Saturday, 18 July 2015
21 June 2021
پس‌نشینی تند

«رنج‌هایی که دیده نمی‌شوند»

2013 October 14

اکبر ترشیزاد/ رادیو کوچه

هر بار که سخن از مصایب و رنج‌هایی به میان می‌آید که بر منتقدین و مخالفان سیاسی نظام جمهوری اسلامی می‌رود، همه ناخودآگاه به یاد اعدام‌شدگان، زندانیان سیاسی و خانواده‌های آنان می‌افتند و با آنان احساس همدلی می‌کنند.

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

شکی نیست که هیچ‌کس نمی‌تواند بزرگی این درد و رنج‌ها را پنهان کند و بر آن چشم ببندد اما چنین به نظر می‌رسد که گویا در این میان تنها گروهی که فراموش شده‌ و کمتر از آنان و سختی‌های که بر ایشان رفته و می‌رود یاد می‌شود پناهندگان سیاسی و تبعیدشدگان ناخواسته هستند.

واقعیت این است که زندان و تحمل فشارهای جسمی و روحی و روانی برای هر انسانی با هر میزان از بردباری و مقاومت سخت است اما می‌شود گفت که شرایط فردی که از کشور خارج می‌شود تا در تبعیدی ناخواسته در کشور دوم، منتظر پاسخ مثبت برای ورود به محل امن دیگری شود اگر سخت‌تر از یک زندانی نباشد کمتر از آن نیست. یک محکوم به حبس حداقل می‌داند که باید تا چه زمان در زندان بماند و امید دارد تا پس از سپری شدن این زمان به جمع خانواده‌اش بازگردد اما یک فعال سیاسی و یا روزنامه‌نگاری که دوران پناه‌جویی خود را می‌گذارند هرگز نخواهد فهمید که ممکن است چه زمانی بتواند از این شرایط رها شود. یک زندانی در بدترین حالت ممکن به طور هفتگی یا ماهانه می‌تواند خانواده‌‌اش را ملاقات کند اما یک پناه‌جو یا حتا پناهنده ممکن است که آرزوی دیدار اعضای خانواده و یا بازگشت به وطنش را با خود به گور ببرد.

a1

فشارهای روحی و روانی که بر پناهجویان می‌رود بیش از هر قشر دیگری از منتقدین و مخالفان جمهوری اسلامی است. بسیاری گمان می‌کنند که فردی که در اثر فشارهای نظام، کشور خود را ترک کرده در حقیقت از زیر بار مشکلات و مسوولیت‌هایش شانه خالی کرده است و به جای آن آسایش را برگزیده است در صورتی که واقعیت امر چیز دیگری است. فرد پناه‌جو از سویی بناچار خود را در پروسه‌ای کشنده گرفتار می‌کند که زمان رهایی از آن معلوم نیست و از دیگر سو هم‌چنان پیگیر و نگران سرنوشت مردم و کشوری است که در راه کمک به آنان به چنین روزگاری گرفتار شده است. او خانواده‌ی خود را هم درگیر این مسیر دردناک و طاقت‌فرسایی می‌کند که زمان و مکان پایانش نامعلوم است و در حقیقت برای او و همراهانش حق انتخاب چندانی وجود ندارد. بسیاری در این راه سلامت جسمی و روحی خود و خانواده‌هایشان را از دست می‌دهند و عده‌ای پس از سال‌ها انتظار حتا نمی‌توانند پاسخ مناسبی برای پرونده‌ی پناه‌جویی خود بگیرند و یا اگر به عنوان پناه‌جو شناخته شوند ممکن است پس از ماه‌ها و سال‌ها هیچ‌گاه کشور سومی برای پذیرش آنها پیشقدم نشود.

یکی دیگر از مشکلات پناه‌جویان و تبعیدیان، شرایط دشوار اقتصادی آنهاست. بخش فراوانی از فعالان سیاسی و روزنامه‌نگارانی که از ایران گریخته‌اند، اگر مال و اموالی اندکی هم برایشان باقی مانده بوده است آن را باخته‌اند چرا که اگر آپارتمان کوچکی هم از خود داشته‌اند به عنوان وثیقه‌‌ی آزادی‌شان از زندان به گرو گذاشته‌ و اگر اندک سپرده‌ای داشته‌اند به قاچاقچیان داده‌اند تا بتوانند به طور غیرقانونی از کشور خارج شوند.

a2

از همین روست که به طور معمول با دست خالی از کشور فرار کرده‌اند و چون اجازه‌ی کار در کشور دوم را هم ندارند و از سوی دیگر مشکلاتی چون عدم آشنایی با زبان بیگانه نیز به آنها اضافه شده وضعیت آنها اسف‌ناک‌تر نیز شده است. به همین سبب است که تحمل سال‌ها انتظار برای روشن شدن وضعیت پناهندگی و مهاجرت به کشور سوم برای آنها غیرقابل تحمل می‌شود و شماری را به جنون و حتا خودکشی می‌کشاند. باید گفت که متاسفانه در اثر سودجویی بسیاری از ایرانیانی که به دروغ و برای استفاده از مزایای! اقامت بدون ویزا در کشوری دیگر، برای خود پرونده‌های غیرواقعی پناهندگی باز کرده‌اند شرایط برای این هم‌وطنان فداکار سخت‌تر از پیش هم شده است. تغییر وضعیت این عزیزان نیاز به عزمی جدی از سوی ایرانیان داخل و خارج از کشور دارد و با نوشتن یک مقاله، و یا تهیه‌ی یک نامه و یا امضای دادخواست حل و فصل نخواهد شد. حل این موضوع در گرو پیگیری جدی و دیدار با مقامات عالی رتبه و بانفوذ کشورهای قدرت‌مند و هم‌چنین گفت‌وگو با فعالان حقوق‌بشر و شخصیت‌های سیاسی مستقل برای فشار بر دولت‌های پناهنده‌پذیر جهت تسریع در کار این عزیزان است.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , , 

۱ Comment

  1. 1

    wh0cd5897758 buy crestor atenolol benicar purchase lasix online