Saturday, 18 July 2015
16 June 2021
نهم آذر- بیست و نهم نوامبر

«تقویم تاریخ نهم آذر»

2012 November 29

رادیو کوچه

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

تصویب تاسیس «بانک ملی» توسط «مجلس شورای ملی» در سال ۱۲۸۵ خورشیدی در چنین روزی

۱۲۸۵ خورشیدی: پس از استقرار مشروطیت، موضوع وام‏گیری ایران از روسیه وانگلیس باعث به هیجان آمدن احساسات عمومی و مخالفت قاطع نمایندگان مجلس اول با آن شد. از این رو طرح پیش نهاد تاسیس یک بانک ایرانی با سرمایه ایرانیان عنوان شد و در تاریخ پنجم آذر ۱۲۸۵ خورشیدی نمایندگان مجلس، تاسیس یک بانک ملی را از دولت خواستار شدند تا بدین وسیله به دولت وام دهند. سپس طی چند جلسه بحث و بررسی درباره آن، تاسیس بانک ملی برای بی‏نیاز شدن از دریافت وام خارجی در نهم آذر آن سال از تصویب نمایندگان گذشت، این تصویب در بیستم آذر ماه به اطلاع عموم رسید و به بانک ملی اجازه داده شد که به معاملات زراعتی، رهن املاک، خرید و فروش برات‏های تجاری داخلی و خارجی و قرض و استقراض مبادرت ورزد. هم چنین قرار بر این شد که سرمایه‏ای معادل یکصد و پنجاه میلیون ریال به عنوان سرمایه اولیه به بانک ملی تعلق گیرد و حساب‏های دولتی که تا آن وقت در بانک شاهنشاهی وابسته به دولت انگلیس تمرکز داشت به بانک ملی انتقال یابد. کوشش‏هایی که برای تاسیس بانک ملی صورت گرفت و استقبال بی‏نظیری که مردم برای ایجاد این بانک کردند با مخالفت‏های بیگانگان مواجه شد و تغییر ناگهانی وضع سیاسی ایران و انعقاد تقسیم ایران بین دولت‏های روس و انگلیس، طی قراردادی معروف به قرارداد ۱۹۰۷ همه این تلاش‏‌ها را ناکام گذاشت و بانک ملی در آن زمان به وجود نیامد. تاسیس بانک ملی هرچند با کارشکنی‏های بانک‏های خارجی و اقدامات «محمدعلی شاه» راه به جایی نبرد، اما جای‌گاه و اعتبار مجلس را در داخل و خارج برای همگان روشن ساخت. بانک ملی ایران در ‌‌‌نهایت، بیست و دوم سال بعد، در هفدهم شهریور ۱۳۰۷ خورشیدی رسمن افتتاح شد و شروع به کار کرد.

در سال ۱۳۵۰ خورشیدی در چنین روزی برقراری مجدد حاکمیت ایران بر جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و کوچک

۱۳۵۰ خورشیدی: جزایر «ابوموسی»، «تنب بزرگ» و «تنب کوچک» تا سال ۱۲۸۳ خورشیدی که برای نخستین بار ناوهای جنگی انگلستان در ساحل آن‌ها پهلو گرفته بود، جزیی از خاک ایران و تحت اداره «بندرلنگه» از توابع استان فارس بودند. در این سال، انگلستان این جزایر را به اشغال خود درآورد و ضمن پایین کشیدن پرچم ایران، مامورین گمرک ایران را از آنجا اخراج کرد که این عمل شدیدن مورد اعتراض دولت وقت ایران قرار گرفت. یک سال بعد، دولت انگلستان به علت ضعف حکومت مرکزی، با یک اقدام موذیانه، پرچم امیرنشین شارجه را بر فراز جزایر مزبور به اهتزاز درآورد. در طول اشغال شصت و چهار ساله این جزایر از سال ۱۲۸۳ تا ۱۳۴۷ خورشیدی دولت ایران حتی در بد‌ترین شرایط سیاسی از اعتراض به اشغال آن‌ها خودداری نکرد. پس از جنگ جهانی دوم که قدرت انگلیسی‏‌ها در خلیج فارس کاهش یافت، دولت انگلستان مراقبت از سه جزیره مزبور، را به شیخ‏نشین شارجه واگذار کردند و ساکنان جزایر، تابعیت شارجه گرفتند. در سال ۱۳۵۰ خورشیدی دولت ایران به دنبال واگذاری «بحرین» و به رسمیت شناختن استقلال آن و صرف نظر کردن از حاکمیت خود در آن جزیره نفت‏خیز، درصدد برآمد به نحوی، حیثیت از دست رفته خود را جبران کند. از این رو، نیروی دریایی ایران، به یک باره در جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک که از قدیم الایام متعلق به ایران بود مستقر شدند و با سر و صدا، آن را توفیق بزرگ جنگی قلمداد کردند. این عمل با اعتراض شیخ نشین‏های امارت متحده عربی مواجه شد و آنان مدعی مالکیت جزایر شدند. هم‏چنین به دنبال این ماجرا، دولت وقت عراق روابط خود را با ایران قطع کرد و پارلمان کویت، قطع رابطه با ایران را مورد بررسی قرار داد. در بسیاری از کشور‌ها علیه ایران تظاهراتی صورت گرفت و عراق به اخراج و آزار ایرانیان مقیم در آن کشور شدت بخشید. سرانجام بابت مالکیت یا تصرف غیرقانونی شیخ‏نشین شارجه، دولت ایران مبلغ قابل ملاحظه‏ای به شیوخ پرداخت کرد و اوضاع تا حدودی به آرامش گرایید.

تشکیل جبهه آزادی بخش یوگسلاوی بر ضد نیروهای آلمان نازی در سال ۱۹۴۳ میلادی در چنین روزی

۱۹۴۳ میلادی: در بیست و نهم نوامبر ۱۹۴۳میلادی و در هنگامه جنگ جهانی دوم، جبهه آزادی بخش و ضد فاشیستی «یوگسلاوی» به ریاست «مارشال تیتو» تشکیل شد. چریک‏های عضو این سازمان، در زمان اشغال یوگسلاوی توسط ارتش آلمان، ضربات موثری به نیروهای آلمانی وارد آوردند و در سال ۱۹۴۴میلادی با کمک «ارتش سرخ شوروی»، نیروهای اشغال‏گر آلمانی را از کشورشان بیرون کردند. پس از اخراج آلمان، تیتو در یوگسلاوی به قدرت رسید و اولین دولت پس از جنگ را تشکیل داد. حکومت تیتو در یوگسلاوی تا سال ۱۹۸۰ ادامه یافت.

در سال ۱۹۴۵ میلادی در چنین روزی «روز ملی» و تاسیس جمهوری سوسیالیستی «یوگسلاوی»

۱۹۴۵ میلادی: «یوگسلاوی» با ۱۰۲/۱۷۳ کیلومتر مربع وسعت در جنوب اروپا و در همسایگی کشورهای «رومانی»، «مجارستان»، «ایتالیا» و… واقع شده است. جمعیت یوگسلاوی در حدود یازده میلیون نفر است که دارای تیره‏های مختلف نژادی و پیرو مسیحیت و اسلام می‌‏باشند. «بلگراد» پایتخت و «دینار» یوگسلاوی واحد پول این کشور است. مردم یوگسلاوی به زبان رسمی «صربی» و نیز «آلبانیایى» و «مونته‏نگرویى» صحبت می‌‏کنند. با پایان جنگ جهانی دوم، تیتو، یکی از رهبران احزاب یوگسلاوی بر اوضاع مسلط شد. سرانجام در سال ۱۹۴۵میلادی، مجلس موسسان یوگسلاوی، پایان حکومت سلطنتی و استقرار حکومت جمهوری را اعلام کردند. از آن پس، «تیتو»، به عنوان اولین نخست وزیر جمهوری فدراتیو سوسیالیستی کمونیستی یوگسلاوی برگزیده شد و بیش از سی و پنج سال در راس قدرت این کشور قرار گرفت. این کشور که به صورت جمهوری فدراتیو سوسیالیستی اداره می‌‏شد، در سال ۱۹۹۰ و در پی جنبش‏های استقلال‏طلبانه به کشور مستقل تقسیم شد. هم‏اکنون و با استقلال کشورهای «بوسنی و هرزه‏گوین»، «مقدونیه»، «اسلوونی» و «کرواسی» از یوگسلاوی و تجزیه این کشور، نام این کشور از یوگسلاوی به «جمهوری صربستان – مونته‏نگرو» تغییر نام یافته است.

منبع:

راسخون

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , ,