آرای معمول و مردمی و بخشی آرای الکتورال است. روش انتخابات در ایالت متحده به چه ترتیبی است؟

بحث تاریخی دارد. وقتی سیزده کشور اولیه که ایالت متحده را تشکیل دادند، می‌خواستند قدرت‌های‌شان در دولت مرکزی بسته به قدرت و اهمیت‌شان باشد، برای هر ایالت یک رقمی تعیین کردند تا براساس آن نفوذشان را در دولت مرکزی حفظ کنند. به همین خاطر این رسم باقی مانده و دولت فدرال یک دولت بزرگ‌تری شده و آمریکا را به عنوان یک کشور می‌شناسند نه به عنوان پنجاه کشور مستقل. هر ایالتی که می‌برد، یک رقمی را به آن اختصاص می‌دهند که بر اساس آمار، جمعیت و اهمیت آن ایالت در آمریکا است. در مجموع هر نماینده‌ای که به 270 الکتورال برسد، رییس جمهوری آمریکاست. از نظر تاریخی همیشه کسی که رای اکثریت را داشته این 270 رای الکتورال را نیز داشته است، به غیر از دو بار. به عنوان مثال جورج بوش در سال 2000 رای کم‌تری داشت اما الکتورال را برد و رییس جمهوری آمریکا شد.

ادعا بر این است که اگر جمهوری‌خواه‌ها بر سر کار بیایند حکومت بسیار قوی‌تری از دولت اسراییل خواهد بود و احتمال بیش‌تری دارد که دولت آمریکا به آژان منطقه تبدیل شود و زمزمه‌های برگشت به سیاست‌های تند‌روی بوش شنیده می‌شود

در برابر آقای الگور به دلیل داشتن آرای الکتورال بیش‌تر، برنده شد. درست است؟

در مجموع 200 هزار رای کم‌تر داشت. در کل آمریکا اگر قرار بود مانند کشورهای دیگر رای اکثریت حساب شود، الگور برده بود.

با این احتساب آیا رای‌ مردم تعیین کننده است یا رای الکتورال؟

رای الکتورال نمودی از رای اکثریت مردم در یک ناحیه مشخص است. به همین دلیل رای مردم مهم است اما در یک سری از ایالت‌ها ممکن است آرا وزن مشخص و برابری نداشته باشد و ممکن است در  ایالت‌های نزدیک یا انتخاب‌های مهم نتیجه متفاوتی را در انتخابات داشته باشند. بنابراین سیستمی است که در آمریکا وجود دارد اما این‌طور نیست که حق رای کسی ضایع شده باشد. می‌توان استدلال‌هایی داشت که هر شخص رای برابری را ندارد اما اکثریت در هر ایالتی تعیین می‌کند و براساس اهمیت آن ایالت رییس جمهوری مشخص می‌شود.

بهترین نمونه برای مثال نیز انتخابات اتحادیه اروپا است که رای آلمان مهم‌تر از رای سوئد خواهد بود. در آمریکا نیز رای تگزارس مهم‌تر از نیوهمشایر است. به همین خاطر این رسمی است که در آمریکا وجود دارد.

چهار کاندیدا در انتخابات امسال شرکت کردند که جدیدترین آن‌ها مسئله سیاست خارجی جمهوری‌خواه‌ها و دموکرات‌ها ست. اگر فرض کنیم که قرار باشد دموکرات‌ها بر سر کار باشند، فکر می‌کنید چه تغییری در سیاست خاور‌میانه‌ی ایالات متحده به خصوص در مورد ایران پیش خواهد آمد؟

من فکر می‌کنم همین روند انجام می‌شود و همین سیاست‌های دولت حاضر برای ایران و خاور‌میانه تکرار خواهد شد. چون سیاست منطقی‌تر و قوی‌تری است. تغییراتی که در این چهارسال بدون توپ و تفنگ انجام شد بسیار وسیع‌تر از تغییراتی بود که دولت بوش با جنگ انجام داد. مثلن بهار عربی را داشتیم و شرایطی که در ایران وجود دارد نشان می‌دهد که سیاست خارجی آمریکا در چهار سال گذشته بسیار قوی‌تر از جمهوری‌خواهان‌شان انجام داده است. تا یک سال آینده تفاوتی در گره بسته شده ایران به وجود می‌آید. تصمیم نهایی و محکم را تا زمانی که انتخابات تمام نشده نمی‌گیرد. نه اسراییل حاضر به اقدامی است که آمریکا نخواهد در شش ماه گذشته و نه ایران حاضر است ریسکی کند و با دولتی که در حال گذار است وارد مذاکره شود. اتفاقی که بر سر یاسر عرفات افتاد وقتی که کلینتون در سال آخر رییس جمهوریش سعی می‌کرد دوستی را ایجاد کند و مذاکرات ناتمام ماند. به نظر می‌رسد روند مثبت و تکاپوی جدیدی بعد از این انتخاب به وجود بیاید و همین سیاست‌ها با پشتوانه قوی‌تری دنبال شود.

بنابر نظر شما چه جمهوری‌خواه‌ها و چه دموکرات‌ها اگر بر سر کار باشند، سیاست‌ها همین خواهد بود اما این سوال به وجود می‌آید که اگر فرض کنیم جمهوری‌خواه‌ها بر سر کار بیایند چه خواهد شد؟

ادعا بر این است که اگر جمهوری‌خواه‌ها بر سر کار بیایند حکومت بسیار قوی‌تری از دولت اسراییل خواهد بود و احتمال بیش‌تری دارد که دولت آمریکا به آژان منطقه تبدیل شود و زمزمه‌های برگشت به سیاست‌های تند‌روی بوش شنیده می‌شود. به خاطر این‌که تا الان ادعای رامنی این بوده که با سیاست‌های نظامی بر علیه ایران موافق است و اگر اسراییل این تصمیم را بگیرد که بخواهد به مراکز اتمی ایران حمله کند، آمریکا هم از آن دنباله‌روی خواهد کرد. در حالی که اگر دموکرات‌ها باشند مصالح آمریکا ارجح است اما در زمان جمهوری‌خواه‌ها به این ترتیب خواهد بود که مصالح اسراییل ارجح خواهد بود.

اما متاسفانه ایران یک تایمری دارد و آن هم تایمر اتمی است که تا یک سال‌ونیم آینده که و از نظر تکنولوژی و اورانیوم غنی شده به حد نصاب برسد، وقت دارد که مذاکره کند

بزرگ‌ترین تغییری که وجود دارد بحث سوریه است و آمریکا باز هم معتقد است که زور نظامی و اتفاقی که با لیبی افتاد را باید با سوریه تکرار کنند و نباید بگذارند به این ترتیب بشار اسد بتواند آزادانه تا این حد فعالیت کند و باید فشارها بر روی بشار اسد بیاید. هم‌چنین مشکلاتی با چین و شوروی نیز وجود دارد. به هر حال اگر جمهوری‌خواهان روی کار بیایند، سیاست خارجی آمریکا، سیاست تقابلی‌تری خواهد بود.

با توجه به این‌که نسبت به سیاست داخلی آمریکا نیز شناخت دارید، آیا فکر می‌کنید برای مردم آمریکا نیز این مسئله حساسیت‌بر‌انگیز هست که سیاست خارجی جمهوری‌خواهان ممکن است هزینه بیش‌تری برای مردم ایالت متحده داشته باشد؟

اکثریت مردم طرف‌دار سیاست خارجی اوباما هستند. به این خاطر که جنگ‌زده شدند و دوست ندارند دولت آمریکا دوباره وارد جنگ شود. جنگ افغانستان هنوز در جریان است و لطمات جنگ عراق نیز هنوز در جامعه آمریکا دیده می‌شود. در نظر‌سنجی برابر سیاست خارجی بالای 10 درصد مردم آمریکا طرف‌دار اوباما هستند.

فکر می‌کنید با تعابیر و بازخوردهایی که تاکنون از دولت ایران داشتید، آیا فکر می‌کنید در صورت بقای یک دولت دموکرات که  سیاستی میانه‌رو و بر مبنای میز مذاکره را با دولت ایران داشته، ایران تغییری در سیاست‌های خارجی خود خواهد داشت؟

ما در چند ماه آینده یتغییر مهمی را در ایران نیز پیش رو داریم و آن هم انتخابات ایران است. اما اگر شانس مذاکره‌ای باشد در این راستا شانس بیش‌تری وجود دارد تا این‌که جمهوری‌خواهان وارد قدرت شوند. اگر جمهوری‌خواهان وارد شوند این فشار، فشار کاذب است به خاطر این‌که جمهوری‌خواهان با گروه‌های نفتی و نظامی در تماس هستند سعی می‌کنند بحث تحریم‌ها را بیش‌تر نکنند و راه‌های مذاکرات اقتصادی را با ایران باز کنند و فشارشان روراست و تاثیر‌گذار مانند فشارهایی که دولت اوباما ایجاد کرده نخواهد بود. اگر دموکرات‌ها وارد قدرت شوند و اگر ایران هم به این نتیجه برسد که دوستی را انجام دهد، همه چیز مهیا است.

اما متاسفانه ایران یک تایمری دارد و آن هم تایمر اتمی است که تا یک سال‌ونیم آینده که و از نظر تکنولوژی و اورانیوم غنی شده به حد نصاب برسد، وقت دارد که مذاکره کند. به هر حال من یک تغییر مهم را در یک سال‌و‌نیم دیگر در روابط بین ایران و آمریکا می‌بینم امیدوارم از طریق دموکرات‌ها و با گفت‌وگو باشد تا این‌که از طریق حمله به ایران و جمهوری‌خواه‌ها صورت بگیرد.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , ,