Saturday, 18 July 2015
08 December 2021
به بهانه روز جهانی کارگر

«کودکان کار و روز جهانی کارگر»

2014 April 29

لاله محمدی /رادیو کوچه

 

از دست‌های گرم تو

کودکان توامان آغوش خویش

سخن‌ها می‌توان گفت

غم نان اگر بگذارد


* * *
نغمه در نغمه در افکنده

ای مسیح مادر ای خورشید

از مهربانی بی‌دریغ جانت

با  چنگ تمامی‌ناپذیر تو سرودها می‌توانم کرد

غم نان اگر بگذارد

* * * 

رنگ‌ها در رنگ‌ها دویده

از رنگین کمان بهاری تو

که سراپرده در این باغ خزان رسیده بر افراشته است

نقش‌ها می‌توانم زد

غم نان اگر بگذارد

* * *

چشمه ساری در دل و آبشاری در کف

آفتابی در نگاه و فرشته‌ای در پیراهن

از انسانی که تویی

قصه‌ها توانم کرد

غم نان اگر بگذارد

 

1mays

١١ اردیبهشت ، اول ماه می ، روز کارگر است. روزی که  کارگران جهان با برپایی تظاهرات و میتنیگ و آکسیون‌ها همبستگی‌شان را برعلیه جهان سرمایه‌داری نشان می‌دهند… کارگران دنیا با آگاهی به این موضوع که سیستم سرمایه‌داری بر پایه‌ی کالا‌شدگی نیروی کار آن‌ها استوار شده، مخالفت خود را با شرکت در این تجمعات و آکسیون‌ها و اعتراضات توده‌ای و تعطیل کردن کارشان در کارخانه‌ها و ادارات و کارگاه‌ها نشان می‌دهند. طبقه کارگر در مقابل مبلغ ناچیزی که از کارفرمایان دریافت می‌کند نیروی کار خویش را می‌فروشد، در این میان معامله ظاهرن  برابری صورت می‌گیرد، اما در پشت این معامله‌ به ظاهر برابر یک نابرابری اساسی وجود دارد و اساس آن “استثمار” است. استثماری که برای طبقه‌ پرولتاریا فقر و تنگدستی و برای بورژواها، ارزش اضافه‌ای بسیار  فراتر از مزد کارگران، بازتولید می‌کند. پر واضح است که بورژوازی و سیستم حکومتی آن بدون نیروی کار کارگران، از زنان و مردان گرفته تا کودکان کارگر، قادر به بقا نخواهد بود . با به بردگی گرفتن زحمتکشان  توسط سرمایه‌داران، کارگران روز ‌به‌ روز فقیرتر و ثروت‌مندان روز به روز ثروت‌مند‌تر می‌شوند و همه‌ ما شاهد هرچه عمیق‌تر شدن شکاف میان این دو طبقه‌ متخاصمدر جوامع هستیم. این امر در تمام کشورها به‌خصوص کشورهای جهان سوم در حال رخ دادن است، به عنوان مثال در ایران؛ با تعیین حداقل دست‌مزد برای کارگران -که بیش از یک سوم زیر خط فقر است-، با افزایش بیکاری و گسترش هر روزه ارتش ذخیره بیکاران و در مقابل گسترش ارتش کارگران کودک و هم‌چنین عدم وجود بیمه برای کارگران و نیز قراردادهای سفید امضا و موقت برای آنان، جمهوری اسلامی نشان داد که جهنمی به مراتب وحشتناک‌تر  از پیش برای مردم به‌ویژه کارگران ترتیب داده است. جهنمی که نشانه‌های آن، فقر و گرسنگی و فحشا و خودکشی و  پاسخ دولت به این ناملایمات و فجایع، اعدام و سرکوب است.

سرکوب کارگران معترض و به اسارت کشیدن آن‌ها، بخش دیگر از معضلاتی است که طبقه‌ کارگر با آن دست به گریبان است. آزار و شکنجه  و اعدام تنها راه‌کار جمهوری اسلامی برای پایان دادن به اعتراض کارگران زحمتکش بوده و هست.

1May

بر ماست که در اقصا نقاط دنیا همراه با کارگران تمام سرزمین‌ها به پا خواسته و اعتراضات به حق خود را با اتحاد عمل و همبستگی با کارگران و با فریادی رسا به گوش سرمایه‌داران و استثمارگران انسان برسانیم.

بر ماست تا با حرکتی هر چند کوچک، نفرت خود را نسبت به سیستمی که تنها حربه‌ آن سرکوب و شکنجه و اعدام است اعلام داریم.

بر ماست تا با شرکت در تجمعات کارگری اعتراض خود را به وضعیت نابسامان معیشت انسان‌ها نشان دهیم.

١١ اردیبهشت از میان ٣۶۵ روز سال بهانه‌ای است، تا زحمتکشان تمام دنیا خواستار دنیایی عاری از طبقه شوند. خواستار دنیایی که در آن  ثمره‌ تلاش و کارشان را خود دریافت کنند و هیچ انسانی برای سیر کردن شکم خود، مجبور به تن دادن به هر حقارتی نباشد. در این روز کارگران، همه متحد  و با آگاهی  به تمام حقوق خود، یک‌صدا این خواسته ها را فریاد می‌زنند.

حال، توحش و بی‌شرمی سرمایه‌داری تا حدی است، که از کودکان- این انسان‌های کوچک و بی‌پناه- نیز به عنوان نیروی کار ارزان به منظور کسب سود بیش‌تر و ارزش افزوده کلان‌تر بهره‌کشی می‌کند. شرم بر سیستمی که در آن انسان  در جامعه تنها به مثابه ابزار تلقی می‌شود. شرم بر سیستمی که این جان‌های کوچک و ظریف را بی‌رحمانه به کار وا می‌دارد و از قبل کشیدن شیره جان‌شان و از بین بردن کرامت انسانی و عزت نفس‌شان به سودها و نعمات هنگفت دست میازد و به بقای بی‌شرمانه خویش تداوم می‌بخشد.

به راستی که در  دوران تیره و تاری زندگی می‌کنیم ….

کار کودکان بدون شک از جمله بزرگ‌ترین مشکلات دنیای امروز است. نگاهی به شرایط زندگی این کودکان کارگر در دنیا به‌خصوص کشورهای جهان سوم، گویای این واقعیت تلخ و گزنده است که تعداد بی‌شماری از نیروی کار کارگاه‌ها و شرکت‌ها و از همه مهم‌تر شرکت‌های بزرگ و مطرح تجاری دنیا را کودکان تشکیل داده‌اند. این در حالی‌ است که کنوانسیون حقوق کودک، کار کودکان را غیرقانونی و جرم اعلام کرده است. – هرچند نباید ناگفته بماند که، این کنوانسیون‌ها تنها به ظاهر مدافع حقوق کودکان‌اند و بی شک درجهت حمایت از منافع دول و کارفرمایان بورژوازی  گام بر می‌دارند-.

ghalibafi

 

شاید دانستن این واقعیت که ریشه‌های واقعی کار کودکان و زمینه‌های باز تولید این پدیده در بستر نظام سرمایه‌داری و در پشت پدیده فقر و نابرابری اجتماعی نهفته است و آگاهی به این موضوع که کودکان کارگر بسیاری از خانواده‌های تنگدست‌شان خریداری شده و یا توسط باندهای قاچاق دزدیده می‌شوند و در شرکت‌های بزرگ تولیدی و تجاری و کارخانه‌های تولیدی برندهای معروف دنیا – مثل نایک،ریبوک، گپ و نستله و …- به کارهای طاقت‌فرسا و پرمخاطره اجبار می‌شوند، ما را کمی به خود بیاورد… این‌که بدانیم هر یک از ما با اعتراض به هر شکلی، با گرفتن قلم‌هایمان در دست و دست‌هایمان در دست یک‌دیگر به سیستم بهره‌کشی از کودکان نه گفته و افشا کنیم  و با انتشار اخبار مرگ و میر کودکان که در تنهایی و بی‌پناهی و زیر فشار  و مشقت کار قلب‌های کوچک‌شان از تپش باز می‌ماند، بتوانیم گام‌های استوار و محکم‌تری در پیمودن مسیر نابودی سیستم سرمایه‌داری برداریم، تا بتوانیم در ساختن دنیایی که ابدا به‌ دور از واقعیت نیست و حقیقتی محض است به یک‌دیگر یاری برسانیم. مساله کار کودک یک مساله‌ اجتماعی است که در نظام سرمایه‌داری باز تولید می‌شود،  پس  مساله‌ لغو کار کودک باید سر لوحه‌ مطالبات جنبش  کارگری قرار گیرد.

ابعاد کار کودکان بسیار گسترده و شرایط معیشت و کار آنان بسیار پرمخاطره است. میلیون‌ها کودک در دنیا به “کار مزدی” مشغول‌اند. کودکان ایران در ٢۶ مورد کار پرمخاطره  از سن حتی ۵ سالگی به کار مشغول‌اند. بنابه آمارهای رسمی تنها در استان فارس ۴۵ هزار دار قالی برپاست و در شهر خوی ٢١ هزار نفر پای ٣ هزار دار قالی مشغول به کار هستند. در افشار کردستان نیز بیش از ٣۵ هزار زن و کودک پشت دارهای قالی می‌نشینند و با توجه به اینکه بیش از ٣۵ درصد کل فرش جهان در دنیا در ایران تولید می‌شود، می‌توان حدس زد که فقط در عرصه کار قالی‌بافی چه خیل عظیمی از کودکان مشغول به کارند  و ساعات طولانی نشستن بر دارهای قالی و کار سخت چه لطمات جبران‌ناپذیری بر جسم و جان آنان وارد می‌کند.

Rug-weaving,_Hamadan

آمار واقعی کارگری کودکان در ایران با احتساب کودکان دختری که به کار خانگی مشغول هستند  و کارگران کوچک در  صنعت کشاورزی و به کار گرفتن آنان در تجارت سکس و مواد مخدر از مرز میلیون هم می‌گذرد و در این میان، سهم  این کارگران کوچک تنها از دست رفتن کودکی‌شان و محرومیت‌شان از تحصیل و تفریح است… باید در میان مطالبات کارگری سهم و مطالبات این جان‌های کوچک، که همانا بهره‌مندی از حق و حقوق کودکی‌شان است فراموش نشود.

کودکان را فراموش نکنیم…

شرکت در روز جهانی کارگر یعنی: ما کارگران اشراف کامل به حقوق انسانی خویش داریم و می‌دانیم که هیچ انسانی لایق این نیست که تحت ستم وحقارت باشد. شرکت در روز جهانی کارگر؛ یعنی کارگران دنیا با اشاره به حق طبیعی هر انسانی برای بهتر زیستن چشمان‌شان را برای دیدن دنیایی عاری از نا‌برابری و تبعیض و به منظور مبارزه‌ای آگاهانه با دشمنان انسان و بهره کشان زورگو باز می‌کنند.

روزی که زحمتکشان به پا می‌خیزند، تا دیگر اجازه ندهند مردان و زنان کارگر به‌خصوص کودکان مورد بهره‌کشی قرار گیرند.

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , , , ,