Saturday, 18 July 2015
15 August 2020
کوچه سلامتی

«هراس اجتماعی»

2013 November 02

دکتر آویده مطمئن فر / رادیو کوچه

avideh@koochehmail.com

 

فایل صوتی را از اینجا بشنوید

 

فایل را از این جا دانلود کنید

ترس از اجتماع که «اضطراب اجتماعی» نیز نامیده می‌شود از جمله اختلالات اضطراب، استرس پس از سانحه و اختلالات رفتاری وسواس به شمار می‌رود.

مشخصه هراس اجتماعی ترس شدید از موقعیت هایی است که در آن فرد مضطرب در مقابل نگاه دیگران قرار می‌گیرد. این ترس هنگامی که فرد باید در میان جمعی صحبت کند یا توسط بعضی از افراد مورد مشاهده قرار می‌گیرد به سرعت به یک اضطراب عمیق تبدیل می‌شود.

قرار گرفتن در معرض قضاوت دیگران برای فرد مبتلا به هراس اجتماعی اضطراب شدیدی ایجاد می‌کند و فرد از اقدام تحقیرآمیز و شرم آور ترس عمیقی دارد. بنابراین به تدریج برای جلوگیری از چنین موقعیت هایی که باعث ناراحتی قابل توجهی برای آن‌ها است، افراد مبتلا به این اختلال بیشتر از اجتماع منزوی می‌شوند.

ترس از اجتماع می‌تواند به کم رویی پاتولوژیک مرتبط باشد که تاثیر قابل توجهی در زندگی اجتماعی، خانوادگی و حرفه ای افراد مبتلا دارد. افراد مبتلا به هراس اجتماعی به هر قیمتی سعی می‌کنند از موقعیت های ناراحت کننده که آن‌ها را با افراد دیگر در تماس قرار می‌دهد جلوگیری کنند. آن‌ها به خوبی به مشکلات خود آگاه هستند ولی اغلب برای مدت زمان طولانی از مشاورت با یک پزشک خودداری می‌کنند زیرا از اختلال خود شرمنده هستند. آن‌ها اغلب اعتماد به نفس ضعیفی نیز دارند.

بنابر مطالعات اخیر، اختلال هراس اجتماعی که در نوجوانی آغاز می‌شود، ۲ تا ۴ درصد از جمعیت را تحت تاثیر قرار می‌دهد که اکثریت آن‌ها زنان هستند.
برای تشخیص درست این اختلال، باید خاطر نشان کرد که فرد مبتلا به طور مداوم از شرایطی که در آن در معرض نگاه دیگران قرار می‌گیرد هراس دارد.

در حالی که فرد خجالتی از نادیده گرفته شدن توسط دیگران هراس دارد به پذیرفته شدن توسط دیگران تمایل دارد، فرد فوبیک اجتماعی از تحقیر شدن توسط دیگران می‌ترسد و برای فراموش شدن و نادیده گرفته شدن تلاش فراوانی دارند.

افرادی که از اختلال ترس از اجتماع رنج می‌برند می‌گویند که آن‌ها از انجام کاری که احتمالن می‌تواند دیگران را به قضاوت منفی علیه آن‌ها وادار کند وحشت دارند. این ترس به سرعت به غم و اندوه دایمی برای فرد مبتلا تبدیل می‌شود که برای جلوگیری از قرار گرفتن در این‌گونه شرایط «رفتار اجتناب» را انتخاب می‌کند.

متخصصین حرفه‌ای سلامت و بهداشت برای تشخیص این اختلال می‌توانند به چهارمین نسخه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی و یا به دهمین نسخه طبقه بندی آماری بین‌المللی بیماری‌ها و مشکلات مرتبط با سلامت و بهداشت مراجعه کنند.

مقیاس‌های بسیاری از قبیل «مقیاس اختلال هراس اجتماعی Liebowitz» می‌تواند توسط پزشکان و روانشناسان برای تشخیص معتبر و ارزیابی شدت هراس اجتماعی بیمار مبتلا مورد استفاده قرار گیرد.

هنگامی که ما حرفه‌ای نداریم که ما را به طور منظم مجبور به صحبت یا بحث و استدلال در ملاء عام کند، اگر در این شرایط قرار بگیریم، با ترس مواجه هستیم. این وضعیت کاملن طبیعی است و اضطراب قابل توجه ای که قبل از این رویداد شروع می‌شود، خیلی زود پس از اتمام آن از بین می‌رود. اما در زمینه هراس اجتماعی، اضطراب کاهش نمی یابد. حتا امکان دارد که در طول این رویداد افزایش پیدا کند و به یک حمله اضطراب منجر شود که هر گونه امکان عمل کرد و شانس موفقیت هر گونه عمل کردی را از بین می‌برد. در نهایت، ترس اینکه این واقعه ناگوار تکرار شود افکار فرد مبتلا به هراس اجتماعی را زمان طولانی پس از این رویداد مشغول می‌کند.

در حال حاضر، به نظر می‌رسد که عوامل نوروبیولوژیک، آموزشی، زیست محیطی و روانی در توسعه اضطراب اجتماعی نقش دارند.

اگر چه هیچ ژنی به وضوح مشخص نشده است، مطالعات خطر خانوادگی را برجسته کرده است. اگر یکی از اعضای خانواده به هراس اجتماعی مبتلا است، بیشتر احتمال دارد که یکی دیگر از اعضای این خانواده است نیز به این اختلال دچار شود. مطالعه دوقلوهای همسان نشان می‌دهد که اگر یکی از دوقلوها از اضطراب اجتماعی رنج می‌برد، احتمال خطر ابتلای دیگری ۱۲،۵ درصد است. این احتمال در دوقلوهای هتروزیگوت به ۱۰ درصد می‌رسد.

مطالعات دیگر به اختلالات هورمونی در افراد مبتلا به هراس اجتماعی اشاره دارد. آن‌ها به طور آشکار اختلال هورمون کورتیزول ( هورمون استرس ) رنج می‌برند. هم چنین تحقیقات دیگری از انتقال دهنده های عصبی در افراد مبتلا به هراس اجتماعی نشان داده است که سیستم نورآدرنرژیک noradrénergique بیش از حد فعال و سیستم دوپامینرژیک dopaminergique کم فعال است.

مطالعات هم چنین نشان می‌دهد که هراس اجتماعی اغلب در خانواده‌هایی که کمتر با محیط خارج تعامل دارند بیشتر است. به عنوان مثال کودکان در این‌گونه خانواده ها اغلب توسط پدر و مادر خود تحت پروتکسیون زیاد هستند که می‌تواند انگیزه تماس با دیگران را از آن‌ها صلب کند. و در نهایت، اغلب یک تجربه آسیب زا با قرارگرفتن در معرض نگاه و ارزیابی دیگران است که می‌تواند باعث شروع این اختلال شود.

افرادی که از ترس اجتماعی رنج می‌برند اغلب دارای سایر اختلالات مرتبط روانی مانند اختلال اضطراب سرخ شدن در ملاء عام، افسردگی، اعتماد به نفس پایین، مصرف بیش از حد مواد با خواص ضدافسردگی، مانند الکل، و یا یک اختلال شخصیتی مانند ” شخصیت اجتنابی ” هستند .
تاثیر این ترس در حوزه اجتماعی با کاهش فعالیت‌های اوقات فراغت و یا مشکلات در داشتن روابط عاشقانه و در حوزه های حرفه‌ای با اجتناب از حضور در جلسات و تعامل با همکاران همراه است. نیازی به گفتن نیست که قطعن کیفیت زندگی افراد مبتلا به این اختلال تخریب می‌شود.

20131101_Avideh_KoochehSalamati_SocialPhobia_Pic1

در موارد نادری، اختلالی که به طور معمول در شرایط بسیار خاصی، مانند صحبت کردن در مقابل حضار و یا غذا خوردن در ملاء عام ممکن است وجود داشته باشد، می‌تواند به همه موقعیت های تعامل اجتماعی و عملکرد در ملاء عام تعمیم یابد. در این صورت از ترس ژنرالیزه اجتماعی صحبت می‌کنیم.

هراس اجتماع باعث درد و رنج زیادی برای افرادی که تحت تأثیر این بیماری هستند می‌شود که می‌تواند حتا به خطر عمل خودکشی بیانجامد. افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی افکار منفی نسبت به خود دارند و هم چنین توجه زیادی به رفتار دیگران در قبال خود دارند و همیشه آن رفتارها را منفی تفسیر می‌کنند. آن‌ها همیشه احساس می‌کنند که دیگران آن‌ها را رد و نقد می‌کنند. اغلب عزت نفس پایین و همچنین افکار منفی و تحقیر‌آمیز آن‌ها نسبت به خود باعث تشدید ترس آن‌ها از صحبت کردن در ملاء عام، از سرخ شدن در انظار عمومی، از خوردن و آشامیدن در ملاء عام، از شرکت در جلسات و تماس حتا از طریق تلفن با افراد غیرآشنا می‌شود. شخص در ابتدا سعی می‌کند با خویشتنداری با این مشکل کنار بیاید اما، استرس مداوم به تدریج فرد را به فرار از موقعیت های اجتماعی وادار می‌کند.
در نهایت، اضطراب قابل توجه که در یک وضعیت استرس زا به وجود می‌آید اغلب به حمله هراس با علایم فیزیکی مانند افزایش ضربان قلب، بروز سرگیجه، احساس خفگی، لرزش، گرگرفتگی، و غیره تکامل می یابد.

اضطراب اجتماعی در اغلب موارد در دوران بلوغ رخ می‌دهد اگر چه نشانه‌هایی مانند مهار عمل کرد می‌تواند در دوران کودکی رخ دهد. هم چنین اضطراب اجتماعی می‌تواند در بزرگسالی پس از رویداد آسیب زا یا تحقیر آمیز آغاز شود و یا به تدریج نگاه دیگران اضطراب تولید کند.
مطالعات نشان داده‌اند که افراد مجرد، بیوه، یا طلاق گرفته بیشتر احتمال دارد تحت تأثیر این فرم هراس اجتماعی قرار گیرند.

افرادی که از ترس اجتماعی رنج می‌برند به ندرت در مورد آن با یک پزشک مشورت می‌کنند چرا که آن‌ها حتا از قضاوت پزشک هراس دارند و این دور باطل کمک پزشکی به این افراد را مشکل می‌سازد.

ولی درمان های شناختی ـ رفتاری در درمان هراس اجتماعی مؤثر هستند. درمانگر به تدریج فرد را در معرض موقعیت های هراس آور قرار می‌دهد و از طریق تکنیک های آرامش بخش به صورت موازی با  افکار و احساسات فرد فوبیک کار می‌کند. هدف نهایی این است که بیمار بتواند با بزرگترین ترس خود  بدون اضطراب مواجه شود.

تکنیک های درمانی ابراز وجود برای کمک به فرد برای ارتباط برقرار کردن به طور موثر با دیگران طراحی شده‌اند و برای مبارزه با اضطراب اجتماعی بسیار موثر هستند. هدف از این درمان بیان و اظهار عقاید و احساسات خود بدون اضطراب است. این نوع درمان اغلب گروهی است که در آن ایفای نقش از جمله ابزار مورد استفاده برای قراردادن افراد در شرایط نزدیک به شرایط واقعی زندگی می‌باشد.

مطالعات هم چنین نشان می‌دهد که هراس اجتماعی اغلب در خانواده‌هایی که کمتر با محیط خارج تعامل دارند بیشتر است.

همراه با روان درمانی، داروهایی نیز به منظور کاهش علایم فیزیکی اضطراب و افکار و احساسات منفی می‌توانند مورد استفاده قرار گیرند. از جمله داروهایی که در درمان هراس اجتماعی مورد استفاده قرار می‌گیرند می‌توان داروهای ضدافسردگی را نام برد.

داروهای ضد اضطراب مانند بنزودیازپین ( زاناکس ® ) نیز گاهی اوقات استفاده می‌شود. البته با وجود اینکه اثر این داروها بر اضطراب قابل توجه است، اما من فکر می‌کنم که استفاده از بنزودیازپین به تقویت جلوگیری و اجتناب از قرارگرفتن در معرض اضطراب تمایل دارد و راه حلی برای این‌گونه اختلالات ارایه نمی‌دهد.

 من فکر میکنم که هراس اجتماعی یک مشکل واقعی برای افرادی است که تحت تاثیر آن قرار دارند و نباید به عنوان درد و رنج بی‌اهمیت به حساب کمرویی شدید گذاشته شود. چرا که در حالی که فرد خجالتی از نادیده گرفته شدن توسط دیگران هراس دارد به پذیرفته شدن توسط دیگران تمایل دارد، فرد فوبیک اجتماعی از تحقیر شدن توسط دیگران می‌ترسد و برای فراموش شدن و نادیده گرفته شدن تلاش فراوانی دارند. هراس اجتماعی بیشتر از یک دلخوری و ترس ساده، یک وحشت واقعی است که بر زندگی شخص فوبیک سایه می افکند و می‌تواند به افسردگی منجر شود. در مواجهه با چنین رویدادهایی، مهم است که با یک روانشناس یا روانپزشک مشورت شود. درمان اعتماد به نفس و ابراز وجود، تغییرات واقعی و پیشرفتی است که مبارزه با این بیماری را ممکن می‌سازد.

برنامه‌های قبلی را از اینجا دنبال کنید

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , , , , ,