Saturday, 18 July 2015
26 November 2021

«روز کارگر بهانه‌ای برای به یاد آوردن»

2014 May 01

نیما سلیمی /وبلاگستان / رادیو کوچه

 

در حالی تقویم روز یک می‌ (۱۱اردیبهشت) مصادف با روز جهانی کارگر را نشان می‌دهد که بیان شرح حال این ستمدیده‌ترین و مظلوم‌ترین قشر اجتماع مخصوصندر سرزمین در بند خودمان، نه به تمامه قابل بیان است و نه شنوندگان و مخاطبان این شرح حال یارای روبرو شدن کامل با زوایای زندگی نابود شده‌ی کارگران را دارند!

آنکه در ایران زندگی می‌کند، به ویژه در همین یک سال و چند ماه اخیر به خوبی می‌داند که باوجود شرایط وخیم اقتصادی، تورم، رکود، گرانی، بیکاری، سقوط شدید ارزش ریال و… حتا خانواده‌های متمول و متوسط به بالا هم دیگر نمی‌توانند کفاف خرج و مخارج سنگین زندگی را بدهند.

ایران امروز، به ویژه، تبدیل به جهنم کارگران شده است. زحمت کشانی که بدون و بدور از هر سلامت و امنیت و رضایت شغلی، سخت‌ترین کار‌ها را با کمترین درآمد درحالی انجام می‌دهند که حتا از‌‌ همان اندک حقوق هم محروم می‌شوند و بسیاری از آنان چند ماه حقوق معوقه دارند.

nimasalimi

کماکان، صدای کارگران نیز مانند دیگر اقشار جامعه سرکوب و خفه می‌شود، همچنان کارگران از داشتن سندیکای مستقل که خواست‌هایشان را دنبال کند و یاورشان باشد، بی‌بهره‌اند. به طور روز افزون بازداشت و فشار بر فعالین عرصه‌ی کارگری از سوی حکومت دنبال می‌شود.

شکاف و فاصله‌ی طبقاتی، امروز در ایران بیداد می‌کند، شمار بیشتری از جمعیت ایران حتا از طبقه‌ی متوسط بر اقشار کم درآمد و محروم افزوده می‌شوند و در این میان عده‌ی به خصوصی، بدون انفعال و پذیرش کوچک‌ترین مشکلی، راحت‌تر از قبل ثروتمند‌تر می‌شوند؛ کسانی که به نوعی با سیستم وصل هستند و برای حفظ وضع موجودشان حاضرند هر عمل شنیعی را هم انجام دهند. برآیند فاجعه بار این بحران چیزی نیست جز فقیر‌تر شدن افراد جامعه، محرومیت از نیازهای اساسی انسانی (خوراک، مسکن، پوشاک، حق حیات) افزایش ناهنجاری‌های اجتماعی، کاهش امید به زندگی و…

دنیای امروز، مخصوصن سرزمین در بندمان ایران، بیش از آنکه قربانی سیستمی تحت نام سرمایه داری باشد، قربانی نابرابری، رانت خواری و عدم تقسیم برابر امکانات براساس شایسته سالاری است. نفس سرمایه و سرمایه داری در هیچ جای دنیای نمی‌تواند مطلقا نادرست و رد باشد، بلکه باید سیاست تعدیل در آن لحاظ شود. باید سیستمی در جامعه‌ی ایران و جامعه‌ی جهانی حاکم شود که در آن اقشار متوسط بیشتر، اقشار فقیر و ثروتمند کمتر شوند. سرمایه‌گذاری و اشتغال‌زایی در اختیار طبقات کم درآمد گذاشته شود تا فرهنگ تولیدکنندگی به جا یا درکنار مصرف کنندگی صرف قرار گیرد. در عوض، مالیات گزاری و افراط زدایی باید برای طبقات مرفه و ثروتمند اتخاذ شود تا این گروه، پروای پولدار شدن بیش از حد را از سر بیرون کنند. تمام این برنامه‌ها باید هدف دراز مدت طبقه زدایی از جامعه‌ی انسانی را دنبال کند.

dsc_1833

فراموش نکنیم که کارگران نه شعارهای سیاسی می‌خواهند و نه قول‌های کذایی، آن‌ها عملگرایی می‌خواهند، شان و رضایت و سلامت شغلی می‌خواهند، برابری طبقاتی می‌خواهند…

* * *

روز کارگر، تنها روز تقویمی است. بهانه‌ای برای به یاد آوردن بغض افرادی که شرافتشان از سرفه‌های سینه، پینه‌های دست، چروک‌های صورت و موهای سفیدشان پیداست. در جامعه‌ای که کارگر ستیز، زن ستیز، حق ستیز و انسان ستیز است؛ سرزمین در بند ایران.

روز کارگر مبارک!…

«نوشته فوق می تواند نظر نویسنده باشد و الزامن نظر رادیو کوچه نیست»

|

TAGS: , , ,