Saturday, 18 July 2015
17 June 2021
سیزدهم آذر- سوم دسامبر

«تقویم تاریخ سیزدهم آذر»

2012 December 03

رادیو کوچه

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

مرگ «رابرت استیونسون» شاعر و نویسنده انگلیسی در سال ۱۸۹۴ میلادی در چنین روزی

۱۸۹۴ میلادی: «رابرت لوئیس استیونسون» شاعر و نویسنده و مقاله نویس اسکاتلندی است که از سوی بسیاری از نویسندگان از جمله خورخه «لوئیس بورخس»، «ارنست همینگوی»، «جیمز ماتیو بری» ستایش شده است. رابرت لوئیس استیونسون استاد نگارش داستان‌های ماجرایی در سده نوزدهم است و داستان «جزیره گنج» او پس از «رابینسون کروزوئه» اثر «دانیل دفو»، برجسته‌ترین داستان ماجرایی به شمار می‌رود. «برایان دبلیو الدرسن» بر این باور است که او تاثیر گذار‌ترین نویسنده در ادبیات کودکان پس از دانیل دفو است. رابرت لوئیس استیونسون در سال ۱۸۵۰در «ادینبورگ» ‌زاده شد. پدرش مهندس فانوس دریایی بود. والدین او اگرچه بسیار دین دار بودند، درباره فرزند خود سخت گیری نمی‌کردند. اما باورهای عامیانه پرستارش او را به کابوس‌های شبانه دچار می‌کرد، شاید به همین سبب بود که پس از ورود به دانشگاه کم کم از اصول خانوادگی و دین روی گردان شد. رابرت کودک دیرآموزی بود و خواندن را در ۷ یا ۸ سالگی آموخت، ولی پیش از آن هم داستان‌هایش را به مادر و پرستارش دیکته می‌کرد و آن‌ها می‌نوشتند. استیونسون نخست در دانشگاه ادینبورگ رشته مهندسی خواند، اما پس از مدتی آن را نیمه‌‌‌ رها کرد و به تحصیل علم حقوق پرداخت و به سبب گرایش‌های ادبی‌اش هم کاری با یک مجله را آغاز کرد. در سال ۱۸۸۰ با «فنی آزبرن» امریکایی ازدواج کرد و به امریکا رفت. او نویسندگی را با نوشتن سفرنامه آغاز کرد و در سراسر زندگی‌اش شعر سرود. اولین اثر موفق استیونسون، داستان ماجرایی «جزیرهٔ گنج» درباره راهزنان دریایی بود که نخست به شکل داستان دنباله دار در مجله و سپس به شکل کتاب منتشر شد. او بین سال‌های ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۶ با انتشار داستان‌های «خدنگ سیاه»، «دکتر جکیل و مس‌تر هاید» و «گروگان» به اوج موفقیت رسید. هنری جیمز، رمان نویس امریکایی «گروگان» را شاهکار استیونسون می‌داند. مجموعه شعری که با الهام از دوران کودکی‌اش سروده، از آثار ارزشمند اوست. استیونسون چندین مقاله نیز درباره سرشت کودکی دارد. او در سوم دسامبر ۱۸۹۴ بر اثر خون ریزی مغزی در گذشت. بر آرامگاهش، قطعه‌ای از سروده خود او به نام «فاتحه» نوشته شده است. در سال‌های ۱۹۰۴ و ۱۹۸۷ به یاد استیونسون، دو بنای یادبود ساخته شد و در سال ۱۹۹۴ بانک سلطنتی اسکاتلند به مناسبت صدمین سال گرد درگذشت‌اش اسکناس‌های یک پوندی با تصویری از او چاپ کرد.

 در سال ۱۹۲۰ میلادی در چنین روزی تصویب تشکیل دیوان دائمی دادگستری بین ‏المللی

۱۹۲۰ میلادی: اگرچه در «کنفرانس صلح لاهه» در سال ۱۹۰۷ درباره ایجاد یک دادگاه جهانی متشکل از تعدادی از قضات بین‏المللی مذاکره شد، اما به نتیجه‏ای نرسید. امکان تاسیس چنین دادگاهی، سال‏‌ها بعد در خاتمه جنگ جهانی اول پیش آمد. در مقدمه میثاق، ضمن بیان راه‏های تامین اهداف جامعه ملل، مسئله رعایت کامل حقوق و تعهدات بین‏المللی مورد تاکید قرار گرفته بود. در ماده چهارده میثاق جامعه ملل، تهیه طرح تاسیس دیوان دائمی بین‏المللی دادگستری و تصویب آن پیش نهاد شده بود. در فوریه ۱۹۲۰میلادی کمیته مشورتی با شرکت ده حقوق‏دان از کشورهای مختلف تشکیل و پیش‏نویس اساس‏نامه دیوان تهیه شد. این طرح با برخی اصلاحات، سرانجام در ۳ دسامبر ۱۹۲۰م به تصویب مجمع عمومی جامعه ملل رسید و پس از تصویب ازطرف اکثر کشورهای عضو، در سپتامبر ۱۹۲۱ قدرت اجرایی پیدا کرد. دیوان دائم دادگستری بین‏المللی پس از انتخاب قضات دیوان، از ژانویه ۱۹۲۲ شروع به کار کرد و در ۱۹ آوریل ۱۹۴۶ رسمن منحل شد و «دیوان بین‏المللی دادگستری» جای‏گزین آن شد.

 نخستین عمل پیوند قلب در جهان توسط پروفسور «کریستین بارنارد» افریقایی در سال ۱۹۶۷ میلادی در چنین روزی

۱۹۶۷ میلادی: یکی از حوادث هیجان‏انگیز که نشان دهنده پیش رفت علم بود، انجام عمل پیوند قلب می‌‏باشد. درسوم دسامبر ۱۹۶۷میلادی «دکتر برنارد»، در بیمارستان «گروت شور» واقع در شهر «کیپ تاون» افریقای جنوبی نخستین عمل موفقیت‏آمیز پیوند قلب را انجام داد. وی در این عمل، قلب زنی بیست و پنج ساله را که بر اثر تصادف جان داده بود به مردی پنجاه و شش ساله پیوند زد. در این عمل، یک تیم پزشکی متشکل از سی دکتر و پرستار مدت ۵ ساعت طی چهار مرحله موفق به انتقال قلب و پیوند و بازگرداندن ضربان عادی قلب شدند. این عملیات پزشکی اگرچه موفقیت‏آمیز بود اما اعتراض بشر دوستان را برانگیخت چرا که آن‏‌ها معتقد بودند «قلب» اگر هنوز «جان» داشته، پیوند آن به دیگری مساوی با انجام قتل نسبت به صاحب قلب می‌‏باشد. گرچه گیرنده قلب جدید در این عمل، با قلب جدید به حیات خود ادامه داد اما در بیست و یک دسامبر‌‌‌ همان سال به علت سرماخوردگی شدید و بیماری ریوی جان سپرد. دکتر برنارد پس از آن عمل‏های پیوند قلب را ادامه داد.

 در سال ۱۹۷۱ میلادی در چنین روزی آغاز جنگ «هند» و «پاکستان» بر سر سرزمین «بنگلادش»

۱۹۷۱ میلادی: «شبه قاره هند» از آغاز دهه ۱۹۷۰میلادی، صحنه جنگ‏‌ها و تشنجات سیاسی شدیدی بود. پاکستان از بدو استقلال به علت تقسیم آن به دو بخش شرقی و غربی که در دو سوی شبه قاره هند قرار داشتند وضع نامتعادلی داشت. پاکستان شرقی با جمعیت بیشتر و منابع طبیعی کمتر، بیش از پاکستان غربی از فقر و مشکلات اقتصادی رنج می‌‏برد و این احساس که رهبران پاکستان، که بیشتر از سکنه پاکستان غربی بودند، چندان توجهی به اوضاع پاکستان شرقی ندارند به احساس نارضایتی در میان مردم پاکستان شرقی دامن می‌‏زد. از این رو مقدمات استقلال قسمت پاکستان شرقی فراهم شد، اما این امر با مخالفت پاکستان غربی روبرو شد. با این حال، رهبران پاکستان شرقی اعلام استقلال کردند و کشور جدیدالاستقلال خود را «بنگلادش» به معنی ملت بنگال خواندند. اما دولت پاکستان، استقلال پاکستان شرقی را به رسمیت نشناخت و در ماه مارس ۱۹۷۱میلادی، با دخالت نظامی و اعمال قوه قهریه درصدد جلوگیری از تحقق یافتن استقلال این کشور برآمد. دخالت نظامی پاکستان، به مهاجرت میلیون‏‌ها نفر از اهالی پاکستان شرقی به هند انجامید و دولت هند برای متوقف ساختن سیل مهاجران، از پاکستان خواست که نیروهای نظامی خود را از بنگلادش بیرون ببرد و استقلال این کشور را به رسمیت بشناسد. پاکستان زیر بار نرفت و هند و پاکستان در روز سوم دسامبر سال ۱۹۷۱ وارد جنگ شدند. دومین جنگ هند و پاکستان نیز مانند جنگ اول این دو کشور که در سال ۱۹۶۵ بر سر «کشمیر» روی داد، به شکست نیروهای پاکستان از ارتش هند، که قوی‏‌تر و مجهز‌تر بود انجامید. نیروهای پاکستان در بخش شرقی پس از ده روز جنگ، دست از مقاومت برداشتند و در ‌‌‌نهایت پس از آنکه جنگ در بیست دسامبر ۱۹۷۱ به پایان رسید، دولت پاکستان نیز به ناچار استقلال بنگلادش را به رسمیت شناخت.

 منبع:

راسخون

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , ,